การพัฒนาสุขภาวะทางจิตตามหลักไตรสิกขาในผู้สูงอายุชมรมรวมพลคนพุทธ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น

Main Article Content

กนกวรรณ ประจันตะเสน
สริญญา มารศรี
พระครู ภาวนาโพธิคุณ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้เพื่อพัฒนาสุขภาวะทางจิตของผู้สูงอายุตามหลักไตรสิกขาในผู้สูงอายุชมรมรวมพลคพุทธมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยวิทยาเขตขอนแก่น ซึ่งเป็นวิจัยเชิงคุณภาพและงานวิจัยนี้ประกอบด้วยการวิจัย 3 ระยะคือ ระยะที่ 1 การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ ระยะที่ 2 การทดลองใช้ชุดกิจกรรมและระยะที่ 3 การพัฒนาสุขภาวะทางจิตของผู้สูงอายุภายหลังการทดลองใช้ชุดกิจกรรม
ผลการวิจัย พบว่า
1. การพัฒนากิจกรรม มี 2 ขั้นตอน ประกอบด้วย1.สัมภาษณ์ผู้นำชุมชน คณะกรรมการชมรมผู้สูงอายุและผู้ที่เกี่ยวข้องในเรื่องความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับไตรสิกขาและปัญหาสุขภาวะทางจิตของผู้สูงอายุ 2. นำข้อมูลสัมภาษณ์แนวคิดทฤษฎีการเรียนรู้แนวคิดด้านสุขภาวะทางจิต แนวคิดด้านผู้สูงอายุและแนวคิดด้านไตรสิกขา มาจัดทำชุดกิจกรรมการเรียนรู้
2. การทดลองใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ ซึ่งชุดกิจกรรมการเรียนรู้นี้มีจำนวน 3 ฐาน ได้แก่ 1. กิจกรรมฐานศีลเป็นกิจกรรมที่ให้ผู้สูงอายุระดมความคิดในเรื่องอานิสงฆ์การรักษาศีลและโทษของ
การผิดศีล 2. กิจกรรมฐานสมาธิเป็นกิจกรรมที่เน้นให้ผู้สูงอายุการฝึกสมาธิผ่านการกระทำ 3. กิจกรรมฐานปัญญาเป็นกิจกรรมที่ให้ผู้สูงอายุระดมความคิดในสถานการณ์สมมติ
3. การพัฒนาสุขภาวะทางจิตของผู้สูงอายุภายหลังการทดลองใช้ชุดกิจกรรมมีอยู่ 4 องค์ประกอบที่สุขภาวะทางจิตของผู้สูงอายุได้รับการแก้ไข ได้แก่ 1. ภาวะซึมเศร้า พบว่า หลังจากที่ร่วมกิจกรรมแล้วทำให้ผู้สูงอายุบางรายนั้นกล้าที่จะออกมาพูดคุยสนทนาในเรื่องต่าง ๆ จึงทำให้ผู้สูงอายุนั้นมีความ
ซึมเศร้าน้อยลง 2. อารมณ์ด้านบวกพบว่าเมื่อได้เข้าร่วมกิจกรรมแล้วก็ทำให้ผู้สูงอายุบางรายมีความพึงพอใจในชีวิตหรือการรับรู้ความสุขในการดำเนินชีวิตได้มากขึ้น 3. การมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดี พบว่า ผู้สูงอายุสามารถสร้างมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีกับผู้อื่นได้โดยการสร้างความประทับใจสร้างความเป็นมิตรมองหาส่วนดีและยอมรับความสามารถของผู้อื่น 4. การควบคุมตนเอง พบว่า เมื่อได้เข้าร่วมกิจกรรมแล้วทำให้ผู้สูงอายุสามารถควบคุมอารมณ์หงุดหงิดได้ และผู้สูงอายุยังคิดได้ว่าความเจ็บป่วยนั้นเป็นเรื่องธรรมดาและยอมรับกับการใช้ชีวิตร่วมกับโรคภัยไข้เจ็บได้เป็นอย่างดี

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ประจันตะเสน ก., มารศรี ส. ., & ภาวนาโพธิคุณ พ. (2025). การพัฒนาสุขภาวะทางจิตตามหลักไตรสิกขาในผู้สูงอายุชมรมรวมพลคนพุทธ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 12(2), 47–57. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/279813
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กาญจนพร ปัทมะกุล. (2561). การส่งเสริมสุขภาวะจิตใจด้วยหลักไตรสิกขาในผู้สูงอายุ. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 12(2), 45-57.

กิติยา วงศ์สุวรรณ. (2560). ผลของการฝึกสมาธิต่อภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ. วารสารวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 7(3), 21-30.

จินตนา สวัสดิ์เสถียร. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อสุขภาวะจิตของผู้สูงอายุในชุมชนเมือง. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยา, มหาวิทยาลัยมหิดล).

นิพาวรรณ ไวศยะนันท์. (2560). การใช้หลักไตรสิกขากับการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุ. วารสารพุทธศาสตร์, 24(2), 65-78.

พระไพศาล วิสาโล. (2557). พุทธธรรมเพื่อสุขภาวะ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมะ.

พระมหาวีระ ถาวโร. (2559). แนวทางการพัฒนาสุขภาวะจิตในวัยผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์พุทธศาสตร์.

สมศักดิ์ ทองแสง. (2561). การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมในการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ. วารสาร

ธรรมะและชีวิต, 9(4), 12-25.

สำนักงานปลัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2558). รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2561). รายงานผลการสำรวจสุขภาพจิตประชากรไทย พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

สุภาวดี กาญจนาภิรมย์. (2562). การพัฒนาสุขภาวะจิตใจของผู้สูงอายุผ่านกิจกรรมสมาธิ. วารสารสุขภาพจิต, 15(1), 33-42.

อรพินทร์ ชูชม, พรรณี บุญประกอบ, มนัส บุญประกอบ, อุษา ศรีจินดารัตน์, และสุชาดา สุธรรมรักษ์. (2563). สุขภาวะจิตของผู้สูงอายุไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สุขภาวะ.