พุทธนวัตกรรมเพื่อการพัฒนาทุนมนุษย์และทักษะในศตวรรษที่ 21

Main Article Content

พระครูวินัยธรภราดร นริสฺสโร
พระมหาเพ็ช ฐานิสฺสโร
วรษา ขุนสนธิ

บทคัดย่อ

ทุนมนุษย์ เป็นทรัพย์สินที่จับต้องไม่ได้ เช่น ความรู้ ความสามารถ ทักษะหรือความชำนาญ และประสบการณ์ มนุษย์เป็นผู้สร้างทุน กำไร หรือขาดทุนในทุกองค์กร เพราะองค์กรที่มีทรัพยากรบุคคลที่มีคุณภาพเป็นทุนอยู่ภายใน ย่อมมีความแข็งแกร่งในเวทีการแข่งขันทางธุรกิจ และสามารถแสวงหาผลกำไรจากทุนมนุษย์ พระพุทธศาสนามีกระบวนการในการพัฒนาทุนมนุษย์ โดยพัฒนาให้เป็นผู้ที่มีความรู้ ทักษะทัศนคติที่ดี  มีประสิทธิภาพ และมุ่งเน้นในการสร้างคนให้เป็นคนดี คนเก่ง และมีความสุข ภายใต้การนำหลักพุทธธรรม กล่าวคือ หลักจักร 4 ซึ่งเป็นประดุจล้อรถนำผู้ประพฤติตามให้ถึงความเป็นใหญ่ หรือนำไปสู่ความเจริญ และหลักไตรสิกขา 3 คือ ศีล สมาธิ และปัญญา ที่เป็นเครื่องดำเนินชีวิตที่ดี โดยการฝึกฝนพัฒนาด้านพฤติกรรม ด้านจิตใจ และด้านปัญญา โดยใช้ปัญญาเป็นเครื่องนำทางในการพัฒนาทุนมนุษย์และทักษะในการดำเนินชีวิต อันจะนำไปสู่หนทางที่ถูกต้องดีงาม
บทความวิชาการนี้ คณะผู้เขียนมุ่งนำเสนอ 1) การพัฒนาทุนมนุษย์ 2) หลักพุทธธรรมที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาทุนมนุษย์ 3) ทักษะในศตวรรษที่ 21 ประกอบด้วย ทักษะชีวิตและทักษะวิชาชีพ ทักษะ การเรียนรู้และทักษะการสร้างนวัตกรรม ทักษะในเรื่องเทคโนโลยีดิจิทัล และทักษะการอ่าน การเขียน และการย่อความ ผลจากการศึกษาในครั้งนี้ ได้องค์ความรู้ของพุทธนวัตกรรม คือ ความเป็นบัณฑิต ระบบเศรษฐกิจที่ดี สังคมที่ดี การรู้เท่าทันโลกแห่งเครือข่ายและขีวิต สันติสุขภายในจิตใจ อันเป็นผลมาจากการนำเอาหลักพุทธธรรมมาเป็นตัวกำหนดในแต่ละกระบวนการ แสดงให้เห็นถึงคัมภีรภาพของการพัฒนาทุนมนุษย์และทักษะตามหลักพระพุทธศาสนา

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
นริสฺสโร พ. ., ฐานิสฺสโร พ. ., & ขุนสนธิ ว. . (2025). พุทธนวัตกรรมเพื่อการพัฒนาทุนมนุษย์และทักษะในศตวรรษที่ 21. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 12(1), 461–473. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/275609
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

จิรประภา อัครบวร. (2552). คุณค่าคนคุณค่างาน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ เต๋า.

ดนัย เทียนพุฒ. (2547). การพัฒนามูลค่าทุนมนุษย์. กรุงเทพฯ: พิมพลักษณ์.

ธัญญารัตน์ มะลาศรี. (2565). การจัดการเรียนการสอนภาษาจีนเพื่อพัฒนาทักษะการอ่านเร็วสำหรับผู้เรียนชาวไทย. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา, 9(2), 131-140.

ทะนง โชติสรยุทธ์. ทักษะดิจิทัล ก้าวสู่ พลเมืองในศตวรรษที่ 21. สืบค้นเมื่อ 3 ธันวาคม 2567, จาก https://citcoms.up.ac.th/NewsRead?itemID=20701

นิสดารก์ เวชยานนท์. (2552). มิติใหม่ในการบริหารทุนมนุษย์. นนทบุรี: เดอะ กราฟิโก วิสเต็มส์ จำกัด.

บุญทัน ดอกไธสง. (2566). AI การพัฒนาทุนมนุษย์ยุค NEW NORMAL. มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.

รัน ธีรัญญ์. (2015). The Partnership for 21st Century Learning. P21, Framework Definitions. สืบค้นเมื่อ 3 ธันวาคม 2567, จากhttps://www.runwisdom.com/2018/05/life-and-career-skills/.

วรัญญา แสงวิเชียร. (2014). ทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรม. สืบค้นเมื่อ 3 ธันวาคม 2567, จาก https://www.gotoknow.org/posts/560585.

สุวิธิดา จรุงเกียรติกุล. (2561). ทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 (The Twenty-First Century Skills). สาขาวิชาการศึกษานอกระบบโรงเรียน ภาควิชาการศึกษาตลอดชีวิต คณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Baron, A. & Armstrong, M., (2007). Human Capital Managemant. London : Kogan Page.

HREX.asia. Digital Literacy และ Digital Fluency ทักษะดิจิทัลแห่งอนาคตที่ทุกองค์กรต้องรู้. สืบค้นเมื่อ 12 ธันวาคม 2567, จาก https://th.hrnote.asia/orgdevelopment/230526-digital-literacy/

Oshima, H. T. (1996). Human resources in Asian development: Trends, problems and Research Issues. Kuala Lumpur, Malaysia : ADIPA Secretariat.