การบริหารความเสี่ยงธุรกิจโลจิสติกส์ของผู้ประกอบการขนส่งสินค้าทางน้ำ ในเส้นทางลำเลียงแม่น้ำเจ้าพระยาสู่น่านน้ำประเทศกัมพูชา
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยพื้นฐานทางธุรกิจของผู้ประกอบการขนส่งสินค้า ทางน้ำ และการบริหารความเสี่ยงธุรกิจโลจิสติกส์ของผู้ประกอบการขนส่งสินค้าทางน้ำในเส้นทางลำเลียงแม่น้ำเจ้าพระยาสู่น่านน้ำประเทศกัมพูชา 2) เปรียบเทียบการบริหารความเสี่ยงธุรกิจโลจิสติกส์ของผู้ประกอบการขนส่งสินค้าทางน้ำในเส้นทางลำเลียงแม่น้ำเจ้าพระยาสู่น่านน้ำประเทศกัมพูชา จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 3) เปรียบเทียบการบริหารความเสี่ยงธุรกิจโลจิสติกส์ของผู้ประกอบการขนส่งสินค้าทางน้ำในเส้นทางลำเลียงแม่น้ำเจ้าพระยาสู่น่านน้ำประเทศกัมพูชา จำแนกตามปัจจัยพื้นฐานทางธุรกิจของผู้ประกอบการขนส่งสินค้าทางน้ำ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้ประกอบการขนส่งสินค้าทางน้ำในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และจังหวัดสระบุรี จำนวน 268 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบบังเอิญ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ที่มีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.97 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว และการทดสอบรายคู่ด้วยวิธีแอลเอสดี
ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศชาย อายุ 40 - 49 ปี สถานภาพสมรส ระดับการศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรี และมีตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายสต๊อก ส่วนปัจจัยพื้นฐานทางธุรกิจ ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่อยู่ในประเภทของกิจการที่เป็นบริษัทจำกัด ที่มีระยะเวลาการดำเนินธุรกิจ 11 ปีขึ้นไป มีลักษณะการบรรทุกสินค้าเป็นการบรรทุกสินค้าทั้งเที่ยวไปและเที่ยวกลับ ปริมาณการบรรทุกสินค้าในแต่ละเที่ยวมีพื้นที่บรรทุกเฉลี่ยอยู่ระหว่างร้อยละ 75 - 80 ของพื้นที่บรรทุก ไม่มีการจ้างเหมาช่วงในการขนส่งสินค้า ลักษณะการเข้าใช้สถานที่ขนถ่ายสินค้าโดยมีท่าเรือหรือสถานีขนถ่ายสินค้าเป็นสินทรัพย์ของตนเอง กำหนดตารางการขนส่งสินค้าขององค์กรโดยผู้ประกอบการขนส่ง ประเภทสินค้าที่ขนส่งในขาล่องเป็นปุ๋ยเคมี/ปูนซิเมนต์/ทราย ประเภทสินค้าที่ขนส่งในขาขึ้นเป็นน้ำมัน/ถ่านหิน/แร่ ปริมาณของสินค้าที่ขนส่งในแต่ละครั้ง 20,000 ตัน ขึ้นไป จำนวนเที่ยวในการขนส่งสินค้าโดยเฉลี่ยต่อเดือน 15 เที่ยว ขึ้นไป ค่าบริการต่อครั้งขึ้นอยู่กับข้อตกลง และมูลค่าสินค่าในการขนส่งต่อครั้ง 2 - 9 ล้านบาท และการบริหารความเสี่ยงธุรกิจโลจิสติกส์ของผู้ประกอบการขนส่งสินค้าทางน้ำในเส้นทางลำเลียงแม่น้ำเจ้าพระยาสู่น่านน้ำประเทศกัมพูชา โดยรวม อยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการเงิน รองลงมา คือ ด้านการปฏิบัติให้สอดคล้องกับกฎระเบียบ และด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านการดำเนินงาน 2) ผู้ประกอบการขนส่งสินค้าทางน้ำในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และจังหวัดสระบุรี ที่มีตำแหน่งงานต่างกัน มีการบริหารความเสี่ยงธุรกิจโลจิสติกส์โดยรวมแตกต่างกัน และ 3) ปัจจัยพื้นฐานทางธุรกิจของผู้ประกอบการขนส่งสินค้าทางน้ำ ที่มีประเภทสินค้าที่ขนส่งในขาล่องต่างกัน มีการบริหารความเสี่ยงธุรกิจโลจิสติกส์โดยรวมแตกต่างกัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
บริเวณแม่นาเจ้าพระยาและป่าสัก ปี 2561 ปีงบประมาณ 2562. กรุงเทพฯ : ผู้แต่ง.
ขวัญญานันท์ แก้วนุชธนาวัชร. (2559). การบริหารจัดการความเสี่ยงในการทำงานของโรงเรียน
มัธยมศึกษาในอำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา
มัธยมศึกษา เขต 17. งานนิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา,
มหาวิทยาลัยบูรพา.
คมสัน โสมณวัตร. (2557). การจัดการโลจิสติกส์และโซ่อุปทาน. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัย
ราชภัฎสวนสุนันทา.
ช่อผกา บรรทะโก. (2558). การบริหารความเสี่ยงด้านการเงินของสถานศึกษาระดับการศึกษา
ขั้นพื้นฐานในเขตอำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม. วารสารมหาวิทยาลัยนครพนม,
5 (3), 64 - 70.
ณัชธิญา ปัทมทัตตานนท์. (2553). การจัดการความเสี่ยงที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาในจังหวัดปทุมธานี. วิทยานิพนธ์
ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีการบริหารการศึกษา,
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. (2558). กรอบการบริหารความเสี่ยง. กรุงเทพฯ : ผู้แต่ง.
ธเนศ พุ่มโพธิ์. (2559). ปัจจัยความเสี่ยงของประเทศที่ส่งผลต่อการลงทุนโดยตรงจาก
ต่างประเทศในธุรกิจโลจิสติกส์กลุ่มการขนส่งทางน้าของประเทศไทย. วิทยานิพนธ์
บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารทั่วไป, มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด.
ไพรวัลย์ คุณาสถิตชัย. (2560). การบริหารความเสี่ยงด้านการเงินของมหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ใน การประชุมเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษาแห่งชาติ ครั้งที่ 17 และการสัมมนา
วิชาการเพื่อเผยแพร่งานวิจัยสู่ชุมชน ครั้งที่ 5. ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วไลภรณ์ นวลสะอาด. (2555). การประยุกต์ใช้มาตรฐานการตรวจสอบภายในที่มีผลต่อ
ประสิทธิผลการบริหารความเสี่ยงของธุรกิจที่ได้รับการส่งเสริมการลงทุน.
วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบัญชี, มหาวิทยาลัยราชภัฏ
พระนครศรีอยุธยา.
วิทยา อินทร์สอน. (2561). การบริหารความเสี่ยงในองค์กร. ค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2562, จาก
http://www.thailandindustry.com/onlinemag/view2.php?id=553§ion=
1&issues=26.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2561). เพิ่มพลัง SME ขนส่งด้วยดิจิทัลเทคโนโลยี. กรุงเทพฯ : ผู้แต่ง.
สุนทรีย์ วิพัฒครุฑ. (2557). การบริหารความเสี่ยงของมหาวิทยาลัยราชภัฏในประเทศไทย.
วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต, 10 (1), 221 - 229.
อาพัชรี วงษ์อุปปา. (2558). การบริหารความเสี่ยงของศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษา
ตามอัธยาศัยอำเภอ สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษา
ตามอัธยาศัย จังหวัดกาญจนบุรี. การค้นคว้าอิสระครุศาสตรมหาบัณฑิต
สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). New York : Harper
and Row.