คุณค่าและศักยภาพผู้สูงอายุในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณค่าและศักยภาพของผู้สูงอายุในภาคตะวันออกเฉียงเหนือใช้รูปแบบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงปริมาณ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 200 คน การวิจัยเชิงคุณภาพผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 50 คน ได้แก่ ผู้สูงอายุในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยผู้วิจัยสุ่มตัวอย่างจาก 4 จังหวัด ได้แก่ ขอนแก่น กาฬสินธุ์ มหาสารคาม และร้อยเอ็ด เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามและ
แบบสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าร้อยละ นำข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกมาวิเคราะห์และจัดเรียงลำดับ
ผลการวิจัยพบว่า ผู้สูงอายุมีความเห็นด้วยว่าตนเองนั้นเป็นคนมีคุณค่าทัดเทียมผู้อื่น คิดเป็นร้อยละ 54 มีความเห็นว่าตนเป็นคนที่มีคุณสมบัติที่ดีหลายอย่างคิดเป็นร้อยละ 52 มีความคิดว่าตัวเองสามารถ
ทำอะไรสำเร็จคิดเป็นร้อยละ 62 คิดว่ามีความสามารถทำสิ่งต่างๆได้ดีเท่าผู้อื่น คิดเป็นร้อยละ 70 มีความรู้สึกภูมิใจในตนเอง คิดเป็นร้อยละ 52 มีความคิดเห็นเกี่ยวกับตนเองในทางที่ดี คิดเป็นร้อยละ 68 สามารถนับถือตัวเองได้คิดเป็นร้อยละ 66 คิดว่าตนมีความสุขอยู่ในระดับมาก คิดเป็นร้อยละ 54 ศักยภาพของผู้สูงอายุมีหลากหลายโดยสามารถเรียงลำดับตามศักยภาพได้ ดังนี้ 1. อาหาร 2. ขนมหวาน 3. ทำขนมปัง 4. ด้านวิชาการ 5. ด้านภาษา แนวทางในการนำศักยภาพนั้นมาใช้ให้เกิดประโยชน์แก่สังคมอย่างเหมาะสม คือ 1. ผู้สูงอายุที่มีความชำนาญในสาขาวิชาต่าง ๆ ให้ เปิดบริการให้ความรู้เรื่องนั้น ๆ แก่ประชาชนทั่วไป
2.ทำให้สมาชิกมีรายได้เพิ่ม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกษชฎา มีความสุข. (2546). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองและความสัมพันธ์ระหว่างความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองกับความพึงพอใจในงานของข้าราชการสาย ค มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ภักศจีภรณ์ ขันทอง. (2559). การพัฒนาศักยภาพการดูแลตนเองของผู้สูงอายุจากโรคเบาหวานและความดันโลหิตสูง ตำบลหนองขอน อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารหมอยาไทยวิจัย, 2(2), 54-59.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2558). รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุไทยประจำปี 2558. สืบค้นเมื่อ 16 มกราคม 2562, จาก https://thaitgri.org/?p=37841.
ศิริวรรณ ทวีวัฒนปรีชา. (2549). การเห็นคุณค่าในตนเองและความสัมพันธ์ระหว่างการเห็นคุณค่าในตนเองกับการปรับตัวในสังคมของนิสิต คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สิตา เพียรพิจิตร. (2542). ปัจจัยที่มีผลต่อความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองของพนักงานท่าอากาศยานกรุงเทพฯ. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
อาชัญญา รัตนอุบล. (2562). ข้อเสนอการพัฒนาการดำเนินงานส่งเสริมศักยภาพผู้สูงอายุ. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 11(1), 29-46.
Coopersmith, S. (1981). The antecedents of self-esteem. 1967. San Francisco, CA.
Rosenberg (1997). An item response theory analysis of the Rosenberg Self-Esteem Scal. Personality and Social Psychologubulletin May 1, 19
