การพัฒนาสมรรถนะการสื่อสารและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษ โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยสถานการณ์จำลองร่วมกับสื่อดิจิทัล ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3

Main Article Content

ฐิตาภรณ์ พิทยาวัฒนชัย
สันติ วิจักขณาลัญฉ์

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่อง การพัฒนาสมรรถนะการสื่อสารและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยสถานการณ์จำลองร่วมกับสื่อดิจิทัล มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาสมรรถนะการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยสถานการณ์จำลองร่วมกับสื่อดิจิทัล ให้มีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ของนักเรียนทั้งหมด และ 2) พัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่เรียน โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยสถานการณ์จำลองร่วมกับสื่อดิจิทัล ให้มีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ของนักเรียนทั้งหมด กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 36 คน ซึ่งได้มาจากการเลือกแบบสุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ด้วยสถานการณ์จำลองร่วมกับสื่อดิจิทัล แบบทดสอบวัดสมรรถนะการสื่อสารภาษาอังกฤษ และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์
ทางการเรียนภาษาอังกฤษ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าเฉลี่ย ( ) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบ t-test แบบกลุ่มตัวอย่างเดียว (One-sample t-test)
ผลการวิจัยพบว่า 
1. สมรรถนะการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักเรียนหลังเรียนมีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 44.33 คะแนน(S.D. = 3.06) จากคะแนนเต็ม 55 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 80.60 นักเรียนมีคะแนนผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 คิดเป็นร้อยละ 100 และคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 
(t = 11.43, df = 35, p = มีค่าน้อยกว่า .001) 
2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษหลังเรียนมีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 23.92 คะแนน (S.D. = 2.27) จากคะแนนเต็ม 30 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 79.72 มีนักเรียนผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 จำนวน 35 คน คิดเป็นร้อยละ 97.22 และคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 t = 7.72, df = 35, p = มีค่าน้อยกว่า .001

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พิทยาวัฒนชัย ฐ., & วิจักขณาลัญฉ์ ส. (2026). การพัฒนาสมรรถนะการสื่อสารและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษ โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยสถานการณ์จำลองร่วมกับสื่อดิจิทัล ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 13(3), 132–143. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/285758
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2557). นโยบายการปฏิรูปการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ. กระทรวงศึกษาธิการ.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

งานสารสนเทศวิชาการ โรงเรียนน้ำพองศึกษา. (2566). รายงานผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O-NET) ปีการศึกษา 2566. โรงเรียนน้ำพองศึกษา.

ทิศนา แขมมณี. (2552). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทิศนา แขมมณี. (2555). รูปแบบการเรียนการสอน: ทางเลือกที่หลากหลาย. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.

พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2561). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วรางคณา คุ้มสุข และมาเรียม นิลพันธุ์. (2564). การพัฒนาการเรียนรู้โดยใช้สถานการณ์จำลองเสมือนจริงเพื่อเสริมสร้างทักษะการคิดของผู้เรียน. วารสารศึกษาศาสตร์, 15(2), 45–60.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). แนวทางการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ.2561–2580). สำนักนายกรัฐมนตรี.

Anderson, L. W., & Krathwohl, D. R. (2010). A taxonomy for learning, teaching, and assessing: A revision of Bloom’s taxonomy of educational objectives. Longman.

Bloom, B. S. (1956). Taxonomy of educational objectives: The classification of educational goals. Longmans.

Johnson, A. P. (2012). Teaching English language learners. Rowman & Littlefield Education.

Richards, J. C., & Rodgers, T. S. (2014). Approaches and methods in language teaching. (3rd ed.). Cambridge University Press.