ปรัชญากฎหมายธรรมชาติที่มีอิทธิพลต่อรัฐธรรมนูญ แห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาปรัชญากฎหมายธรรมชาติ 2) เพื่อศึกษารัฐธรรมนูญ
แห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 และ 3) เพื่อศึกษาปรัชญากฎหมายธรรมชาติที่มีอิทธิพลต่อ
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 เป็นการวิจัยเชิงเอกสาร เก็บรวบรวมข้อมูลเอกสาร
ปฐมภูมิ ทุติยภูมิ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการพรรณนาตามหลักอุปนัยวิธี
ผลการวิจัยพบว่า
1. ปรัชญากฎหมายธรรมชาติ เป็นแนวคิดที่เชื่อว่ากฎหมายธรรมชาติ คือกฎเกณฑ์แห่งเหตุผล
ที่ถูกต้องบ่งชี้ว่าการกระทำใดดีหรือชั่ว ไม่เปลี่ยนแปลง เหมือนกันทุกแห่ง ทุกยุคทุกสมัยคล้ายกับธรรมะ
ในพระพุทธศาสนา ผูกพันมนุษย์ทุกคน เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับความยุติธรรม กฎของมนุษย์เป็นส่วนหนึ่ง
ของกฎเกณฑ์นี้ มนุษย์มีสติปัญญา มีเหตุผล เข้าถึงกฎเกณฑ์นี้ได้ และเป็นปรัชญาที่ยกย่องศักดิ์ศรี
ความเป็นมนุษย์ มนุษย์ทุกคนมีสิทธิและเสรีภาพในชีวิต ร่างกาย เสมอภาคกัน และแนวคิดเกี่ยวกับ
การปกครองที่ยึดถือหลักอำนาจอธิปไตยเป็นของประชาชน แบ่งแยกอำนาจเป็น 3 ฝ่าย คือ นิติบัญญัติ
บริหาร และตุลาการที่มีการถ่วงดุลการใช้อำนาจรัฐ และเป็นการปกครองโดยประชาชน เพื่อประโยชน์
ของประชาชน
2. รัฐธรรมนูญดังกล่าวนี้ ยืนยันว่าอำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนชาวไทย จำกัดอำนาจรัฐ
โดยการแบ่งแยกอำนาจออกเป็น 3 ฝ่าย คือ นิติบัญญัติ บริหาร และตุลาการ มีการถ่วงดุลการใช้อำนาจ
ปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขซึ่งทรงใช้อำนาจอธิปไตยทางรัฐสภา
คณะรัฐมนตรี และศาลองค์กรของรัฐทั้งหมดปฏิบัติหน้าที่ตามรัฐธรรมนูญ กฎหมาย และหลักนิติธรรม
มีระบบการควบคุมและตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐ และมีบทบัญญัติคุ้มครองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สิทธิ
เสรีภาพ ความเสมอภาคและทรัพย์สินของเอกชน
3. บทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 เฉพาะที่มีเนื้อหาคุ้มครอง
ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สิทธิและเสรีภาพในชีวิต ร่างกาย เสมอภาค และทรัพย์สินของเอกชน และ
ที่สอดคล้องกับการคุ้มครองดังกล่าว เป็นบทบัญญัติที่ได้รับอิทธิพลจากปรัชญากฎหมายธรรมชาติ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
คนไทย ก้วนหิ้น. (2554). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นของบุคคลในระบบกฎหมายไทย. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปรีดี เกษมทรัพย์. (2557). นิติปรัชญา. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพมหานคร: คณะนิติศาสตร์, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปรีดี พนมยงค์. (2552). แนวความคิดประชาธิปไตยของปรีดี. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
ศักดิ์ณรงค์ มงคล. (2558). ข้อความคิดว่าด้วยความยุติธรรมทางสิ่งแวดล้อมที่เป็นฐานคิดด้านสิทธิมนุษยชน. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต.บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมยศ เชื้อไทย. (2556). นิติปรัชญาเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 16). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.
สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา. (เล่มที่ 134 ตอนที่ 40 ก วันที่ 6 เมษายน 2560).
อมรัน ระเด่นอาหมัด. (2556). การใช้สิทธิและเสรีภาพในการเคลื่อนไหวของภาคประชาชนในกระบวนการประชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญไทย พ.ศ. 2550. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
อาร์ม ตั้งนิรันดร. (2557). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับระบบกฎหมายจีน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.
John Winfred O’Toole. (2011). The Right of Revolution: An Analysis of Joho Locke and Thomas Hobbes’ Social Contract Theories. A senior honors thesis submitted to The college of Art and Sciences Honors Program. The Department of Philosophy: Boston College.