อัตถิภาวนิยมกับปัญหาการฆ่าตัวตาย Existentialism and suicide problem
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์แนวคิดปรัชญาอัตถิภาวนิยมกับปัญหาการฆ่าตัวตาย ปรัชญาอัตถิภาวนิยมเป็นปรัชญาที่ให้ความสำคัญแก่มนุษย์ว่ามีความสำคัญสูงสุด มีความเป็นตัวของตัวเองและสามารถเลือกกระทำสิ่งใดๆ ได้ตามความพอใจ แต่จะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองกระทำ สิทธิเสรีภาพนั้นอัตถิภาวนิยมกล่าวถึงความรับผิดชอบผลของการกระทำของมนุษย์ ทั้งในแง่ความสัมพันธ์กับตัวเองและความสัมพันธ์กับคนอื่นๆ ในเรื่องของชีวิตและความตายว่าคือภาวะเดียวกัน ปัญหาการฆ่าตัวตายถ้ามองในแง่ผลกระทบแล้วบุคคลไม่สมควรที่จะกระทำ ถึงแม้ปรัชญาอัตถิภาวนิยมจะให้ความสำคัญกับเหตุผลส่วนบุคคลในการเลือกกระทำแบบปัจเจกบุคคล
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กีรติ บุญเจือ. (2522). ปรัชญาอัตถิภาวนิยม. กรุงเทพมหานคร : ไทยวัฒนาพานิช.
จินตนา ยูนิพันธ์. (2527). การพยาบาลจิตเวช เล่มที่ 2. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ศรีอนันท์.
ปานทิพย์ ศุภนคร. (2551). ปรัชญาเอกซิสเตลเชียลลิสต์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วีรพล กุลบุตร. (2540). แนวโน้ม/ทฤษฎี การป้องกันและแก้ไข. กรุงเทพมหานคร : กองบังคับการวิชาการโรงเรียนนายร้อยตำรวจ.
สมภพ เรื่องตระกูล. (2543). โรคซึมเศร้าและการฆ่าตัวตาย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ เรือนแก้ว.
สมภาร พรมทา. (2538). มนุษย์กับการแสวงหาความจริงและความหมายของชีวิต. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์พุทธชาด.
สุวัทนา อารีพรรค. (2542). ความผิดปกติทางจิต. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
David J. Mayo. (1982). “Contemporary philosophical literature on suicide:A Review, In Suicide and Ethics, Edited by Margret p. Battin and Ronald w.marris. New York : Human Sciences press.
Lewis A. Coser, (2535). แนวความคิดทฤษฎีทางสังคมวิทยา ตอนเอมิล เดอร์ไคม์, นฤจร อิทธิจีระจรัส แปล, กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
