ปัญหาการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงานฝ่ายปกครอง หรือเจ้าหน้าที่ตำรวจในการใช้ดุลพินิจการตรวจหรือการค้นบุคคล ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา
Main Article Content
บทคัดย่อ
ปัญหาวิธีการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงานฝ่ายปกครองหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจในการใช้ดุลพินิจเพื่อการตรวจหรือการค้นประชาชนหรือบุคคลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 78 มาตรา 93 มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาที่มาของสภาพปัญหา หลักเกณฑ์ของกฎหมาย ทฤษฎี และการใช้มาตรการบังคับทางกฎหมายซึ่งเกี่ยวกับการตรวจหรือการค้นบุคคลโดยไม่เหตุอันสงสัยหรือเหตุอันควร
“การสุ่มตรวจ” ในการหาสิ่งผิดกฎหมายของเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจ อันอาจเป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบด้วยกฎหมาย ทั้งนี้ เพื่อเป็นแนวทางในการใช้มาตรการทางกฎหมายแก่วิธีการปฏิบัติหน้าที่ตามวิธีการหรือขั้นตอนในการตรวจหรือการค้นบุคคลของเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจเพื่อการให้ได้มาซึ่งสิ่งผิดกฎหมาย เกิดการคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของประชาชน ผู้บริสุทธิ์ที่ได้รับการคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2560
ประชาชนทุกคนมีสิทธิและเสรีภาพในการได้รับความยุติธรรมทางสังคมอย่างเท่าเทียมกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งความยุติธรรมในกระบวนการยุติธรรมของรัฐ และถือเป็นหน้าที่ของรัฐที่จะต้องดำเนินการใช้มาตรการบังคับทางกฎหมายแก่บุคคลหรือประชาชนให้เกิดความเป็นธรรมทุกคนและมีความเสมอภาคในการตรวจหรือการค้นบุคคลซึ่งกฎหมายยังถือว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ ดังนั้น การที่เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจจะตรวจหรือค้นบุคคลใดก็ควรมีกระบวนการเพื่อเป็นวิธีการตรวจหรือค้นในการปฏิบัติหน้าที่อย่างถูกต้องตามกฎหมาย อันเป็นการป้องกันไม่ให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจละเมิดต่อหน้าที่
ข้อเสนอแนะ ควรปรับปรุงแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 78 และมาตรา 93 ในกรณีเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจใช้วิธีการปฏิบัติหน้าที่โดยการตรวจหรือค้นบุคคลหรือประชาชนที่อาจมิชอบด้วยกฎหมายและไม่พบสิ่งของในการกระทำความผิด หากมีความเสียหายเกิดขึ้นแก่บุคคลหรือประชาชนคนใดสามารถเรียกร้องค่าเสียหายได้โดยตรงได้จากเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ใช้วิธีการหรือขั้นตอนในการตรวจหรือการค้นอันมิชอบด้วยกฎหมายได้ทันที ทั้งนี้ เพื่อให้บุคคลหรือประชาชนผู้ที่ได้รับความเสียหายเกิดความสะดวกรวดเร็วในการดำเนินคดีต่อเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจ ซึ่งอาจเป็นการช่วยส่งเสริมการตรวจหรือการค้นบุคคลหรือประชาชนของเจาหน้าที่เกิดประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์. (2548). การสละสิทธิตามกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. วารสารนิติศาสตร์.
ทินกรณ์ ทองบุราณ. (2561). การคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของจําเลยในคดีอาญา : กรณีการขอปล่อยตัวชั่วคราว. Journal of Ratchathani Innovative Social Sciences, 1(2),50-58.
ไพจิตร บุญญพันธ์. (2524). จับ. วารสารกฎหมายจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 6(2), 5-6.
วรพจน์ วิศรุตพิชญ์. (2543). อำนาจรัฐกับการดักฟังทางโทรศัพท์. ในหนังสือรวมบทความและสาระน่ารู้เกี่ยวกับมาตรการในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสาร. สำนักนายกรัฐมนตรี สำนักงาน ป.ป.ส.กองนิติการกรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
สุนีย์ มัลลิกะมาลย์. (2519). สิทธิของผู้ต้องหาคดีอาญาในระหว่างสืบสวนและสอบสวน.วิทยานิพนธ์ ภาควิชานิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรอุมา วงศ์เจริญ. (2564). ปัญหาการใช้ดุลยพินิจของพนักงานสอบสวนในกรณีไม่รับคำร้องทุกข์ในคดีอาญา. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(11), 163-176.
วัฒนพงศ์ วงศ์ใหญ่. (2561). มาตรการทางกฎหมายเพื่อตรวจสอบการตั้งข้อกล่าวหาของพนักงานสอบสวนโดยพนักงานอัยการ. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(2), 171-193.
โอภาส อุปรี. (2559). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับกระบวนการยุติคดีอาญาโดยนำกระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์มาใช้ในประเทศไทย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(10), 5733-5747.