เครื่องมือการสอนสังคมศึกษาที่บูรณาการการเล่าเรื่องแบบทรานส์มีเดียเพื่อส่งเสริมสมรรถนะความเป็นพลเมืองดิจิทัลสำหรับนักศึกษาระดับอาชีวศึกษา

Kawinprob Nimpaya; Charin Mangkhang; Kittiphat Srathongchun

Authors

Kawinprob Nimpaya Social Studies Division, Faculty of Education, Chiang Mai University, Chiang Mai, Thailand
Charin Mangkhang Social Studies Division, Faculty of Education, Chiang Mai University, Chiang Mai, Thailand
Kittiphat Srathongchun Department of History, Faculty of Humanities, Chiang Mai University, Chiang Mai, Thailand https://orcid.org/0009-0009-9549-3218

Keywords:

Vocational Education, Digital Citizenship, Transmedia Storytelling, Social Studies Innovation

Abstract

This article aims to analyze the role of social studies education in Thai vocational education in the context of digital societal transformation. Despite playing a crucial role in developing national human resources, the practical implementation of vocational education still faces multiple limitations. These limitations include disparities in technological resources and infrastructure, teachers' unpreparedness in designing reintegrated learning strategies, and teaching approaches that remain primarily content focused. The article seeks to explore the potential of transmedia storytelling in enhancing the digital citizenship competencies of vocational education learners with the purpose of proposing a conceptual framework for designing competency-oriented learning and assessment models suitable for this context. Presentation of content based on the review and synthesis of literature in social studies pedagogy, vocational education, digital citizenship concepts and transmedia storytelling is to be developed into a conceptual framework. The analysis of the results suggests that the integration of transmedia can help increase the motivation and participation of learners. The limitations of teachers’ resources, time and skills need to be carefully considered in terms of developing critical thinking, media literacy, responsible communication and ethical public involvement. The article proposes a four-step teaching framework: a storyworld design, media platforms, learner engagement and digital citizenship, coupled with assessment with rubric and portfolio files to serve as an ideological basis for raising the quality and consistency of Thai vocational education in line with SDG 4, 8, 10 and 16.

References

กัญชลารักษ์ ทีปกากร. (2568). การเรียนรู้กับ AI ในปี 2568: ครูไทยปรับตัวอย่างไรในยุค Generative AI. ราชสีมาปริทัศน์, 1(2), 1–10.

ขจรพงษ์ พู่ภมรไกรภพ. (2562). MIAP กับการจัดการเรียนรู้ระดับอาชีวศึกษา. วารสารวิจัยและนวัตกรรม สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร, 2(2), 14–21.

ฉัตรชัย สุขุม และศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2566). การออกแบบการเรียนรู้ฐานสมรรถนะ: แนวคิด การออกแบบการเรียนการสอนและการประเมินผลการเรียนรู้. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 15(1), 65–78.

ชินีเพ็ญ มะลิสุวรรณ. (2568). การเรียนรู้ตามสภาพจริงของนักศึกษาหลักสูตรนิเทศศาสตรบัณฑิตในการบูรณาการการเรียนการสอนร่วมกับกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์. วารสารวิชาการ วิจัย และนวัตกรรม มสธ. (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 5(1), 19–34.

นิรันดร์ สมมุติ, สุวิมล โพธิ์กลิ่น, และจิณณวัตร ปะโคทัง. (2564). อนาคตภาพการจัดการศึกษาอาชีวศึกษาในยุคดิจิทัล ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(6), 2602–2615.

นิรุตต์ บุตรแสนลี. (2565). การเปลี่ยนผ่านสู่ความเป็นดิจิทัลของสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา: การผลิตกำลังคนสมรรถนะสูงแห่งศตวรรษที่ 21. วารสารวิจัยและนวัตกรรม สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร, 5(1), B-L.

ปรียศรี พรหมจินดา, ณชนก หล่อสมบูรณ์, และมัดหมี่ ศรีธรรมา. (2567). อาชีวศึกษาสู่แรงงานสร้างสรรค์เพื่อนวัตกรรมฐานภูมิปัญญา. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 7(2), 1–16.

พูลศักดิ์ หอมสมบัติ และประยูร แสงใส. (2564). การจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 6(3), 825-840.

เยาวลักษณ์ มีบุญมาก, เพ็ญจมาศ คำธนะ, ศริณธร มังคะมณี, ลักคณา บุญมี, จิริยา อินทนา, ปาริชาต ญาตินิยม และลิลิต ศิริทรัพย์จนันท์. (2563). บันทึกภาคสนาม: เครื่องมือสำคัญของนักวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารการพยาบาลและการศึกษา, 13(3), 1-13.

วราภรณ์ ชนะจันทร์ตา และชรินทร์ มั่งคั่ง. (2565). นวัตกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นพลเมืองดิจิทัล ของนักเรียนประถมศึกษาในสังคมวิถีใหม่. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(7), 2825–2838.

ศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน. (2564). SDG vocab #12 Education for Sustainable Development. SDG Move. https://www.sdgmove.com/2021/05/29/sdg-vocab-12-education-for-sustainable-development/

เศวตาภรณ์ ตั้งวันเจริญ, กิตติชัย สุธาสิโนบล, และรุ่งทิวา แย้มรุ่ง. (2566). องค์ประกอบของสมรรถนะการเป็นพลเมืองดิจิทัล สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 13(1), 249-264.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2567). แนวทางการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาทักษะความฉลาดทางดิจิทัลของผู้เรียนทุกช่วงวัย: กรณีศึกษาของต่างประเทศและประเทศไทย (ฉบับเข้าใจง่าย). เอส.บี.เค. การพิมพ์

เสาวพา เวศกาวี, กฤษดา ผ่องพิทยา, และจิรวัฒน์ กิติพิเชษสรรค์. (2566). การสร้างเสริมทักษะดิจิทัลของนักเรียนอาชีวศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 17(1), 83–91.

Crisolo, O. R., Camposano, S., & Rogayan, D. V. (2021). Relevance of social studies in the 21st century society: Students’ perspectives. International Journal of Didactical Studies, 2(1), 1–15. https://doi.org/10.33902/IJODS.2021169729

Dena, C. (2004). Current state of cross media storytelling: Preliminary observations for future design. European Information Systems Technologies Event, 15. 1–11

Dudacek, O. (2015). Transmedia storytelling in education. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 197, 694-696.

Erol, H. (2021). Reflections on the 21st century skills into the curriculum of social studies course. International Journal of Education and Literacy Studies, 9(2), 90-102. http://dx.doi.org/10.7575/aiac.ijels.v.9n.2p.90

Fernández-Prados, J. S., Lozano-Díaz, A., & Ainz-Galende, A. (2021). Measuring digital citizenship: A comparative analysis. Informatics, 8(1), 1–13. https://doi.org/10.3390/informatics8010018

International Society for Technology in Education. (2008). The ISTE national educational technology standards and performance indicators for students. ISTE.

Javanshir, R., Carroll, B., & Millard, D. (2020). Structural patterns for transmedia storytelling. PLOS One, 15(1), 1–45. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0225910

Long, G. A. (2007). Transmedia storytelling: Business, aesthetics and production at the Jim Henson Company [Doctoral dissertation, Massachusetts Institute of Technology].

OECD. (2021). Development co-operation report 2021: Shaping a just digital transformation. OECD Publishing.

Ribble, M. & Bailey, G. (2007). Digital citizenship in schools. ISTE Roccanti, R., & Garland, K. (2015). 21st century narratives: Using transmedia storytelling in the language arts classroom. Signal Journal, 38(1), 16–20. https://doi.org/10.13140/RG.2.2.11165.31206

Ryan, M. L. (2015). Transmedia storytelling: Industry buzzword or new narrative experience. Storyworlds: A Journal of Narrative Studies, 7(2), 1–19.

Schiller, M. (2018). Transmedia storytelling. In I. Christie & A. van den Oever (Eds.), Stories: Screen narrative in the digital era (pp. 97–107). Amsterdam University Press.

Teske, P. R. J., & Horstman, T. (2012). Transmedia in the classroom: Breaking the fourth wall. Proceeding of the 16th International Academic MindTrek Conference, 5–9.

Tsou, W., Wang, W., & Tzeng, Y. (2006). Applying a multimedia storytelling website in foreign language learning. Computers& Education, 47(1), 17–28. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2004.08.013

UNESCO. (2023). Digital citizenship in Asia-Pacific:Translating competencies for teacher innovation and student resilience. UNESCO.