การพัฒนารูปแบบกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์ โดยกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลแม่วะ อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง การพัฒนารูปแบบกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์ โดยกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลแม่วะ อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง

Main Article Content

จิระชัย ยมเกิด
วินิจ ผาเจริญ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์สำรวจและศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวชุมชนและการพัฒนารูปแบบกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์โดยกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมของชุมชนในพื้นที่ตำบลแม่วะ อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ประชากรใช้การเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 60 คน ประกอบด้วย ผู้บริหารและสมาชิกองค์การบริหารส่วนตำบล ผู้นำท้องที่ภาคเอกชน แกนนำชุมชน กลุ่มเกษตรและภาคเอกชน จำนวน 60 คน ใช้กระบวนการวิจัยแบบมีส่วนร่วมเป็นเครื่องมือในการสร้างกระบวนการเรียนรู้ร่วมกัน ร่วมค้นหาแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์ และการเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์ การสำรวจ การสังเกต การสนทนากลุ่ม และการประชุมระดมความเห็นคิด แล้วทำการวิเคราะห์ สังเคราะห์เนื้อหาตามประเด็นที่ศึกษา จากนั้นนำเสนอในรูปแบบเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า ศักยภาพพื้นที่ตำบลแม่วะมีลักษณะโครงสร้างที่เอื้อต่อการจัดการท่องเที่ยวเพราะมีทุนทางสังคมที่หลากหลายทั้งด้านทรัพยากรธรรมชาติ วัฒนธรรมประเพณีท้องถิ่น ภูมิปัญญาท้องถิ่นและแหล่งการเรียนรู้ จึงนำมาสู่กิจกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชนและการพัฒนารูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์โดยกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมของชุมชนที่เหมาะสมกับศักยภาพและบริบทของท้องถิ่นประกอบด้วยฐานกิจกรรม 12 กิจกรรม ได้แก่ ฐานที่ 1 กิจกรรมเรียนรู้เกษตรอินทรีย์แบบผสมผสาน ฐานที่ 2 กิจกรรมเรียนรู้ผักหวานป่าราชาแห่งพื้นบ้าน ฐานที่ 3 กิจกรรมวิธีปลูกผักหวานอินทรีย์ ฐานที่ 4 กิจกรรมแปรรูปผลิตภัณฑ์ชุมชนจากผักหวานอินทรีย์ ฐานที่ 5 กิจกรรมอาหารพื้นบ้านจากพืชพื้นถิ่น ฐานที่ 6 กิจกรรมศิลปหัตกรรมผ้าทอกี่กระตุก ฐานที่ 7 กิจกรรมภูมิปัญญาด้านจักสาน ฐานที่ 8 กิจกรรมยานวดสมุนไพรเพื่อสุขภาพแบบแผนโบราณ ฐานที่ 9 กิจกรรมสานสัมพันธ์วัฒนธรรมและวิถีชุมชน ฐานที่ 10 กิจกรรมเดินป่าศึกษาเส้นทางธรรมชาติ ฐานที่ 11 กิจกรรมการเรียนรู้แนวพระราชดำริ และฐานที่ 12 กิจกรรมตั้งแคมป์และโฮมสเตย์ โดยอาจเรียกรูปแบบนี้ว่า “MAE WA ORGANIC TOURISM MODEL” ซึ่งเป็นรูปแบบที่ผู้ทรงคุณวุฒิและชุมชนได้ให้การประเมินและผ่านการรับรองโดยเวทีประชาคมแล้ว

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ยมเกิด จ. ., & ผาเจริญ ว. (2022). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์ โดยกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลแม่วะ อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง: การพัฒนารูปแบบกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์ โดยกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลแม่วะ อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 9(2), 133–145. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/255977
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). การท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. สืบค้นเมื่อ 7 มกราคม 2564, จาก https://www.mots.go.th/

การท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวของประเทศ พ.ศ.2560-2564. กรุงเทพฯ: พีดับบลิว ปริ้นติ้ง.

คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2561). เเผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ.2560-2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (ม.ท.ป). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ (พ.ศ.2564-2565). สืบค้นเมื่อ 7 มกราคม 2564, จาก https://anyflip.com/zzfck/gopk/

ณัฎฐพงษ์ ฉายแสงประทีป. (2557). รูปแบบและกระบวนการดำเนินธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงเกษตร. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, 7(3), 310-321.

ธง คำเกิด และคณะ. (2563). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงเกษตรชุมชนโดยองค์กรแบบพหุภาคี ชุมชนวังยาง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 12(6), 432-450.

นภาพร สิงห์นวล และ พรนภา เตียสุธิกุล. (2564). การศึกษาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวเชิงเกษตรโดยชุมชนบ้านคลองอาราง ตำบลบ้านแก้ง อำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 10(3), 143-154.

นรินทร์ สังข์รักษา, สมบูรณ์ ยืนยงสุวรรณ และ ญัฐธยาน์ ตั้งถาวรสกุล. (2560). เรื่องการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรชุมชนบ้านดงเย็นในพื้นที่พิเศษเมืองโบราณอู่ทอง. วารสารวิชาการ Veridian E- Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(2), 2161-2172.

มุขสุดา พูลสวัสดิ์ และ ประไพพิศ สวัสดิ์รัมย์. (2563). ศึกษาเรื่องศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตรในพื้นที่เชื่อมโยงเป้าหมาย โดยมีศูนย์ศึกษาการพัฒนาเขาหินซ้อน อันเนื่องมาจากพระราชดำริ จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นจุดศูนย์กลาง. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 15(3), 45-60.

วารัชต์ มัธยมบุรุษ. (2552). รูปแบบการบริหารจัดการท่องเที่ยวสำหรับนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

สุขุม คงดิษฐ์ และคณะ. (2560). ศึกษาเรื่องรูปแบบและกิจกรรมที่เหมาะสมกับการท่องเที่ยวนิเวศเกษตรอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนสามเรือน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 9(4), 314-326.

Hron, J. and K. Srnec. (2004). Agrotourim in the context with the rural development. Czech University of lift Sciences Praque. from www.czu.cz.