แนวทางการยกระดับการให้บริการของสำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ผลการวิจัยพบว่า
1. สถานการณ์การให้บริการ การทำงานอย่างเป็นระบบ มีขั้นตอนการทำงานที่ชัดเจน และมีการประสานงานกับหน่วยงานต่าง ๆ เพื่อให้การบริการเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพมีการนำเทคโนโลยีและสารสนเทศมาใช้ในการบริการ
2. ปัญหาอุปสรรคการให้บริการ งานหลักสูตรและแผนการเรียน ขาดการสื่อสารและประสานงานที่ดี การโอนผลการเรียน ปัญหาชื่อรายวิชาที่คล้ายกันแต่เนื้อหาไม่ตรงกัน การจัดตารางเรียน ตารางสอนและตารางสอบ ข้อจำกัดด้านทรัพยากร
3. แนวทางการยกระดับการให้บริการ งานหลักสูตรและแผนการเรียน พัฒนาระบบดิจิทัลจัดการหลักสูตรและแผนการเรียนการโอนผลการเรียน การเทียบโอน และยกเว้นรายวิชา พัฒนาแพลตฟอร์มออนไลน์สำหรับยื่นคำร้องและติดตามสถานะ การจัดตารางเรียน ตารางสอน ตารางสอบ ใช้ระบบอัตโนมัติในการจัดตาราง โดยการพัฒนาระบบจัดการหลักสูตรและแผนการเรียนแบบอินเทอร์แอคทีฟร่วมกับ AI Chatbot เพื่อสนับสนุนการวางแผนการศึกษา รวมถึงออกแบบระบบสนับสนุนการเทียบโอนรายวิชาผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัล ครอบคลุมการจัดการคำร้อง ฐานข้อมูลรายวิชา และที่ปรึกษาอัตโนมัติ พร้อมประเมินประสิทธิภาพและความเหมาะสมของเทคโนโลยี เช่น Digital Signature และศึกษาประเด็นด้านความปลอดภัยข้อมูลในระบบทะเบียนออนไลน์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ขนิษฐา สินสอน. (2567). ประสิทธิผลการให้บริการทะเบียนราษฎรและบัตรประจำตัวประชาชน สำนักทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารสหวิทยาการและการจัดการร่วมสมัย, 3(2), 29–38.
จรัส สุวรรณมาลา. (2539). การตรวจสอบผลการดำเนินงาน: กลยุทธ์ในการปรับปรุงบริการภาครัฐ. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการปฏิรูประบบราชการ สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี.
ชูวงศ์ ฉายะบุตร. (2536). การให้บริการแบบครบวงจร: แนวทางการให้บริการเชิงรุกของกรมการปกครอง. เทศบาล, 88(30), 11–14.
ประสิทธิ์ พรรณพิสุทธิ์. (2540). การปรับมุมมองของข้าราชการไทยในทัศนะใหม่. เทศาภิบาล, 87(9), 57–70.
ปิยนันท์ เสนะโห. (2563). การพัฒนาระบบสารสนเทศเพื่อการบริการของศูนย์เทคโนโลยีดิจิทัล. โครงการพัฒนางานประจำสู่งานวิจัยสำหรับบุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
ภัทราวดี โศจิศรีสกล. (2565). ปัจจัยที่มีผลต่อการยอมรับและการนำระบบเทคโนโลยีสารสนเทศไปใช้งานของบุคลากรในส่วนงานการผลิต (สารนิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล. (2566). แผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย พ.ศ. 2566–2570. กรุงเทพฯ: สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566–2580. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. (2548). ข้อมูลทั่วไป. สืบค้นเมื่อ 8 เมษายน 256, จาก https://reg.kpru.ac.th/th/base_detail.asp
มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. (2548). ข้อมูลทั่วไป. สืบค้นเมื่อ 8 เมษายน 2568, จาก https://www.kpru.ac.th/about-kpru/kpru-general-information.php
สุนันทา ทวีผล. (2550). ความพึงพอใจของประชาชนที่มีต่อการให้บริการด้านให้คำปรึกษากฎหมายของสำนักงานอัยการพิเศษฝ่ายช่วยเหลือทางกฎหมาย 3 (สคช). (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุภางค์ จันทวานิช. (2551). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Agranoff, R. (2006). Inside collaborative networks: Ten lessons for public managers. Public Administration Review, 66(1), 56–65.
Denhardt, B. R., & Denhardt, V. J. (2011). The New Public Service: Serving Rather than Steering. Armonk, NY: M.E. Sharpe.
Kaufmann, D., & Kraay, A. (2008). Governance Indicators: Where Are We, Where Should We Be Going? World Bank.
Millet, J. D. (1954). Management in Public Science. New York: McGraw–Hill.
OECD. (2005). Modernising Government: The Way Forward. OECD Publishing.
Riccucci, N. M. (2010). Public Administration: Traditions of Inquiry and Philosophies of Knowledge. Washington, D.C.: Georgetown University Press.
UNDP. (1997). Governance for Sustainable Human Development. United Nations Development Programme.
UNESCAP. (2009). What is Good Governance? United Nations Economic and Social Commission for Asia and the Pacific.
World Bank. (1992). Governance and Development. World Bank.
