สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อตอบสนองการเปลี่ยนแปลง ยุค BANI World ของโรงเรียนเฉพาะความพิการในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ผลการวิจัยพบว่า
1. สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อตอบสนองการเปลี่ยนแปลงยุค BANI World ของโรงเรียนเฉพาะความพิการในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยภาพรวมมีการปฏิบัติอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านที่มีการปฏิบัติสูงสุด คือ ด้านความคล่องตัวด้านการเปลี่ยนแปลง รองลงมา คือ ด้านการพัฒนาตนให้มีความรอบรู้ ด้านภาวะผู้นำทางการศึกษา ด้านความสามารถในการยืดหยุ่นและปรับตัว ด้านการจัดลำดับความความสำคัญของวิกฤตต่าง ๆ ส่วนด้านที่มีการปฏิบัติต่ำที่สุด คือ ด้านการทำงานเป็นทีม
2) ผลการเปรียบเทียบสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อตอบสนองการเปลี่ยนแปลงยุค BANI World ของสถานศึกษาเฉพาะความพิการในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำแนกตามตำแหน่งหน้าที่ โดยภาพรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 จำแนกตามระดับการศึกษา โดยภาพรวม ผู้บริหารสถานศึกษา และครูผู้สอนที่มีวุฒิการศึกษาต่างกัน มีความคิดเห็นเกี่ยวกับสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อตอบสนองการเปลี่ยนแปลง ยุค BANI World แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.01 และจำแนกตามประสบการณ์การทำงาน พบว่า โดยภาพรวมและรายด้าน ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอนที่มีประสบการณ์การทำงานแตกต่างกันมีความคิดเห็นเกี่ยวกับสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อตอบสนองการเปลี่ยนแปลงยุค BANI World ไม่แตกต่างกัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิราเจต วิิเศษดอนหวาย. (2565ก). EDUCA เรื่อง Learning loss คือวิกฤตที่รอผู้ใหญ่ทุกคนพลิกให้เป็นโอกาส. https://educathai.com
จิราเจต วิิเศษดอนหวาย. (2565ข). EDUCA เรื่อง ลาก่อน VUCA มาแล้ว BANI ชวนผอ. ปรับตัว และโรงเรียนให้ทันการเปลี่ยนแปลง. https://educathai.com
ณัฐณิชา เขียวอ่อน. (2565). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนเฉพาะความพิการ กลุ่ม 6 สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (การศึกษาค้นคว้าอิสระ การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยพะเยา.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
รุ้งรัชนี ลีวงศ์เจริญ. (2564). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างบรรยากาศองค์การและความพร้อมต่อการเปลี่ยนแปลงองค์การ โดยมีความคล่องตัวของพนักงานเป็นตัวแปรกำกับ. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมบัติ ท้ายเรือคำ. (2553). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สำนักงานบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (2566). แนวทางการพัฒนาการจัดการศึกษาสำหรับคนพิการ. กระทรวงศึกษาธิการ.
สิริลักษณ์ น้ำใส และ อุไร สุทธิแย้ม. (2566). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 ตามความคิดเห็นของครูกลุ่มโรงเรียนรัตนโกสินทร์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 34(2), 56-70.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2558). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 12). เทพเนรมิตการพิมพ์.
ปัทมา บุญยวรรณ และ ปิยะนาถ บุญมีพิพิธ. (2567). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 25(2), 1885-1897.
ไพลิน พานิชเจริญ, เศวตาภรณ์ ตั้งวันเจริญ และ ไพรวัลย์ โคตรตะ. (ม.ป.ป.). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 18(3), 246-257.
พิทูล ไชยศิริ. (2560). สมรรถนะหลักทางการบริหารของผู้บริหารสถานศึกษา ตามความคิดเห็นของครูโรงเรียนบรบือวิทยาคาร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา).
ธนพล ใจดี และ กัลยมน อินทุสุ. (2564). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษ กลุ่ม 2 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(5), 68-79.
ทิพวัลย์ อ่างคำ. (2561). สมรรถนะของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาในโครงการสู่ความเป็นเลิศมาตรฐานสากล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาภาคเหนือ. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสยาม.
Rothman, D. (2020). VUCA vs. BANI: How complexity has changed.
Saha, N., Saha, T., Gregar, A., & Saha, P. (2020). Organizational innovation and agility in the era of disruption.
Kiel, B. (2024). Leadership agility and organizational competencies in disruptive environments.
Cascio, J. (2020). Facing the age of chaos: The BANI framework.
