การสร้างความปรองดองและสันติภาพวิถีพุทธ

บทคัดย่อ

การสร้างความปรองดอง เป็นการประสมกลมเกลียวเป็นหนึ่งเดียวกันของกลุ่มคนต่าง ๆ ในสังคม และเป็นการตกลงที่จะอยู่ร่วมกันโดยไม่ใช้ความรุนแรง โดยมีการสร้างความเชื่อมั่นและความเชื่อใจ การสร้างสังคมที่เข้าใจความรู้สึกของผู้อื่น ซึ่งกระบวนการจัดการความขัดแย้งในสังคม ทั้งในระดับความคิดและระดับการใช้ความรุนแรงทางกายภาพ เช่น เกิดจากเรื่องแบ่งแยกดินแดนหรือภูมิรัฐศาสตร์ และอคติทางศาสนา วิถีแห่งสันติภาพ การสร้างความปรองดอง ใช้แนวทางที่หลากหลายทั้งด้านจิตใจ กฎหมายสังคม วัฒนธรรม จิตวิทยา และการเมือง การเจรจาเพียงอย่างเดียว ไม่สามารถนำไปสู่การสร้างสันติภาพได้ แต่ต้องสร้างกิจกรรมร่วมกันในภาคประชาสังคม ตลอดถึงจะต้องมีการสร้างพื้นที่พูดคุยอย่างสร้างสรรค์ การเจรจา การไกล่เกลี่ย การประนีประนอม เพราะสันติภาพเป็นสภาวะการณ์ในอุดมคติที่ทุกคนต่างมุ่งหวังให้มวลมนุษย์สามารถอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขและสันติพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาแห่งสันติภาพ ยึดหลักแห่งความเมตตา ความรักต่อเพื่อนมนุษย์ ความไม่เบียดเบียนกัน หล่อหลอมให้เป็นคนรักสันติ รักอิสรเสรี มีนิสัยโอบอ้อมอารี เพราะสันติภาพ เกิดจากฐานความคิดทางพระพุทธศาสนาที่ให้ความสำคัญแก่จิตใจ และเป็นเงื่อนไขที่สำคัญของคุณภาพทางจิตใจของมนุษย์ ต้นธารพื้นฐานของสันติภาพและความสุข คือ ทัศนคติภายในใจของตนเอง โดยเฉพาะหลักพุทธธรรมที่จะส่งเสริมให้เกิดการสร้างความปรองดองและสันติภาพได้นั้น คือ หลักสาราณียธรรม 6 ซึ่งเป็นหลักธรรมสำหรับการเสริมสร้างความสามัคคี ความเป็นปึกแผ่น ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ยอมรับในความแตกต่างซึ่งกันและกัน และรู้จักการให้อภัยกัน อันจะนำมา ซึ่งความสุข ความสันติ และความมั่นคงต่อสังคมประเทศชาติได้ในที่สุด