การพัฒนาแพลตฟอร์มการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการของจังหวัดจันทบุรี

Main Article Content

พระครูธรรมธรจิรชาติ (โนรี)
พระครูสุทธิวรญาณ .
พระครูเกษมภัทรกิจ .
ทรงคุณ จันทรจร
ปชาบดี แย้มสุนทร

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่อง การพัฒนาแพลตฟอร์มการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการของจังหวัดจันทบุรี มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพื้นฐานและศักยภาพของการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการในจังหวัดจันทบุรี 2) พัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวที่สอดคล้องกับบริบทท้องถิ่นและเสริมสร้างการมีส่วนร่วมของชุมชน และ 3) พัฒนาแพลตฟอร์มการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการที่สามารถเชื่อมโยงข้อมูลและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในระบบการท่องเที่ยวได้อย่างมีประสิทธิภาพ การวิจัยครั้งนี้ประยุกต์ใช้ระเบียบวิธีแบบผสานวิธี (Mixed Methods Research) โดยการเก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 400 คน ผ่านแบบสอบถาม และใช้การวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 5 กลุ่ม ได้แก่ ผู้กำหนดนโยบาย ผู้ปฏิบัติงาน ประชาชน นักวิชาการด้านการท่องเที่ยว และนักวิชาการด้านพระพุทธศาสนา รวมถึงการสนทนากลุ่มเฉพาะกับผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือและความสมบูรณ์ของข้อมูล
ผลการวิจัยพบว่า
1. จังหวัดจันทบุรีมีศักยภาพด้านการท่องเที่ยวที่หลากหลายและโดดเด่น ครอบคลุมเส้นทางวัฒนธรรม เส้นทางอัญมณีและแฟชั่น เส้นทางท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ตลอดจนเส้นทางอาหาร ผลไม้ และสมุนไพร ซึ่งสะท้อนถึงอัตลักษณ์เฉพาะถิ่นและสามารถต่อยอดสู่การสร้างคุณค่าเชิงเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน 
2. การพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวที่เน้นการมีส่วนร่วมของชุมชนส่งผลต่อการเสริมสร้างทุนทางสังคม ความรู้สึกเป็นเจ้าของ และการบริหารจัดการร่วมกันของคนในท้องถิ่น นำไปสู่การเพิ่มรายได้ การอนุรักษ์ภูมิปัญญาและวัฒนธรรม รวมถึงการพัฒนาสังคมท้องถิ่นในเชิงสมดุลและยั่งยืน
3. การพัฒนาแพลตฟอร์ม พบว่าแพลตฟอร์มการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการที่ได้จากการวิจัยทำหน้าที่เป็นระบบสารสนเทศกลาง (Data Hub) ที่สามารถรวบรวม จัดการ และเชื่อมโยงข้อมูลการ
ท่องเที่ยวในลักษณะครบวงจร เพื่ออำนวยความสะดวกแก่นักท่องเที่ยว ตลอดจนเป็นกลไกสำคัญในการเชื่อมโยงผู้ประกอบการ หน่วยงานภาครัฐ และชุมชนในลักษณะเครือข่ายบูรณาการ โดยมีคุณลักษณะสำคัญ ได้แก่ ความง่ายในการเข้าถึง ความเหมาะสมต่อการใช้งานจริง และความสามารถในการตอบสนองต่อพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวในยุคดิจิทัล

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
(โนรี) พ., . พ., . พ., จันทรจร ท., & แย้มสุนทร ป. (2026). การพัฒนาแพลตฟอร์มการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการของจังหวัดจันทบุรี. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 13(1), 172–179. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/281282
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (5) ประเด็นการท่องเที่ยว. สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

กฤษณะ เนียมหอม, และคณะ. (2564). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยชุมชน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(11), 350-363.

นารีลักษณ์ ศิริวรรณ. (2567). การพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองรอง. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภา

ผู้แทนราษฎร.

พรพล น้อยธรรมราช. (2565). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน. ศูนย์ความเป็นเลิศด้านการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน.

พงษ์ศักดิ์ ประเสริฐสุข. (2019). แนวทางการพัฒนาเมืองรองกับการเชื่อมโยงนโยบายระดับชาติ. วารสารการท่องเที่ยวและการบริการ, 14(2), 45–58.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รูปแบบการจัดการเรียนรู้ผ่านดิจิทัลแพลตฟอร์มโดยการมีส่วนร่วมของภาคเอกชน. บริษัท 21 เซ็นจูรี่ จำกัด.

Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination of the future. Tourism Management, 21(1), 97–116.

Butler, R. W. (1991). Tourism, environment, and sustainable development. Environmental Conservation, 18(3), 201–209.

Butler, R. W. (1999). Sustainable tourism: A state-of-the-art review. Tourism Geographies, 1(1), 7–25.

Cooper, C., Fletcher, J., Fyall, A., Gilbert, D., & Wanhill, S. (2017). Tourism: Principles and practice. (6th ed.). Pearson.

Gunn, C. A., & Var, T. (2002). Tourism planning: Basics, concepts, cases. (4th ed.). Routledge. Murphy, P. E. (1985). Tourism: A community approach. Routledge.

Pine, B. J., II, & Gilmore, J. H. (1999). The experience economy: Work is theatre & every business a stage. Harvard Business School Press.