การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการเพื่อพัฒนาคุณภาพนักเรียน โรงเรียนอนุบาลนานาชาติตากสินระยอง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ได้จากการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ แบบประเมินความเหมาะสมของรูปแบบ และแบบประเมินผลการใช้รูปแบบ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis)
ผลการวิจัยพบว่า
1) สภาพปัจจุบันและความต้องการในการบริหารงานวิชาการโดยรวมอยู่ในระดับมาก และมีแนวทางการบริหารงานวิชาการที่ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ (1) หลักการและแนวคิด (2) ขอบข่ายการบริหารงานวิชาการ (3) กระบวนการบริหารงานวิชาการ และ (4) เงื่อนไขความสำเร็จ
2) รูปแบบการบริหารงานวิชาการเพื่อพัฒนาคุณภาพนักเรียน ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ คือ(1) หลักการและแนวคิด (2) ขอบข่ายการบริหารงานวิชาการ 8 ด้าน ได้แก่ การพัฒนาหลักสูตร การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ การวัดและประเมินผล การวิจัยเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษา การพัฒนาสื่อและเทคโนโลยี การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ การนิเทศการศึกษา และการประกันคุณภาพภายใน (3) กระบวนการบริหาร 4 ขั้นตอน ได้แก่ การวางแผน ปฏิบัติ นิเทศติดตาม และประเมินสะท้อนผล (4) เงื่อนไขความสำเร็จ และ (5) บทบาทของผู้บริหารและครู 3) ผลการทดลองใช้รูปแบบ พบว่านักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงขึ้น โดยเฉพาะคะแนน O-NET ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 สูงกว่าระดับประเทศทุกวิชา และนักเรียนได้รับรางวัลระดับชาติหลายรายการ
4) ผลการประเมินความเหมาะสมของรูปแบบและคู่มือการใช้รูปแบบ อยู่ในระดับมากที่สุด แสดงว่ารูปแบบที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมและใช้ได้จริงในการยกระดับคุณภาพนักเรียน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ปีการศึกษา 2563. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
คณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580 (ฉบับประกาศราชกิจจานุเบกษา). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
จิรารัตน์ กระจ่างดี. (2562). การศึกษากลยุทธ์การบริหารงานวิชาการของโรงเรียนขยายโอกาสในอำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่).
จิติมา วรรณศรี. (2563). นวัตกรรมสู่การพัฒนาสถานศึกษา. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณการพิมพ์ 3.
จิติมา วรรณศรี. (2566). การบริหารจัดการสู่ความเป็นเลิศทางวิชาการในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
ขวัญชนก แสงท่านั่ง. (2563). รูปแบบการพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรแห่งนวัตกรรมสำหรับสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร).
เดชา ขาลรัมย์. (2564). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ขององค์การบริหารส่วนตำบลคูเมือง อำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ. (การค้นคว้าอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์).
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
Deming, W. E. (1994). The new economics for industry, government, education. MIT Press.
Fullan, M. (2001). Leading in a culture of change. Jossey-Bass.
Sergiovanni, T. J. (2005). Strengthening the heartbeat: Leading and learning together in schools. Jossey-Bass.
