แนวทางการขับเคลื่อนพัฒนาเมืองอัจฉริยะ ด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริย (Smart Governance) เทศบาลนครพิษณุโลก อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

Main Article Content

รัตนากร ดอนปัน
ธนัสถา โรจนตระกูล
กัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการขับเคลื่อนพัฒนาเมืองอัจฉริยะด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริยะ 2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการขับเคลื่อนพัฒนาเมืองอัจฉริยะด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริยะ และ 3)  ศึกษาแนวทางในการขับเคลื่อนการพัฒนาเมืองอัจฉริยะด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริยะเทศบาลนครพิษณุโลก การวิจัยใช้การสำรวจเชิงปริมาณร่วมกับการสัมภาษณ์เชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนในเขตเทศบาลนครพิษณุโลก จำนวน 400 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 5 คน 
เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยค่าความถี่ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณด้วยวิธี Enter และวิเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับการขับเคลื่อนพัฒนาเมืองอัจฉริยะด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริยะ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( equation = 3.89)
2) ปัจจัยด้านผู้นำ (β = .138, p = .007) และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ ( β = .115, p = .022) ส่งผลต่อการขับเคลื่อนพัฒนาเมืองอัจฉริยะด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริยะอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนปัจจัยด้านอื่นไม่ส่งผลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
3) แนวทางการขับเคลื่อนการพัฒนาเมืองอัจฉริยะด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริยะควรให้ความสำคัญกับ 3 ประการ ได้แก่ 1) การส่งเสริมการเข้าถึงเทคโนโลยีสารสนเทศของประชาชน 
2) การพัฒนาระบบเทคโนโลยี และ 3) การพัฒนาและประยุกต์ใช้เทคโนโลยีให้ทันต่อการเปลี่ยนแปลง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ดอนปัน ร., โรจนตระกูล ธ., & วงษ์วัฒนพงษ์ ก. (2026). แนวทางการขับเคลื่อนพัฒนาเมืองอัจฉริยะ ด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริย (Smart Governance) เทศบาลนครพิษณุโลก อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 13(2), 454–465. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/278902
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กมลชนก กลิ่นหอม. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการก้าวสู่เมืองอัจฉริยะ เทศบาลนครนครศรีธรรมราช. (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์).

เทศบาลนครพิษณุโลก. (2566). ยุทธศาสตร์การพัฒนา (พ.ศ. 2566–2570). เทศบาลนครพิษณุโลก.

ภาฝัน จิตต์มิตรภาพ, ฤๅเดช เกิดวิชัย, พรกุล สุขสด, และดวงกมล จันทรรัตน์มณี. (2565). ปัจจัยขับเคลื่อนความสำเร็จในการพัฒนาเมืองอัจฉริยะ จังหวัดภูเก็ต. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 14(1), 188–202. https://doi.org/10.14456/pimjournal.2022.14

สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2561). คู่มือการจัดทำแผนพัฒนาเมืองอัจฉริยะ. สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล.

สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2562). เกณฑ์และตัวอย่างการประเมินเมืองอัจฉริยะทั้ง 7 ด้าน. สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล.

สุรีย์พร สลับสี และพงษ์พัต วัฒนพงศ์ศิริ. (2567). การสานพลังความร่วมมือภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคมในการขับเคลื่อนนโยบายเมืองอัจฉริยะ. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 7(1), B1–B12.

นิภาพรรณ เจนสันติกุล. (2563). เมืองอัจฉริยะ: ความหมายและข้อควรพิจารณาสำหรับการพัฒนาเมือง. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล, 7(1), 3–20.