ตัวแบบการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์บนฐานคติเศรษฐกิจพอเพียงนครชัยบุรินทร์

Main Article Content

ภัทรภร แพงไทย
สัญญา เคณาภูมิ
เสาวลักษณ์ โกศลกิตติอัมพร

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจหมู่บ้าน ชุมชน ที่มีการดำเนินงานในรูปแบบเศรษฐกิจสร้างสรรค์ บนฐานคติเศรษฐกิจพอเพียง ศึกษาปัจจัย เงื่อนไขที่มีอิทธิพลต่อการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ และสร้างและยืนยันตัวแบบการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ บนฐานคติเศรษฐกิจพอเพียงในกลุ่มจังหวัดนครชัยบุรินทร์ โดยการดำเนินการวิจัยเชิงการวิจัย เรื่อง ตัวแบบการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์บนฐานคติเศรษฐกิจพอเพียงในกลุ่มจังหวัดนครชัยบุรินทร์ ในครั้งนี้ผู้วิจัยเป็นการวิจัย
เชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ได้แบ่งระยะของการวิจัยออกเป็น 3 ระยะ คือ การวิจัยระยะที่ 1 การสำรวจหมู่บ้าน ชุมชน ที่มีการดำเนินงานในรูปแบบเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ในกลุ่มจังหวัดนครชัยบุรินทร์ ในการออกสำรวจหมู่บ้าน/ชุมชนทั้ง 4 หมู่บ้าน/ชุมชน การวิจัยระยะที่ 2 การศึกษาปัจจัย เงื่อนไขที่มีอิทธิพลต่อการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ การวิจัยระยะที่ 3 สร้างและยืนยันตัวแบบการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์
ผลการวิจัยพบว่า ตัวแบบการขับเคลื่อนมีการรวมกลุ่มคนในพื้นที่โดยผู้นำตามธรรมชาติ สินค้าหรือบริการนั้นจะต้องมีอัตลักษณ์เป็นของตัวเอง ซึ่งพัฒนามาจากวิถีชีวิต ขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรมและทรัพยากรที่มีอยู่ในพื้นที่ โดยมีภาคีเครือข่ายช่วยในการส่งเสริมสนับสนุน มีกระบวนการในการผลิตสินค้าที่ดีมีมาตรฐาน ตรงตามความต้องการของลูกค้า สินค้ามีความทันสมัย สามารถปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมกับสภาวการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป มีตลาดรองรับ มีการประชาสัมพันธ์และขายสินค้าหรือบริการผ่านสื่อออนไลน์ เมื่อมีการดำเนินการครบแล้วจะต้องมีการถ่ายทอดองค์ความรู้แก่คนรุ่น
ต่อไป เพื่อให้เกิดความยั่งยืนต่อไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
แพงไทย ภ. . ., เคณาภูมิ ส. ., & โกศลกิตติอัมพร เ. . (2021). ตัวแบบการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์บนฐานคติเศรษฐกิจพอเพียงนครชัยบุรินทร์ . วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 8(2), 261–273. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/247967
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กิตติชัย เจริญชัย. (2548). แนวทางการพัฒนากลยุทธ์ทางการตลาดและศักยภาพการท่องเที่ยว เพื่อสัมผัสวัฒนธรรมชนบท (โฮมสเตย์) บ้านซะซอม ตําบลนาโพธิ์กลาง อําเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

กษมา ประจง. (2546). ผลกระทบของการท่องเที่ยวต่อชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนบ้านศรีฐาน ตำบลศรีฐาน อำเภอภูกระดึง จังหวัดเลย. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.

โครงการศึกษาเพื่อจัดทำแผนปฏิบัติโครงการศึกษาวิจัยการจัดการมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม. (2541). โครงการศึกษาเพื่อจัดทำแผนปฏิบัติการ เพื่อฟื้นฟูทรัพยากรการท่องเที่ยวในพื้นที่อนุรักษ์ (เชียงใหม่). โครงการศึกษาวิจัยการจัดการมนุษย์กับสิ่งแวดล้อมภาคเหนือ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

จารุเชฏฐ์ เรืองสุวรรณ. (2547). การประเมินคุณภาพการจัดการการท่องเที่ยวชุมชนยี่สาร อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาอุทยานและนันทนาการ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

จุฑามาศ จิเจริญ. (2548). บทบาทที่ปฏิบัติจริงและบทบาทที่คาดหวังในการพัฒนาการท่องเที่ยวศึกษาเฉพาะกรณีองค์การบริหารส่วนตำบล จังหวัดเลย. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา: มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.

ศุภชัย วรรณพงษ์. (2547). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อการจัดการด้านสิ่งแวดล้อมในวนอุทยานแพะเมืองผี จังหวัดแพร่. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สุดแดน วิสุทธิลักษณ์, พิเชฐ สายพันธ์, อรอุมา เตพละกุล, ธีระ สินเดชารักษ์. (2556). ท่องเที่ยวสร้างสรรค์ : เครื่องมือสำคัญนาไปสู่ชุมชนยั่งยืน. รายงานการวิจัย คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.