แนวทางการขับเคลื่อนพัฒนาเมืองอัจฉริยะ ด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริย (Smart Governance) เทศบาลนครพิษณุโลก อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
Main Article Content
บทคัดย่อ
เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยค่าความถี่ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณด้วยวิธี Enter และวิเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับการขับเคลื่อนพัฒนาเมืองอัจฉริยะด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริยะ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (
2) ปัจจัยด้านผู้นำ (β = .138, p = .007) และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ ( β = .115, p = .022) ส่งผลต่อการขับเคลื่อนพัฒนาเมืองอัจฉริยะด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริยะอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนปัจจัยด้านอื่นไม่ส่งผลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
3) แนวทางการขับเคลื่อนการพัฒนาเมืองอัจฉริยะด้านการบริหารภาครัฐอัจฉริยะควรให้ความสำคัญกับ 3 ประการ ได้แก่ 1) การส่งเสริมการเข้าถึงเทคโนโลยีสารสนเทศของประชาชน
2) การพัฒนาระบบเทคโนโลยี และ 3) การพัฒนาและประยุกต์ใช้เทคโนโลยีให้ทันต่อการเปลี่ยนแปลง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลชนก กลิ่นหอม. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการก้าวสู่เมืองอัจฉริยะ เทศบาลนครนครศรีธรรมราช. (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์).
เทศบาลนครพิษณุโลก. (2566). ยุทธศาสตร์การพัฒนา (พ.ศ. 2566–2570). เทศบาลนครพิษณุโลก.
ภาฝัน จิตต์มิตรภาพ, ฤๅเดช เกิดวิชัย, พรกุล สุขสด, และดวงกมล จันทรรัตน์มณี. (2565). ปัจจัยขับเคลื่อนความสำเร็จในการพัฒนาเมืองอัจฉริยะ จังหวัดภูเก็ต. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 14(1), 188–202. https://doi.org/10.14456/pimjournal.2022.14
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2561). คู่มือการจัดทำแผนพัฒนาเมืองอัจฉริยะ. สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2562). เกณฑ์และตัวอย่างการประเมินเมืองอัจฉริยะทั้ง 7 ด้าน. สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล.
สุรีย์พร สลับสี และพงษ์พัต วัฒนพงศ์ศิริ. (2567). การสานพลังความร่วมมือภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคมในการขับเคลื่อนนโยบายเมืองอัจฉริยะ. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 7(1), B1–B12.
นิภาพรรณ เจนสันติกุล. (2563). เมืองอัจฉริยะ: ความหมายและข้อควรพิจารณาสำหรับการพัฒนาเมือง. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล, 7(1), 3–20.