การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างปัญญาและคุณธรรม ด้วยหลักพระพุทธศาสนาของไทยและนานาชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ผลการวิจัยพบว่า
1) สภาพปัจจุบันของการพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างปัญญาและคุณธรรมตามหลักพระพุทธศาสนาไทยและนานาชาติ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (
2) องค์ประกอบของการพัฒนาหลักสูตรประกอบด้วย 6 ด้าน ได้แก่ ด้านหลักสูตร ด้านอาจารย์ ด้านการจัดการเรียนรู้ ด้านทรัพยากรและสภาพแวดล้อม ด้านการวัดและประเมินผล และด้านคุณลักษณะบัณฑิต
3) แนวทางเชิงนโยบายมุ่งเน้นการยกระดับหลักสูตรฐานสมรรถนะ การพัฒนาอาจารย์สู่การเป็นโค้ชทางปัญญา การส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุกและดิจิทัล การพัฒนาระบบนิเวศการเรียนรู้ การประเมินผลตามสภาพจริง และการสร้างบัณฑิตที่มีสมรรถนะสากลควบคู่คุณธรรม
องค์ความรู้ใหม่จากการวิจัย คือ WISDOM Model ซึ่งประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ Wellness & Wisdom, Innovative Ecosystem, Skill & Competency-Based Learning, Digital Platform, Outcome-Driven Assessment และ Mindful Facilitators อันเป็นกรอบแนวทางการพัฒนาหลักสูตรพุทธศาสตร์ที่บูรณาการปัญญา คุณธรรม และนวัตกรรมดิจิทัล เพื่อสร้างบัณฑิตที่มีคุณภาพและสามารถดำรงตนในสังคมโลกได้อย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ธนภรณ์ ตั้งเพชรศิริพงษ์ และคณะ. (2564). การพัฒนาตนตามหลักภาวนา 4 ในสังคมดิจิทัล. วารสารพุทธจิตวิทยา, 6(2), 45-58.
นพดล สีทอง และคณะ. (2568). การพัฒนาพระสอนศีลธรรมโดยใช้กระบวนการโค้ชตามหลักวุฒิธรรม. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 16(1), 85-102.
บัณฑิตา อินสมบัติ และปราณี เนรมิต. (2563). การพัฒนาหลักสูตรอุดมศึกษาเพื่อรองรับประเทศไทย 4.0. วารสารศึกษาศาสตร์, 31(2), 45-58.
พระถนัด วฑฺฒโน. (2561). การพัฒนาปัญญาตามหลักไตรสิกขาในคัมภีร์วิสุทธิมรรค. วารสารพุทธปรัชญาศึกษา, 3(2), 25-40.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2560). พุทธธรรม (ฉบับปรับขยาย). ผลิธัมม์.
พระมหาทัพยา ปิยวณฺโณ (แจ่มจำรัส). (2565). การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาปัญญาและคุณธรรมตามหลักวุฒิธรรม. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(4), 1560-1573.
พระสิทธิพงศ์ สุทสฺสโน (ภักดี). (2025). Active learning model for enhancing learning
achievement in Buddhist schools. Journal of Buddhist Education, 12(1), 45-60.
พิชิต เชาว์ชาญ และศักดิ์ดา งานหมั่น. (2567). การประยุกต์ใช้ Gamification และ Mobile Learning ในการเรียนรู้พระพุทธศาสนา. วารสารเทคโนโลยีและนวัตกรรมการศึกษา, 8(1), 77-91.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2566). แผนพัฒนามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ระยะที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วรกาญจน์ สุขสดเขียว และคณะ. (2564). การบริหารแบบสหนวัตกรรมเพื่อพัฒนาคนในยุค Digital Disruption. วารสารการบริหารการศึกษา, 17(1), 1-15.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580. สำนักนายกรัฐมนตรี.
สุทธิพร บุญส่ง และคณะ. (2020). Development of moral curriculum through teacher capacity building. Journal of Educational Development, 15(2), 112-128.
Kristjánsson, K. (2020). Flourishing as the aim of education: A neo-Aristotelian view. Routledge.
Sherblom, S. A. (2018). Wisdom as a lifelong learning ideal. New Directions for Adult and Continuing Education, 2018(158), 31–40.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (3rd ed.). Harper & Row.
