ปแบบการพัฒนาสมรรถนะของอาจารย์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ด้วยหลักอิทธิบาท 4

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะ 2. สร้างรูปแบบการพัฒนาสมรรถนะ และ 3. ประเมินรูปแบบการพัฒนาสมรรถนะของอาจารย์มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย โดยอาศัยหลักอิทธิบาท 4 การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสานวิธี เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นของสภาพปัจจุบัน 0.793 และสภาพที่พึงประสงค์ 0.817 แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง และแบบประเมินความถูกต้อง ความเหมาะสม และความเป็นไปได้ของรูปแบบ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ อาจารย์มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย จำนวน 220 รูป/คน กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 15 รูป/คน และกลุ่มผู้มีส่วนได้เสียที่ใช้ประเมินรูปแบบ 10 รูป/คน สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และร้อยละ
ผลการวิจัยพบว่า
1. สภาพปัจจุบันของสมรรถนะอาจารย์อยู่ในระดับปานกลาง ขณะที่สภาพที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมาก โดยมีค่าความต้องการจำเป็นเฉลี่ย 0.62 และเมื่อจัดลำดับค่า PNImodified จากมากไปน้อย ได้แก่ (1) ด้านการเรียนการสอน (2) ด้านการวิจัย (3) ด้านการบริการวิชาการแก่สังคม (4) ด้านการให้
คำปรึกษา และ (5) ด้านการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม
2. รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะอาจารย์ด้วยหลักอิทธิบาท 4 ประกอบด้วยองค์ประกอบสำคัญ ได้แก่ (1) ชื่อรูปแบบ (2) วัตถุประสงค์ (3) หลักการและแนวคิด (4) เนื้อหาที่บูรณาการด้วยหลักอิทธิบาท 4 และ (5) ผลลัพธ์ที่คาดหวัง
3. การประเมินรูปแบบโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับจากมากไปน้อย ได้แก่ ด้านความเป็นไปได้ ด้านความเหมาะสม และด้านความเป็นประโยชน์