นิติปรัชญาในพระวินัยปิฎก
Main Article Content
บทคัดย่อ
นิติปรัชญาเป็นการนำกฎหมายธรรมชาติคือกฎเกณฑ์ของการดำเนินชีวิตร่วมกันอิงอาศัยเหตุผลถูกต้องตามหลักธรรมชาติและความยุติธรรมทางสังคม วินัยและนิติปรัชญาเข้าด้วยกันพระพุทธบัญญัติ คือ ประมวลพระวินัยปิฎกเป็นระเบียบปฏิบัติขนบธรรมเนียมประเพณีวิถีชีวิตและวิธีดำเนินกิจการต่าง ๆของภิกษุสงฆ์ คือทั้งฝึกตนเองให้มีคุณค่าทำนิพพานให้แจ้ง นอกจากนี้แล้วนิติปรัชญาในพระวินัยปิฎก
เป็นหลักในการประพฤติตนในสังคมสงฆ์เพื่อให้คณะสงฆ์ธำรงสมณะธรรมให้ดีงามตามพระธรรมวินัยเป็นคุณธรรมของกฎหมายมีขอบเขต และคุณธรรมในการออกกฎหมาย การบังคับใช้กฎหมาย การตีความกฎหมาย การบริหารงานในกระบวนการยุติธรรมทุกระดับ กฎหมายทุกฉบับที่ยึดถือความยุติธรรมและความเป็นธรรมเป็นหลักการพื้นฐานของการปกครองจึงจะเกิดความดีงามในสังคม
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ทวีศักดิ์ ทองทิพย์ และคณะ. (2546). การศึกษารูปแบบการจัดระเบียบสังคมตามแนวพระพุทธศาสตร์. (รายงานการวิจัย). สุรินทร์: มหาวิทยามหาจุฬาลงกรณราวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์.
ดิเรก ควรสมาคม. (2557). นิติปรัชญา. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
บุญมี แท่นแก้ว. (2542). ความจริงของชีวิต. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
ปรีดี เกษมทรัพย์. (2550). นิติปรัชญา. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: เดือนตุลา.
ประยงค์ สุวรรณบุบผา. (2537). สังคมปรัชญาแนวคิดตะวันออก-ตะวันตก.กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พรินติ้ง เฮ้าส์.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2555). รู้จักพระไตรปิฏกเพื่อเป็นชาวพุทธที่แท้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เอดิสันเพรสโพรดักส์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเทพดิลก. (2543). พระธรรมวินัย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2551). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ คำวัด อธิบายศัพท์และแปลความหมาย ที่ชาวพุทธควรรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ธรรมสภาและสถาบันลือธรรม.
พระมหาโพธิวงศาจารย์. (2561). พระวินัยบัญญัต. กรุงเทพฯ: บริษัท รุ่งศิลป์ การพิมพ์ (1977) จำกัด.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
วัชระ งามจิตรเจริญ. (2552). พุทธศาสนาเถรวาท. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บริษัทโฟร์-วัน พริ้นท์ ติ้ง จำกัด.
เสถียร พันธรังสี. (2542). ศาสนาเปรียบเทียบ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
สมภาร พรมทา. (2548). พุทธปรัชญา มนุษย์สังคมและปัญหาจริยธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ศยาม.
สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา. (ม.ป.ป). วุฒินันท์ กันทะเตียน และคณะ เรียบเรียง. ความจริงการวิจัย “กรรม”. กรุงเทพฯ: บริษัท 21 เซนจูรี่ จำกัด.
สุนทร ณ รังษี. (2552). พุทธปรัชญาจากพระไตรปิฎก. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Alexander Passerin d’Entreves. (2009). Natural Law: An Introduction to Legal Philosophy. (7th ed.). New Brunswick: Transaction Publishers.