ลักษณะการใช้ภาษาในเพลงลูกทุ่งหมอลำคณะเสียงอิสาน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มุ่งศึกษาลักษณะการใช้ภาษาในเพลงลูกทุ่งหมอลำคณะเสียงอิสาน โดยศึกษาเพลง จากวีซีดีบันทึกการแสดงสด และ www.youtube.com ในช่วงปี พ.ศ. 2543 – 2561 จำนวน 283 เพลง เพื่อศึกษาลักษณะภาษาที่ปรากฏในเพลงลูกทุ่งหมอลำคณะเสียงอิสาน ซึ่งเป็นวงหมอลำซึ่งมีผลงานเพลงและศิลปินที่ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่คนอีสาน
ผลการศึกษาพบว่า ลักษณะการใช้ภาษาในเพลงลูกทุ่ง หมอลำคณะเสียงอิสานปรากฏการใช้ภาษาที่เด่นชัด 4 ลักษณะ ดังนี้ 1) การใช้คำและกลุ่มคำ ประกอบด้วย 1.1) คำบ่งสถานที่ 1.2) คำเรียกญาติ 1.3) คำสื่ออารมณ์ 1.4) คำและกลุ่มคำเชื่อมโยงกับประสบการณ์ด้านผัสสะ 1.5) คำขยาย และ 1.6) อุทานเสริมบท 2) การใช้สำนวน ประกอบด้วย 2.1) สำนวนเก่า 2.2) สำนวนใหม่ และ 2.3) สำนวนอีสาน 3) การใช้โวหาร ประกอบด้วย 3.1) บรรยายโวหาร และ 3.2) พรรณนาโวหาร และลักษณะที่ 4) การใช้ภาพพจน์ ประกอบด้วย 4.1) อุปมา 4.2) อุปลักษณ์ 4.3) นามนัย 4.4) อติพจน์ และ 4.5) บุคคลวัต
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จินดา แก่นสมบัติ. (2559). เพลงลูกทุ่งหมอลำ : จากเพลงพื้นบ้านอีสานแพร่กระจายเข้าสู่เมืองกรุง. วารสารวิถีสังคมมนุษย์, 4(1), 153-173.
นิธิวุฒิ เศษโส. (2559). การใช้ภาษาในเพลงลูกทุ่งหมอลำของนกน้อย อุไรพร. ใน วิทยานิพนธ์
: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
ดงรัก พนมรุ้ง. (2545). เสียงอิสานตำนานนกน้อย. เนชั่นสุดสัปดาห์ : 10(511), 70 – 71 , 24 มีนาคม
พิทยา ลิ้มมณี. (2537). การอ่านตีความ. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2539). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2525. (พิมพ์ครั้งที่ 6).
กรุงเทพมหานคร: อักษรเจริญทัศน์.
แวง พลังวรรณ. (2545). อีสานคดี ชุด ลูกทุ่งอีสาน. กรุงเทพมหานคร: เรือนปัญญา.
สุรินทร์ ภาคศิริ. (2557). หมอลำยุคพัฒนา. วารสารทางอีศาน: 160