แนวทางการเสริมสร้างองค์กรสมรรถนะสูงในสถานศึกษามัธยมศึกษาจังหวัดพิษณุโลก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นและแนวทางการเสริมสร้างองค์กรสมรรถนะสูงในสถานศึกษามัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก โดยมีวิธีดำเนินการวิจัยแบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอนได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 การศึกษาความต้องการจำเป็นในการเสริมสร้างองค์กรสมรรถนะสูงในสถานศึกษามัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก กลุ่มตัวอย่าง คือ ข้าราชการครู ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิษณุโลก อุตรดิตถ์ จำนวน 306 คน กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ข้าราชการครู ตำแหน่ง ผู้บริหาร จำนวน 39 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามที่มีรูปแบบการตอบสนองรายคู่ โดยดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยตนเอง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็น (PNImodified) และ ขั้นตอนที่ 2 การศึกษาแนวทางการเสริมสร้างองค์กรสมรรถนะสูงในสถานศึกษามัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก ข้อมูลได้มาจากการสัมภาษณ์ ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการศึกษาพบว่า
1. ผลความต้องการจำเป็นในการเสริมสร้างองค์กรสมรรถนะสูงในสถานศึกษามัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก ในภาพรวมเท่ากับ 0.108 เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านการจัดกระบวนการและทรัพยากร มีดัชนีความต้องการจำเป็นสูงสุด (PNImodified= 0.142) รองลงมาคือ ด้านการเรียนรู้ขององค์กร (PNImodified= 0.111) และด้านการพัฒนาบุคลากรให้มีคุณภาพ มีดัชนีความต้องการจำเป็นต่ำที่สุด (PNImodified= 0.089)
2. ผลการศึกษาแนวทางการเสริมสร้างองค์กรสมรรถนะสูงในสถานศึกษามัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก พบว่า สถานศึกษาควรจัดกระทำให้ได้มาซึ่งข้อมูลจากทุกฝ่าย นำมาประชุมวางแผนในการดำเนินงานภายในสถานศึกษา กำหนดเป็นวิสัยทัศน์ และกลยุทธ์ในการบริหารสถานศึกษาอันมีฐานความคิดจากหลักการและทฤษฎีทางการบริหารการศึกษา ผู้บริหารต้องกำกับ ติดตามการดำเนินงานภายในสถานศึกษาให้เกิดผลสำเร็จตามค่าเป้าหมายที่กำหนดไว้ จัดสรรทรัพยากรให้แต่ละฝ่ายตาม
ความเหมาะสมของบริบทสถานศึกษา กระตุ้นให้บุคลากรเกิดการพัฒนาตนเอง มีการเรียนรู้วิทยาการความรู้ที่ทันสมัยอยู่เสมอ ส่งเสริมให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) พัฒนาให้ข้าราขการครูมีศักยภาพและมีจิตวิญญาณความเป็นครูเพื่อเป็นองค์กรสมรรถนะสูง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ธนัตถ์พร โคจรานนท์. (2562). การพัฒนาระบบบริหารจัดการโรงเรียนประถมศึกษาสู่องค์กรสมรรถนะสูง. (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 1. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ปัสรินญา ผ่องแผ้ว. (2563). การพัฒนาตัวบ่งชี้การทำงานเป็นทีมที่มีสมรรถนะสูงของโรงเรียนสังกัดเทศบาล. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 10(1), 13-26.
พเยาว์ อินทอง. (2560). การพัฒนาหน่วยงานภาครัฐสู่องค์กรสมรรถนะสูง : กรณีศึกษากรมพัฒนาฝีมือแรงงาน กระทรวงแรงงาน. (สารนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พรนภัสส์ พราหมณ์โชติ. (2563). แนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการคุณภาพองค์กรวิทยาลัยนานาชาติมหาวิทยาลัยมหิดลสู่การเป็นองค์กรสมรรถนะสูงด้านสถาบันการศึกษานานาชาติ. (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วินุลาศ เจริญชัย. (2562). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการองค์กรสมรรถนะสูงเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาในสถานศึกษาสังกัดองค์กรบริหารส่วนจังหวัด. (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิษณุโลก อุตรดิตถ์. (2565). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ.2566-2570). พิษณุโลก: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิษณุโลก อุตรดิตถ์.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิษณุโลก อุตรดิตถ์. (2565). รายงานผลการดำเนินงานประจำปีงบประมาณ 2564. พิษณุโลก: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิษณุโลก อุตรดิตถ์.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2562). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Blanchard, Ken. (2007). Leading at A High-Level. New Jersey: Prentice-Hall.
