การวิเคราะห์พุทธจริยศาสตร์ที่ปรากฏในธัมมจักกัปปวัตนสูตร

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์คือ 1.เพื่อศึกษาแนวคิด ทฤษฎีพุทธจริยศาสตร์ 2.เพื่อศึกษาประวัติและสารัตถะในธัมมจักกัปปวัตนสูตร 3.เพื่อวิเคราะห์พุทธจริยศาสตร์ที่ปรากฏในธัมมจักกัปปวัตนสูตร เป็นการวิจัยเชิงเอกสาร(Documentary Research) ที่มุ่งศึกษาถึงการวิเคราะห์พุทธจริยศาสตร์ที่ปรากฏในธัมมจักกัปปวัตนสูตรแล้ววิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการพรรณนาตามหลักอุปนัย

1.แนวคิดทฤษฎีพุทธจริยศาสตร์ เป็นแนวคิดที่นำมาใช้เป็นเครื่องมือในการควบคุมพฤติกรรมทางกายวาจาใจซึ่งแบ่งเป็น 3 ระดับคือระดับต้นได้แก่ ศีลควบคุมกายและวาจาระดับกลางได้แก่ กุศลกรรมบถ 10  เป็นเครื่องมือควบคุมใจ  ระดับสูงได้แก่มรรคมีองค์ 8 ควบคุมกายวาจาและใจพัฒนาสติปัญญาของมนุษย์ให้บรรลุเป้าหมายสูงสุดคือพระนิพพาน

2.ธัมมจักกัปปวัตตนสูตรเป็นพระธรรมเทศนากัณฑ์แรกที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่ปัญจวัคคีย์ที่ป่าอิสิปปตนมฤคทายวัน โดยมีสาระสำคัญคือทางสุดโต่ง 2 ทางได้แก่“กามสุขัลลิกานุโยค”(การหมกมุ่นอยู่ในกาม) และ “อัตตกิลมถานุโยค” (การทรมานตนให้ลำบากโดยเปล่าประโยชน์) ซึ่งเป็นไปเพื่อความทุกข์และนำเสนอหลักมัชฌิมาปฏิปทาเพื่อการดำเนินชีวิตที่ดีงามและบรรลุเป้าหมายสูงสุดคือพระนิพพาน

1. การวิเคราะห์พุทธจริยศาสตร์ที่ปรากฏในธัมมจักกัปปวัตนสูตรพบว่าพุทธจริยศาสตร์ที่ปรากฏในธัมมจักกัปปวัตตนสูตรเป็นพุทธจริยศาสตร์ระดับสูงได้แก่อริยสัจ 4(ทุกข์สมุทัยนิโรธมรรค) ที่มีกิจในอริยสัจ 3ได้แก่ สัจจญาณ (รู้ว่าความจริงคืออะไร) กิจจญาณ(รู้ว่าควรจะจัดการกับมันอย่างไร)กตญาณ(รู้ว่าเมื่อจัดการกับมันแล้วได้ผลอย่างไร) และมรรคมีองค์ 8 ที่ใช้เป็นเครื่องมือในการพัฒนาตนเอง เพื่อความดับทุกข์และบรรลุถึงพระนิพพาน