การบริหารทรัพยากรมนุษย์เพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจในยุคไทยแลนด์ 4.0
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ
เศรษฐกิจยุคศตวรรษที่ 21 องค์การต่าง ๆ จำเป็นต้องพัฒนาให้ทันต่อสภาวะการเปลี่ยนแปลงและการแข่งขันอย่างรุนแรงของโลกธุรกิจ รัฐบาลพยาบาลผลักดันเศรษฐกิจประเทศด้วยนโยบายไทยแลนด์ 4.0 ซึ่งเป็นนโยบายทางเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยความคิดสร้างสรรค์ นวัตกรรม และการให้บริการมูลค่าสูง บุคลากรที่ใช้ทักษะน้อยจำเป็นต้องปรับตัวสู่การทำงานที่ต้องใช้ความรู้ ความเชี่ยวชาญ และทักษะขั้นสูงขึ้น เนื่องจากทรัพยากรมนุษย์เป็นทรัพยากรที่มีค่าสูงสุดขององค์การและเป็นปัจจัยสำคัญที่จะทำให้ธุรกิจประสบความสำเร็จในการดำเนินงานหรือพ่ายแพ้ต่อคู่แข่งขัน การบริหารทรัพยากรมนุษย์เมื่อบริบทเศรษฐกิจเกิดการเปลี่ยนแปลงเพื่อให้องค์การสามารถเติบโตในบริบทใหม่ได้อย่างเข้มแข็งและมีประสิทธิภาพ จึงต้องมีการนำหลักคิดเพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจให้สามารถเพิ่มกำลังการผลิตที่สอดคล้องกับความต้องการของตลาดและสังคม ได้แก่ 1) การดึงดูดพนักงานที่มีศักยภาพสูงมาร่วมงาน 2) การส่งเสริมและสนับสนุนการนำเทคโนโลยีมาใช้กระบวนการทำงาน
3) การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ขององค์การ 4) การดูแลใส่ใจและรักษาบุคลากร 5) การสร้างความผูกพันของบุคลากร 6) การบริหารการเปลี่ยนแปลงโดยการปรับเปลี่ยนวิธีการทำงาน และ 7) การนำการบริหารทรัพยากรมนุษย์เข้ามาสู่สายงานหลัก
คำสำคัญ
การบริหารทรัพยากรมนุษย์ ไทยแลนด์ 4.0
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กองบริหารงานวิจัยและประกันคุณภาพการศึกษา. (2559). พิมพ์เขียว Thailand 4.0 โมเดลขับเคลื่อนประเทศไทยสู่ความมั่งคั่งมั่นคงและยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร.
จิตติมา อัครธิติพงศ์. (2556). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. พระนครศรีอยุธยา : คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
ฉัตรนรินทร์ เมธีกุล. (2559). การพัฒนาทรัพยากรมนนุษย์ในยุค. THAILAND 4.0. กรุงเทพฯ : สำนักเสริมศึกษาและบริการสังคม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นพพงษ์ บุญจิตราคุล. (2551). หลักการและทฤษฎีการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: เทียมฝ่า.
พยอม วงศ์สารศรี (2545). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สุภา.
ภัทรนันท สุรชาตรี. (2562). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อก้าวสู่ประเทศไทย 4.0 วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า. 3(1), 99-108.
ยุกตนันท์ หวานฉ่ำ. (2555). การบริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลของโรงเรียนในอำเภอคลองหลวง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ลาวัลย์ เกติมา. (2561). การขับเคลื่อนกลยุทธ์การบริหารทรัพยากรบุคคลของโรงเรียนพบพระวิทยาคม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 8. วารสารการศึกษาศาสตร์. 19(1) 174-177.
วรนาถ แสงมณี. (2547). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ : ห้างหุ้นส่วนจำกัด ประสิทธิภัณฑ์แอนด์ปริ้นติ้ง.
วิลาวรรณ รพีพิศาล. (2554). ความรู้พื้นฐานในการบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์วิจิตรหัตถกร.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2559). ภาวะผู้นำ. กรุงเทพฯ : สำนักรัฐมนตรี.
Dessler, G. (1997). Human Resource Management. Upper Saddle River. New Jersey : Prentice-Hall.
Caldwell, R. (2004). Rhetoric, facts and self-fulfilling prophecies : Exploring practitioner's perceptions of progress in implementing HRM. Industrial Relations Journal. 35(3), 196-215.
Noe, R. A., Hollenbeck, J, R., Gerhart, B. & Wright, P. M. (2012). Human resourcemanagement : Gaining a competitive advantage. 8th ed., New York : McGraw-Hill/ Irwin.
