การประกอบสร้างบทกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์ของกวีสตรีไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ภาษาไทย
ผลการวิจัย พบว่า
1. กลวิธีการประกอบสร้างรูปแบบและลีลาภาษาบทกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์ของกวีสตรีไทยทั้ง 2 คนประกอบด้วย การประกอบสร้างรูปแบบ มี 2 ด้าน คือ 1) รูปแบบฉันทลักษณ์ มี 2 ลักษณะ คือ กวีนิพนธ์แบบมีฉันทลักษณ์ และกวีนิพนธ์แบบอิสระ 2) โครงสร้างกวีนิพนธ์ มี 4 ด้าน คือ การตั้งชื่อเรื่อง การเปิดเรื่อง การนำเสนอเรื่อง การปิดเรื่อง สำหรับลีลาภาษา มี 2 ด้าน คือ การใช้คำ และการใช้โวหารภาพพจน์ 2. สารัตถะมี 4 ด้าน คือ สารัตถะเกี่ยวกับการเมืองการปกครอง สารัตถะเกี่ยวกับสังคม สารัตถะเกี่ยวกับเศรษฐกิจ สารัตถะเกี่ยวกับข้อคิดในการดำเนินชีวิต และสารัตถะเกี่ยวกับความรัก
3. แนวทางการประยุกต์องค์ความรู้จากบทกวีนิพนธ์บทกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์ของกวีสตรีไทยในการพัฒนาการเรียนการสอนภาษาไทย จากผลการศึกษาเรื่อง “การประกอบสร้างบทกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์ของกวีสตรีไทย” เป็นแนวทางสำหรับพัฒนาการเรียนการสอนภาษาไทย เรื่อง การวิเคราะห์บทกวีนิพนธ์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4-6 ผลการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนรายวิชาภาษาไทย ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4-6 สรุปได้ว่า การปรับใช้องค์ความรู้เกี่ยวกับกลวิธีการประกอบสร้างรูปแบบ และลีลาภาษาบทกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์ของกวีสตรีไทย มีค่าเฉลี่ย (x ) เท่ากับ 4.50 ระดับคุณภาพการปรับใช้องค์ความรู้จากผลการศึกษา อยู่ในระดับ ดีมาก และผลการประเมินการปรับใช้องค์ความรู้สารัตถะบทกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์ของกวีสตรีไทย มีค่าเฉลี่ย (x ) เท่ากับ 4.50 ระดับคุณภาพการปรับใช้องค์ความรู้จากผลการศึกษาอยู่ในระดับ ดีมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัลยา กุลสุวรรณ. (2549). วิเคราะห์วรรณคดีไทยแนวสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กิตติมา จันทร์ลาว. (2555). วิเคราะห์กวีนิพนธ์ของ สถาพร ศรีสัจจัง. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสาขาภาษาไทย). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
กีรติ ธนะไชย. (2547). กวีนิพนธ์ร่วมสมัยกับการสร้างสรรค์ฉันทลักษณ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
กุหลาบ มัลลิกะมาส. (2546). การวิจารณ์วรรณกรรมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แสงดาว.
จิรนันท์ พิตรปรีชา. (2563). ใบไม้ที่หายไป. (พิมพ์ครั้งที่ 36). กรุงเทพมหานคร: ผจญภัย.
ชวิน พงษ์ผจญ. (2562). การออกแบบหน่วยการเรียนรู้ภาษาไทยโดยใช้ แนวคิดวรรณคดีเป็นฐาน: แนวคิดแนวทางปฏิบัติ และประเด็นที่ควรพิจารณา. วารสารมนุษยศาสตร์วิชาการ, 26(2), 95-125.
ชำนาญ รอดเหตุภัย. (2554). วรรณศิลป์ไทย: ศาสตร์แห่งถ้อยคำ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
บุปผา บุญทิพย์. (2552). รูปแบบและกลวิธีการเขียนบทกวีไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปาลิตา ผลประดับเพ็ชร์. (2565). จนกว่าโลกจะโอบกอดเราเอาไว้. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ภาพพิมพ์.
วิลาวัลย์ แพงทรัพย์. (2551). เทคนิคการเปิดเรื่องในบทกวี. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วิลาวัลย์ แพงทรัพย์. (2563). จินตภาพในกวีนิพนธ์ “เขียนแผ่นดิน” ของเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
สกาวรัตน์ หาญกาญจนสุวัฒน์. (2553). การปิดเรื่องในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สมเกียรติ รักษ์มณี. (2551). โวหารภาพพจน์ในวรรณคดีไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
สมพร มันตะสูตร. (2550). ศิลปะการใช้ภาษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
อิงอร สุพันธุ์วณิช. (2547). วรรณกรรมวิจารณ์ ร้อยกรองปัจจุบัน. กรุงเทพมหานคร: แอคทีฟ พริ้นท์.
อิงอร สุพันธุ์วณิช. (2555). การวิเคราะห์วรรณศิลป์ร้อยกรอง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
