การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตผู้เรียนตามหลักเศรษฐกิจคุณธรรมของโรงเรียนในจังหวัดขอนแก่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ผลการวิจัยพบว่า
1. การวิเคราะห์องค์ประกอบของชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิต
ผู้เรียนตามหลักเศรษฐกิจคุณธรรม มีตัวบ่งชี้ทั้งหมด 69 ตัว จำแนกเป็น 8 องค์ประกอบ ได้แก่ (1) การเป็นผู้นำร่วม (2) การมีส่วนร่วม (3) การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกัน (4) การมีวิสัยทัศน์ร่วมกัน (5) ความเป็นชุมชนกัลยาณมิตร (6) รูปแบบการบริหารชุมชน (7) การติดตามผลการดำเนินงาน และ (8) ผลลัพธ์ที่เกิดจากการบริหาร
2. รูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 8 องค์ประกอบดังกล่าว และผลการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิพบว่ามีความเหมาะสมในระดับมาก
3. ผลการประเมินรูปแบบโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน โดยเรียงลำดับจากค่าเฉลี่ยสูงสุดถึงต่ำสุด ได้แก่ ด้านความเป็นประโยชน์ ด้านความเหมาะสม ด้านความถูกต้อง และด้านความเป็นไปได้ตามลำดับ
ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า รูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ที่พัฒนาขึ้นสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้และยกระดับคุณภาพชีวิตของผู้เรียนตามแนวทางเศรษฐกิจคุณธรรมได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). คู่มือการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานที่เป็นนิติบุคคล. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมสวัสดิการและสวัสดิภาพครูและบุคลากรทางการศึกษา (สกสค.).
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). ระเบียบของกระทรวงศึกษาธิการว่าด้วยการบริหารสถานศึกษาที่ได้กระจายอำนาจการบริหารจัดการ. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมสวัสดิการและสวัสดิภาพครูและบุคลากรทางการศึกษา (สกสค.).
จรุญ จับบัง และคณะ. (2555). รูปแบบการพัฒนาคุณภาพการศึกษาตามยุทธศาสตร์การพัฒนาโรงเรียนขนาดเล็กด้วยกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา, 6(2), 59–72.
ชูชาติ พ่วงสมจิตร์. (2560). ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. กรุงเทพฯ: ม.ป.ท.
นันทนัช นันทพงษ์. (2560). ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (Professional Learning Community: PLC). เอกสารประกอบการประชุมนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู.
บำรุง ป้องนาทราย. (2563). การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อส่งเสริมความสามารถจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญตามแนวปฏิบัติสู่ผลสัมฤทธิ์ขั้นสูง (High Impact Practices) โรงเรียนหนองโนประชาสรรค์. วารสารชุมชนแห่งการเรียนรู้วิชาชีพครู, 1(1), 45–60.
วิราวรรณ์ เพ็ชรนาวา. (2563). แนวทางการพัฒนาชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนมัธยมศึกษาในสหวิทยาเขตวิภาวดี กรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
สฤษดิ์ วิวาสุขุ. (2562). รูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อพัฒนาการจัดการเรียนรู้เชิงรุก โรงเรียนจอมพระประชาสรรค์ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 33. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน, กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). ปฏิรูปการเรียนรู้ ผู้เรียนสำคัญที่สุด. กรุงเทพฯ: วัฒนาพานิช.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2552). รายงานความก้าวหน้าการจัดการเรียนรู้ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปี 2551–2552. กรุงเทพมหานคร: เพลิน สตูดิโอ.
Darling-Hammond, L. (1999). How teacher education matters. Journal of Teacher Education, 51(3), 166–173.
Suwanwong, A. (2016). Professional Learning Communities: Thai Educational Context. In Proceedings of the 21st IASTEM International Conference, Doha, Qatar, May 19, 2016 (pp. 10–13).
Vescio, V., Ross, D., & Adams, A. (2008). A review of research on the impact of professional learning communities on teaching practice and student learning. Teaching and Teacher Education, 24(1), 80–91.
