The Relationship Between Innovative Leadership of School Administrators and the Learning Organization of Schools Under Uttaradit Primary Educational Service Area Office 2
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The research findings revealed that:
1. the overall level of innovative leadership of school administrators was high. The highest mean was found in organizational management skills, followed by organizational climate enhancement, leadership skills, and leader personality,
respectively, with all aspects remaining at a high level.
2. the overall level of learning organization characteristics of schools was at the highest level. All dimensions were rated at the highest level, with team learning having the highest mean, followed by systems thinking, shared vision, leaders’ personal mastery, and mental models.
3. innovative leadership of school administrators was positively correlated with learning organization characteristics at a moderate level, with statistical significance at the .01 level. The strongest relationship was found in organizational management skills, followed by organizational climate enhancement, leader personality, and leadership skills, respectively.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จำเรียง วัยวัฒน์ และ เบญจมาศ อำพันธุ์. (2540). วินัย 5 ประการ พื้นฐานองค์กรแห่งการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บริษัท เอ็กซเปอร์เน็ท จำกัด.
จิติมา วรรณศรี. (2563). นวัตกรรมสู่การพัฒนาสถานศึกษา. พิษณุโลก: โรงพิมพ์รัตนสุวรรณการพิมพ์.
ธงชัย จันทร์กระจ่าง. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษากับความเป็นองค์การนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครสวรรค์. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ปารวี บุญเพชร์ และคณะ. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษากับความเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช. วารสารศึกษาศาสตร์มสธ, 14(1), 29–44.
ปาริฉัตร นวนทอง และ ตรัยภูมินทร์ ตรีตรีศวร. (2565). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง เขต 2. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 13. สงขลา.
ราชกิจจานุเบกษา. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2562. ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 136 ตอนที่ 99 ก, หน้า 1–31.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). ทักษะในศตวรรษที่ 21 กับการจัดการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สกศ.
สกาวเดือน เพ็งวัน และคณะ. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมกับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียน กลุ่มโรงเรียนเครือข่ายที่ 15 สังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารการบริหารการศึกษา, 18(2), 85–102.
สุกัญญา แช่มซ้อย. (2560). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์, 45(3), 123–138.
สุวินัย ทองหล่อ. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษากับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 1. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เบญจมาศ ขวาไทย และ สุรินทร์ ภูสิงห์. (2565). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษาตามความคิดเห็นของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2. วารสารบัณฑิตศึกษา, 17(79), 195–210.
ไพฑูรย์ ศิริบูรณ์ และ ยุวธิดา ชาปัญญา. (2565). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารที่ส่งผลต่อการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษายโสธร เขต 1. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(2), 115–129.
อรุณี ไพศาลพาณิชย์กุล. (2560). องค์การนวัตกรรม: มโนทัศน์และตัวแบบเชิงทฤษฎี. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 57(3), 158–187.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Senge, P. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. London: Century Business.
