แนวทางการจัดการวัดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณ : กรณีศึกษาวัดป่าถ้ำวัว จังหวัดแม่ฮ่องสอน แนวทางการจัดการวัดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณ : กรณีศึกษาวัดป่าถ้ำวัว จังหวัดแม่ฮ่องสอน

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวคิดและทฤษฎีการจัดการวัดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณในพระพุทธศาสนา 2) ศึกษาวิเคราะห์หลักการปฏิบัติในการจัดการวัดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณของวัดป่าถ้ำวัว จังหวัดแม่ฮ่องสอน 3) นำเสนอแนวทางการจัดการวัดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณในประเทศเป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพผู้วิจัยได้ศึกษาข้อมูลทางปฐมภูมิและทุติยภูมิเอกสาร และลงพื้นที่เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสังเกตแบบมีส่วนร่วมแล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์เพื่อนำเสนอผลการวิจัยเชิงพรรณนา
ผลการศึกษาวิจัย พบว่า “การปฏิบัติธรรมที่วัด” ในประเทศไทยตามแนวพระพุทธศาสนา คือ “ไตรสิกขา” นำมาใช้เป็นสิ่งดึงดูดใจในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณของประเทศไทย โดยการนำ “สัปปายะ 7” มาใช้ในการจัดการองค์ประกอบของวัดจะช่วยสนับสนุนการพัฒนาด้านจิตวิญญาณแก่นักท่องเที่ยวใช้หลัก “เมตตาธรรม” ที่มอบให้กับคนทุกคน ไม่มีการแบ่งแยกด้านเชื้อชาติ และมีการนำหลักธรรม “สังคหวัตถุ 4” มาช่วยสร้างบรรยากาศในการทำงานและการอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขรวมถึงมีการจัดการที่เหมาะสม มีสิ่งแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติซึ่งมีแนวทางปฏิบัติในการจัดการวัด แบ่งได้เป็น 2 ส่วน คือ 1) การปฏิบัติงานภายในวัด ได้แก่ สถานที่บุคลากรของวัด การจัดกิจกรรมและการจัดทำแผนการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณของวัด และ 2) การประสานงานกับหน่วยงานต่าง ๆ ภายนอกวัด ได้แก่การประชาสัมพันธ์การประสานงานการพัฒนาการท่องเที่ยวและสร้างการมีส่วนร่วมในการจัดการท่องเที่ยวในวัด