การบูชา : ท่าทีความเคารพของสังคมไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
สังคมของมนุษย์อาศัยความเชื่อ ความคิด ความรู้สึกที่มีต่อกัน พัฒนาเป็นประเพณีสืบกันต่อมา เพราะความกลัวภัยอันตรายจะเกิดแก่ตนเอง จึงเป็นเหตุให้เกิดความเชื่อ
เรื่องสิ่งที่เหนือธรรมชาติ มีการบูชาอ้อนวอนให้ปกปักรักษาเพื่อความปลอดภัยตัวเอง
การบูชาจึงมีอิทธิพลต่อวิถีชีวิตของมนุษย์ ก่อเกิดความเชื่อ ความศรัทธาและศาสนา
แต่ละกลุ่มเชื่อว่าสิ่งที่ตนเองศรัทธานั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ความเชื่อนี้ทำให้มนุษย์ตกหลุมพราง
สู่ความโง่เขลาจนสติปัญญาที่มีอยู่ไม่สามารถที่จะใช้พิจารณาเพื่อความถูกต้องตามธรรมชาติพื้นฐานของมนุษย์ได้ ปัจจุบันสังคมมีปัญหาความรุนแรง ปัญหาครอบครัว ปัญหายาเสพติด เพราะขาดการบูชาที่ถูกต้อง ไม่มองเห็นคุณค่า ความสำคัญของกันและกัน สังคมต้องรู้จักนำหลักการบูชาที่จะทำให้สังคมสงบสุขมีความมั่นคง พระพุทธศาสนาสอนให้รู้จักบูชา บุคคล
ที่ควรบูชา สิ่งที่ควรบูชา เพื่อให้รู้คุณค่าความดีความสำคัญของบุคคลและสิ่งของที่เกี่ยวข้องด้วย การปฏิบัติต่อบุคคลหรือสิ่งนั้นตามความเหมาะสมก่อให้เกิดแนวทางที่ดีต่อการปฏิบัติ
ในสังคม การบูชาต้องแสดงออกมาจากใจที่แท้จริง โดยทางกาย วาจา ให้มองเห็นความดี
ของกัน
สังคมจะสามัคคีพึงปฏิบัติตามหลักการบูชาด้วยการปลูกฝังนิสัยการบูชาเคารพ
ให้เกิดขึ้นในตน เพื่อพัฒนาชีวิตให้สู่ทางที่ถูกต้อง การมองเห็นคุณค่าความดีของคนอื่น
การทำหน้าที่ของตนเอง การปฏิบัติตามกฎหมาย ขนบธรรมเนียมประเพณีของสังคม คือ การบูชาที่ถูกต้อง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จำนงค์ ทองประเสริฐ. (2539). ปรัชญาประยุกต์ ชุดอินเดีย. กรุงเทพมหานคร : ต้นอ้อ จำกัด.
จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์. ทรรศนะเชิงพุทธเกี่ยวกับประชากรศาสตร์ใน สังคมวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์, รวบรวมและจัดพิมพ์โดย สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการจัดพิมพ์, ม.ป.ป
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2538). พจนานุกรม ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหามานพ เจือจันทร์. (2540). การบูชายัญในพระไตรปิฎก. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระอุดรคณาธิการ (ชวินทร์สระคำ). (2534). ประวัติศาสตร์พุทธศาสนาในอินเดีย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2533). มังคลัตถทีปนี แปล เล่ม 3. กรุงเทพมหานคร : มหามกุฏราชวิทยาลัย.
มาณพ นักการเรียน. (2546). พระพุทธศาสนากับสิ่งแดล้อมศึกษา. กรุงเทพมหานคร :
โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2539). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2525. กรุงเทพมหานคร : อักษรเจริญทัศน์.
สาวิตรี เจริญพงศ์. (2544). อินเดียตั้งแต่สมัยโบราณถึงหลังได้รับเอกราช. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทาลัย.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2541). คุณลักษณะพิเศษแห่งพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร : มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2541). พระไตรปิฎกฉบับประชาชน. กรุงเทพมหานคร : มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุเชาวน์ พลอยชุม. (2529). สารานุกรมพระพุทธศาสนา. ประมวลจากพระนิพนธ์สมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส, กรุงเทพมหานคร : มหามกุฏราชวิทยาลัย.
เสฐียร พันธรังสี. (2534). ศาสนาโบราณ. กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
______. (2539). พัฒนาการทางวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
______. (2542). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
______. (2542). ศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ – ไทย. กรุงเทพมหานคร : ราชบัณฑิตยสถาน.