The Levels of Readiness of Services Providing through the Digital Personnel in Local Administrative Organizations (LAOs): A Case Study of Local Administrative Organizations in Na Dun, Mahasarakham
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The research instrument was a questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation, as well as inferential statistics, namely Pearson’s correlation coefficient and multiple regression analysis.
The results revealed that, regarding the first objective, the overall level of digital service provision by personnel in local administrative organizations was at a high level. Among the dimensions, digital service delivery had the highest mean score, followed by digital service personnel, while digital infrastructure had the lowest mean score.
Regarding the second objective, the overall level of readiness for digital service delivery was also at a high level. Hypothesis testing indicated that factors significantly affecting the level of readiness for digital service delivery at the .05 level were budget allocation (Beta = 0.759), age (Beta = 0.284), and the number of training sessions attended per year (Beta = 0.150), respectively.
Based on the findings, it is recommended that local administrative organizations prioritize budget allocation for the development of adequate and modern digital infrastructure, along with continuous capacity building and training for personnel, in order to enhance the efficiency and sustainability of digital service delivery
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2563). ข้อมูลจำนวนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแยกราย จังหวัด. สืบค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2566, จาก https://www.dla.go.th/work/abt/province.jsp.
ชญาภรณ์ เมียนแก้ว. (2563). การรับรู้นโยบายรัฐบาลดิจิทัลของบุคลากรกองการเจ้าหน้าที่ กรมทางหลวง. (ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาด้านการจัดการ). มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
ณภัทช์ฐนัน ศักดิ์เจริญกุล. (2562). การเตรียมความพร้อมของบุคลากรภาครัฐไทยสู่การเป็นรัฐบาลดิจิทัล. (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์คณะรัฐศาสตร์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐพันธ์ ดู่ขึ่ง และคณะ. (2562). การเตรียมความพร้อมด้านทักษะดิจิทัลของเจ้าหน้าที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการปรับเปลี่ยนเป็นรัฐบาลดิจิทัล กรณีศึกษาเจ้าหน้าที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบเทศบาลในอำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี. คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
นันทะ บุตรน้อย และคณะ. (2563). ผลกระทบของการปรับเปลี่ยนสู่การเป็นองค์กรดิจิทัลต่อการพัฒนาการบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. Local Administration Journal, 13(4), 347-362.
วิษณุ สุมิตสวรรค์ และคณะ. (2563). แนวทางการพัฒนานวัตกรรมการจัดการปัญหาขยะอิเล็กทรอนิกส์ในชุมชน ตำบลหนองตอกแป้น อำเภอยางตลาด จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารการบริหารปกครอง (Governance Journal, 9(2), 501-521.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2566). ก้าวใหม่สู่รัฐบาลดิจิทัล – ภาครัฐแห่งอนาคตจะเป็นอย่างไร ประชาชนจะได้ประโยชน์อย่างไร. สืบค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2566, จาก https://standard.dga.or.th/คลังความรู้/article/2041/.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2566). ระบบท้องถิ่นดิจิทัล (Digital Government Platform). ค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2566, จาก https://www.dga.or.th/our-services/digital-platform-services/digital-government-platform/.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2566). DGA จับมือ 56 อปท.ต่อจิ๊กซอว์ สู่ “องค์กรดิจิทัลท้องถิ่น” ทั่วประเทศด้วย “ระบบบริหารงานและให้บริการประชาชนสำหรับองค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่น” ใน 27 จังหวัด 4 ภูมิภาค. สืบค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2566, จาก https://www.dga.or.th/document-sharing/dga-news/63064/.
สุภาภรณ์ สีสุพรรณ์ และ อจิรภาส์ เพียรขุนทด. (2565). วัฒนธรรมปรับตัวเพื่อไปสู่การเป็นองค์กรดิจิทัล กรณีศึกษา องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(8), 246-264.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and psychological measurement, 30(3), 607-610.
Michie, J., & Zumitzavan, V. (2016). The impact of ‘learning'and ‘leadership' management styles on organizational outcomes: a studyof tyre firms in Thailand. In Leadership in the Asia Pacific, 165-188.
Zumitzavan, V. (2011). The impact of managers’ learning styles and leadership styles and the effectiveness of their organisations: a case study from small retail tyre companies in Thailand (Doctoral dissertation, University of Birmingham).
Zumitzavan, V. (2014). The impact of different styles of ‘personal knowledge management’and ‘leadership’on ‘organisational performance’: a case of healthcare industry in Thailand. WSEAS Transactions on business and economics,
(1), 430-41.
Zumitzavan, V., & Udchachone, S. (2014, February). The influence of leadership styles on organisational performance mediated by organisational innovation: A case study of the hospitality industry in Thailand. In nternational Conference on Economics, Management and Development, 45-52.
Zumitzavan, V., & Michie, J. (2015). Personal knowledge management, leadership styles, and organisational performance: A case study of the healthcare industry in Thailand. Springer.
Zumitzavan, V., & Kantavong, P. (2018). Increasing organisational success through management styles of managers in housing development industry. วารสารปัญญา ภิวัฒน์, 10, 110-123.
Zumitzavan, V. (2020). Learning preferences and brand management in the Thai housing estate industry. International Journal of Management and Enterprise Development, 19(1), 42-57.
Zumitzavan, V. (2022). Practical strategy for maintaining organisational performance in the hospitality industry of Thailand. International Journal of Management Practice, 15(1), 108-130.
