Modelling Tourism Demand for Koh Lan as Early Economic Warning
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Economic early warning is the management to reduce risks that may arise in the economy by forecasting economic indicators so that those involved can plan and prepare for them or assign the policy to reduce losses from the crisis. This research aims to present how to estimate tourism demand as a tool for economic early warning of tourism. Not only is a conceptual framework proposed, but also an empirical study is done in Koh Lan as a case study. The tourism demand is analyzed by econometric model using time series data collected from January 2011 to December 2015, 60 months in total, and estimated by 3-stage least squares (3SLS) method.
The study result of tourism demand analysis for Koh Lan at a statistical significance level of 0.10 shows that factors affecting tourism demand for Koh Lan are Thai manufacturing production index, Thai consumer price index, foreign tourists’ demand, consumer confidence index, tourism demand for Koh Lan in a previous month, political crisis, and season. In addition, factors affecting foreign tourists’ demand are relative consumer price index (Thai to world), average room rate in USD, real effective exchange rate, flooding crisis, political crisis, and season.
Article Details
References
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2557). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ.2558-2560. (Online).
http://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=7114, 4 ตุลาคม 2558.
จุฑารัตน์ หนูสุวรรณ. (2558). ความชำนาญพิเศษด้านการท่องเที่ยวในระดับจังหวัดของประเทศไทย. วารสารเศรษฐศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการ, 2(1), 95 – 110.
ชุติมา อุ่ยประเสริฐ. (2556). แบบจำลองสมการโครงสร้างของอุปสงค์การท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติในภาคเหนือของประเทศไทย. วิทยานิพนธ์เศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2558). ข้อมูลดัชนีการลงทุนภาคเอกชน, มูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (Online). www2.bot.or.th/statistics, 10 มีนาคม 2559.
ปราณี ทินกร และ พีระ เจริญพร. (2545). การศึกษาดัชนีชี้นำภาคอุตสาหกรรมของประเทศไทย. รายงานในโครงการประเมินผลการดำเนินงานของภาคอุตสาหกรรม. สำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม. กระทรวงอุตสาหกรรม, มกราคม 2545.
มิ่งสรรพ์ ขาวสอาด และคณะ. (2555). เศรษฐมิติว่าด้วยการท่องเที่ยว. โครงการเมธีวิจัยอาวุโส. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
มิ่งสรรพ์ ขาวสอาด และคณะ. (2556). เศรษฐศาสตร์ว่าด้วยการท่องเที่ยว. โครงการเมธีวิจัยอาวุโส. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
เมธา ชำนิ. (2544). แบบจำลองอุปสงค์ของการท่องเที่ยว: ปัจจัยที่มีผลต่อรายได้จากนักท่องเที่ยว ต่างชาติของประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมชัย เบญจชย. (2549). การบริหารจัดการป่าชุมชนและการพัฒนาอาชีพด้านป่าไม้. สำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 16 (เชียงใหม่) กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช.
สมศจี ศิกษมัต และนภดล บูรณะธนัง. (2543). ระบบสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้าทางเศรษฐกิจ. เอกสารประกอบการประชุมและสัมมนาทางวิชาการของธนาคารแห่งประเทศไทยประจำปี 2543. ธนาคารแห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). รายงานภาวะเศรษฐกิจไทยปี 2558. (Online). http://www.nesdb.go.th/Portals/0/eco_datas/economic/eco_state/4_58/
PressEngQ4-2015.pdf, 5 มีนาคม 2559.
Allen, D. and Yap G. (2009). Modelling Australian Domestic Tourism Demand: A Panel Data Approach. Working Paper 0910. School of Accounting, Finance and Economics, Faculty of Business and Law, Edith Cowan University.
Clayton, A. (2002). Strategies for Sustainable Tourism Development: the Role of the Concept of Carrying Capacity. Social and Economic Studies, 51(1), 61–98.
Croce V. (2016). Can tourism confidence index improve tourism demand forecasts?. Journal of Tourism Futures, 2(1) , 6-21.
Crouch, G.I. (1994). The Study of International Tourism Demand: A Review of Findings. Journal of Travel Research, 33(1), 41-54.
Min C. (2013). Instrumental Variable Estimation of Tourism Demand: Comparing Level versus Change-rate Models. International Review of Business Research Papers, 9(3), 114 – 126.
Song, H. and Li, G. (2008). Tourism Demand Modelling and Forecasting–A Review of Recent Research. Tourism Management, 29(2), 203-220.
Konovalova A. and Vidishcheva E. (2013). Elasticity of Demand in Tourism and Hospitality. European Journal of Economic Studies, 4(2), 84-89.
Stabler M., A. Papatheodorou and M. Sinclair. (2009). The Economics of Tourism. (Online). https://books.google.co.th/books?id=IciLAgAAQBAJ&printsec=frontcover&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false, May 5th 2016.
Vencovska J. (2014). The Determinants of International Tourism Demand. Faculty of Social Sciences, Institute of Economic Studies, Charles University in Prague.
