Methodology for Teaching Thai Literature in the New Normal Era
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to synthesize concepts and propose an instructional methodology for teaching Thai literature in the New Normal era. The study is based on documentary analysis of relevant theories, concepts, and research from both Thai and international sources to develop a contemporary instructional framework that responds to technological advancement and changing learner characteristics. The synthesis indicates that Thai literature instruction should move beyond traditional knowledge transmission toward learner-centered instructional design that integrates literary content, pedagogy, and digital technology. Effective instruction should incorporate contemporary
educational approaches, including Active Learning, Blended Learning, the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework, and Universal Design for Learning (UDL), while promoting analytical thinking, literary interpretation, creativity, collaborative learning, and responsible digital literacy. Teachers are encouraged to create participatory learning environments where learners actively exchange ideas, critically engage with
literary texts, and connect literary values with contemporary social contexts and real-life experiences. Such an approach not only enhances learners' competencies required for the twenty-first century but also contributes to the preservation and sustainable transmission of Thailand's literary and cultural heritage through innovative and
meaningful learning experiences.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ปาริชาต จารุดิลกกุล. (2564). การจัดการเรียนรู้วรรณคดีไทยในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์, 32(2), 45–59.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์. (2561). การจัดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และ มารุต พัฒผล. (2563). New Normal ทางการเรียนรู้. ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). แนวทางการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. กระทรวงศึกษาธิการ.
CAST. (2024). Universal Design for Learning Guidelines version 3.0. https://udlguidelines.cast.org
Koehler, M. J., Mishra, P., Kereluik, K., Shin, T. S., & Graham, C. R. (2014). The technological pedagogical content knowledge framework. In J. M.Spector et al. (Eds.), Handbook of research on educational communications and technology. (4th ed.). pp.101–111. Springer.
Mishra, P., & Koehler, M. J. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017–1054.
Partnership for 21st Century Learning. (2019). Framework for 21st century learning. Battelle for Kids.
UNESCO. (2021). Reimagining our futures together: A new social contract for education. UNESCO.
UNESCO. (2023). Guidance for generative AI in education and research. UNESCO.
