บทบาทพระสงฆ์กับการเมืองการปกครอง The Role of Monks and the Governance

Main Article Content

มนตรี รอดแก้ว

บทคัดย่อ

 บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอ บทบาทพระสงฆ์ไทยกับการเมืองการปกครองของสังคมไทย ซึ่งบทบาทของพระสงฆ์ หมายถึง แบบแผนของพฤติกรรมในพระธรรมวินัย ซึ่งเป็นแนวทางการประพฤติการปฏิบัติของพระภิกษุ สามเณรตามหลักพระธรรมวินัยของพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท ซึ่งมีบทบาทที่แตกต่างจากบุคคลทั่วไป โดยบทบาทและความสำคัญของพระสงฆ์ในฐานะปัจเจก และองค์กรสามารถวิเคราะห์ได้จากความสัมพันธ์ระหว่างพระสงฆ์กับนักปกครอง และประชาชนทั่วไปตั้งแต่สมัยสุโขทัยเป็นต้นมา พระสงฆ์ทำหน้าที่สำคัญในฐานะเป็นที่ปรึกษาของพระมหากษัตริย์ และบางครั้งสามารถนำเสนอทางเลือกของการตัดสินของกษัตริย์ต่อการบริหารกิจการบ้านเมืองดังจะเห็นได้จากพ่อขุนรามคำแหง พญาลิไทย และสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งในปัจจุบัน “รัฐบาล และผู้นำทางการเมืองในประเทศไทยที่นับถือพระพุทธศาสนา มีความพยายามอย่างยิ่งที่จะนำหลักธรรมทางศาสนามาสร้างความชอบธรรมทางการเมือง” และเป็นเงื่อนไขอย่างหนึ่งที่จะทำให้คนส่วนใหญ่ของประเทศอยู่ร่วมกันอย่างผาสุก

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
รอดแก้ว ม. (2022). บทบาทพระสงฆ์กับการเมืองการปกครอง: The Role of Monks and the Governance. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 9(2), 13–25. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/253210
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

งามพิศ สัตย์สงวน. (2538). หลักมานุษยวิทยาวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: แพร่พิทยา.

ทิพย์พาพร ตันติสุนทร. (2555). วิถีไทยกับการเสริมสร้างความเป็นพลเมืองในสังคมประชาธิปไตยในความเป็นพลเมืองกับอนาคตประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.

ประชาไทย. (2564). พระสงฆ์ การเมือง มหาเถรสมาคม และสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เมื่อการไม่ยุ่งการเมืองคือการเมือง. สืบค้นเมื่อ 1 ธันวาคม 2564, จาก https://prachatai.com/journal/2020/11/90577

ปราชญา กล้าผจญ. (2540). พฤติกรรมผู้นำทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

พระเมธีธรรมมาภรณ์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2539). การปกครองคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพฯ: บริษัท สหธรรมิกจำกัด.

พระมหาบุญเลิศ ฐานทินฺโน และคณะ. (2552). อริยวินัย (รวบรวมจากพระไตรปิฎก). กรุงเทพฯ: บริษัทคิว พริ้นท์ แมเนจเม้นท์ จำกัด.

พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส (นิธิบุณยากร). (2558). บทบาทพระสงฆ์กับการพัฒนาพลเมืองของรัฐตามระบอบประชาธิปไตย. สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน 2564,

จาก https://www.mcu.ac.th/article/detail/301.

ยนต์ ชุ่มจิต. (2540). ความเป็นครู. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2541). วินัยมุข เล่ม 1. (พิมพ์ครั้งที่ 39). กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.

สารานุกรมเสรี. (2565). การเมืองไทย. สืบค้นเมื่อ 23 พฤศจิกายน 2564, จาก https://th.wikipedia.org/wiki/การเมืองไทย.

Jerrold Schecter. (1967). The new face of Buddha : Buddhism and Political power in Southeast Asia. London: Victor Gollancz LTD.