นิติปรัชญาในพระวินัยปิฎก

Main Article Content

พระครูปริยัติพัชโรบล (พรชัย ชมพูศรี)

บทคัดย่อ

นิติปรัชญาเป็นการนำกฎหมายธรรมชาติคือกฎเกณฑ์ของการดำเนินชีวิตร่วมกันอิงอาศัยเหตุผลถูกต้องตามหลักธรรมชาติและความยุติธรรมทางสังคม วินัยและนิติปรัชญาเข้าด้วยกันพระพุทธบัญญัติ คือ ประมวลพระวินัยปิฎกเป็นระเบียบปฏิบัติขนบธรรมเนียมประเพณีวิถีชีวิตและวิธีดำเนินกิจการต่าง ๆของภิกษุสงฆ์ คือทั้งฝึกตนเองให้มีคุณค่าทำนิพพานให้แจ้ง นอกจากนี้แล้วนิติปรัชญาในพระวินัยปิฎก
เป็นหลักในการประพฤติตนในสังคมสงฆ์เพื่อให้คณะสงฆ์ธำรงสมณะธรรมให้ดีงามตามพระธรรมวินัยเป็นคุณธรรมของกฎหมายมีขอบเขต และคุณธรรมในการออกกฎหมาย การบังคับใช้กฎหมาย การตีความกฎหมาย การบริหารงานในกระบวนการยุติธรรมทุกระดับ กฎหมายทุกฉบับที่ยึดถือความยุติธรรมและความเป็นธรรมเป็นหลักการพื้นฐานของการปกครองจึงจะเกิดความดีงามในสังคม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
(พรชัย ชมพูศรี) พ. (2024). นิติปรัชญาในพระวินัยปิฎก. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 11(3), 14–28. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/272212
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

ทวีศักดิ์ ทองทิพย์ และคณะ. (2546). การศึกษารูปแบบการจัดระเบียบสังคมตามแนวพระพุทธศาสตร์. (รายงานการวิจัย). สุรินทร์: มหาวิทยามหาจุฬาลงกรณราวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์.

ดิเรก ควรสมาคม. (2557). นิติปรัชญา. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

บุญมี แท่นแก้ว. (2542). ความจริงของชีวิต. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.

ปรีดี เกษมทรัพย์. (2550). นิติปรัชญา. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: เดือนตุลา.

ประยงค์ สุวรรณบุบผา. (2537). สังคมปรัชญาแนวคิดตะวันออก-ตะวันตก.กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พรินติ้ง เฮ้าส์.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2555). รู้จักพระไตรปิฏกเพื่อเป็นชาวพุทธที่แท้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เอดิสันเพรสโพรดักส์.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระเทพดิลก. (2543). พระธรรมวินัย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2551). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ คำวัด อธิบายศัพท์และแปลความหมาย ที่ชาวพุทธควรรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ธรรมสภาและสถาบันลือธรรม.

พระมหาโพธิวงศาจารย์. (2561). พระวินัยบัญญัต. กรุงเทพฯ: บริษัท รุ่งศิลป์ การพิมพ์ (1977) จำกัด.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.

วัชระ งามจิตรเจริญ. (2552). พุทธศาสนาเถรวาท. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บริษัทโฟร์-วัน พริ้นท์ ติ้ง จำกัด.

เสถียร พันธรังสี. (2542). ศาสนาเปรียบเทียบ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.

สมภาร พรมทา. (2548). พุทธปรัชญา มนุษย์สังคมและปัญหาจริยธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ศยาม.

สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา. (ม.ป.ป). วุฒินันท์ กันทะเตียน และคณะ เรียบเรียง. ความจริงการวิจัย “กรรม”. กรุงเทพฯ: บริษัท 21 เซนจูรี่ จำกัด.

สุนทร ณ รังษี. (2552). พุทธปรัชญาจากพระไตรปิฎก. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Alexander Passerin d’Entreves. (2009). Natural Law: An Introduction to Legal Philosophy. (7th ed.). New Brunswick: Transaction Publishers.