แนวทางการส่งเสริมศักยภาพเจ้าหน้าที่ด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร

Main Article Content

รัชพล เฉยปัญญา
โชติ บดีรัฐ
ยุวดี พ่วงรอด

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับศักยภาพของเจ้าหน้าที่ด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2) เปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลที่มีผลต่อศักยภาพของเจ้าหน้าที่ด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย และ 3) ศึกษาข้อเสนอแนะต่อแนวทางการส่งเสริมศักยภาพของเจ้าหน้าที่ดังกล่าวในเขตอำเภอเมือง การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มประชากรคือ เจ้าหน้าที่ด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จำนวน 132 คน 
เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การทดสอบค่า t-test และการทดสอบค่า F-test
ผลการวิจัยพบว่า 
1) ศักยภาพของเจ้าหน้าที่ด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 
2) ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ อายุ ระดับการศึกษา และตำแหน่งงาน ส่งผลให้ความคิดเห็นต่อศักยภาพของเจ้าหน้าที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 
3) การส่งเสริมศักยภาพของเจ้าหน้าที่ด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยมีความสำคัญอย่างยิ่ง เนื่องจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นหน่วยงานด่านหน้าในการรับมือกับสถานการณ์ภัยพิบัติการพัฒนาองค์ความรู้ ทักษะ ความร่วมมือระหว่างหน่วยงาน รวมถึงการจัดหาอุปกรณ์และเครื่องมือ
ที่เหมาะสม จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพและความรวดเร็วในการปฏิบัติงาน ลดความสูญเสียจากสาธารณภัยและเสริมสร้างความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน ตลอดจนส่งเสริมความเข้มแข็งของชุมชนในการเผชิญกับภัยพิบัติ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เฉยปัญญา ร., บดีรัฐ โ. ., & พ่วงรอด ย. . (2025). แนวทางการส่งเสริมศักยภาพเจ้าหน้าที่ด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร . วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 12(4), 420–431. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/279074
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กองอำนวยการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยจังหวัดพิจิตร. (2564). แผนการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยจังหวัดพิจิตร พ.ศ. 2564 - 2570. https://pck.disaster.go.th/phichit/cms/1144?id=67336

กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. (2564). แผนการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ พ.ศ. 2564 - 2570. https://ndwc.disaster.go.th/ndwc/cms/2744?id=44525

จักรกฤษณ์ จันทะคุณ และคณะ. (2565). การพัฒนาชุดฝึกอบรมครูเพื่อพัฒนาหลักสูตรภัยพิบัติท้องถิ่นแผ่นดินไหวที่เหมาะสมในสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 17(5), 167-183.

ฉัตรชัย เสือจุ้ย, อรพิน ปิยะสกุลเกียรติ, วิชัย โถสุวรรณจินดา และศรศักดิ์ ชูดํา. (2566). ประสิทธิภาพการใช้อากาศยานไร้คนขับในการดับเพลิงและกู้ภัยของสำนักป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย, 4(2), 121-129.

นพพล แก้วเรือง และรัฐบุรุษ คุ้มทรัพย์. (2566). ประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยของเทศบาลตำบลกันตวจระมวล อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการ วิจัย และนวัตกรรม มสธ. (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 3(1), 83-93.

ลาวัณย์ อุ่นจัน และคณะ. (2565). การเตรียมความพร้อมรับมือภัยพิบัติของเกษตรกร ตำบลช่างเคิ่ง อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่. วารสารผลิตกรรมการเกษตร, 4(3), 108-117.

เศกสรร อิ่มมูล และวิเชียร วิทยอุดม. (2566). กลยุทธ์การบริหารด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยขององค์การบริหารส่วนตำบลท่าอิฐอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. วารสารไตรศาสตร์, 10(1), 29-47.

อำนาจ ยศมา. (2564). การพัฒนาสมรรถนะของเจ้าพนักงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยสำนักป้องกัน และบรรเทาสาธารณภัยกรุงเทพมหานคร. วารสารนิติรัฐกิจและสังคมศาสตร์, 5(2), 281-282.