“การครองตน” แบบอย่างคุณธรรมจริยธรรมอันดีงามของผู้บริหารการศึกษา

Main Article Content

ณัฐภัทร หงส์สายพิน
พระมหาพิสิฐ วิสิฏฺฐปญฺโญ

บทคัดย่อ

การครองตนเป็นหลักคุณธรรมจริยธรรมพื้นฐานที่ผู้บริหารการศึกษาควรยึดถือเป็นแนวทางในการประพฤติปฏิบัติตนอย่างเหมาะสม สอดคล้องกับบทบาทหน้าที่และบริบทของสถานศึกษา บทความนี้นำเสนอการครองตนของผู้บริหารการศึกษาในฐานะรากฐานของการเป็นแบบอย่าง (Role Model) โดยอธิบายผ่านกรอบแนวคิดเชิงทฤษฎี 3 ประการ ได้แก่ (1) แนวคิดภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมซึ่งเน้นการประพฤติปฏิบัติที่ถูกต้อง โปร่งใส และมีความรับผิดชอบ (2) หลักธรรมาภิบาล ซึ่งมุ่งความโปร่งใส ความรับผิดชอบ การมีส่วนร่วม และความคุ้มค่าในการบริหารจัดการ และ (3) หลักพุทธธรรม โดยเฉพาะหลักไตรสิกขา พรหมวิหาร 4 และสัปปุริสธรรม ที่มุ่งพัฒนาตนเองทั้งด้านศีล สมาธิ และปัญญาการบูรณาการกรอบแนวคิดดังกล่าวทำให้เห็นว่าการครองตนมิได้เป็นเพียงคุณลักษณะส่วนบุคคลหากแต่เป็นกลไกสำคัญในการสร้างความน่าเชื่อถือ ความศรัทธา และการยอมรับจากครู บุคลากร นักเรียนผู้ปกครอง และชุมชน อันส่งผลต่อการครองคนและครองงานอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล อีกทั้งยังเอื้อต่อการสร้างวัฒนธรรมองค์การที่ยึดมั่นในคุณธรรมและธรรมาภิบาล นำไปสู่การพัฒนาคุณภาพการศึกษาอย่างยั่งยืน ดังนั้น การครองตนของผู้บริหารการศึกษาภายใต้กรอบภาวะผู้นำเชิงจริยธรรม ธรรมาภิบาล และหลักพุทธธรรม จึงเป็นรากฐานสำคัญของการเป็นแบบอย่างที่ดีในยุคการเปลี่ยนแปลง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
หงส์สายพิน ณ. ., & วิสิฏฺฐปญฺโญ พ. . (2025). “การครองตน” แบบอย่างคุณธรรมจริยธรรมอันดีงามของผู้บริหารการศึกษา. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 12(4), 654–661. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/273170
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

ทิศนา แขมณี. (2546). การพัฒนาคุณธรรม จริยธรรม และค่านิยม จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: เมธีทิปส์.

นิยม ไผ่โสภา. (2543). พฤติกรรมการครองตน การครองคนและการครองงานตามแนวพุทธธรรมของผู้บริหารโรงเรียนมัธยม สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัดนครพนม. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

บุญชู แสงสุข. (2544). ทัศนะของบุคลากรทางการศึกษาที่มีต่อการปฏิบัติจริงของผู้บริหารสถานศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สถาบันราชภัฏเทพสตรี.

ประทวน บุญรักษา. (2552). คุณธรรมจริยธรรมของผู้บริหาร (เอกสารประกอบการสอน). กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.

ปรีชา อยู่ภักดี. (2551). การศึกษาการปฏิบัติตนตามคุณธรรมจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษาตามความคิดเห็นของข้าราชการครูและกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาชัยภูมิ เขต 3. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ.

พระธรรมญาณมุนี. (2531). พระธรรมญาณมุนี 84. กรุงเทพฯ: อัมรินทร์การพิมพ์.

พระมหาบุญมี มาลาวชิโร. (2550). ครองตน ครองคน ครองงาน. กรุงเทพฯ: ดีเอ็มจี.

พระมหาอดิศร ถิรสีโล. (2537). คุณธรรมสำหรับครู. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

ภาวิดา ธาราศรีสุทธิ. (2551). ภาวะผู้นำและจริยธรรมสำหรับผู้บริหารการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.

ภาวิดา ธาราศรีสุทธิ และ วิบูลย์ โตวณะบุตร. (2542). ภาวะผู้นำและจริยธรรมสำหรับผู้บริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2553). ผู้นำเชิงสร้างสรรค์และผลิตภาพ: กระบวนทัศน์ใหม่และผู้นำใหม่ทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วริยา ชินวรรโณ. (2546). จริยธรรมในวิชาชีพ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชวนพิมพ์.

วีระวัฒน์ ปันนิตามัย. (2544). เชาว์อารมณ์ (EQ): ดัชนีวัดความสุขและความสำเร็จของชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.

สงวน สุทธิเลิศอรุณ. (2543). พฤติกรรมมนุษย์กับการพัฒนาตน. กรุงเทพฯ: อักษราพิพัฒน์.

สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ. (2553). กรณีศึกษา: ภาวะผู้นำ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: เรดเฟิร์นครีเอชั่น.

สมชาย เทพแสง. (2552). ภาวะผู้นำวิสัยทัศน์: รูปแบบใหม่ของผู้บริหารโรงเรียนในทศวรรษ. วารสารบริหารการศึกษามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 6 (11), 83-95.

สุรัตน์ ไชยชมภู. (2557). ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมในการบริหารสถานศึกษา. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา, 8(2), 1-15.

องอาจ เหลืองอ่อน. (2547). การศึกษาคุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานตามความคิดเห็นของครูผู้สอนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาระยอง เขต 1. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.

Good, C. V. (1973). Dictionary of education. New York, NY: McGraw-Hill.

Hester, J. P., & Killian, D. R. (2011). The leader as moral agent: Praise, blame, and the artificial person. The Journal of Values-Based Leadership.