"Self-Governance" Good Moral and Ethical Role Model of Educational Administrators
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
conceptualizes self-conduct as the foundation of being a role model in educational leadership, explained through three integrated theoretical frameworks: (1) Ethical Leadership, which emphasizes integrity, transparency, fairness, and accountability; (2) Good Governance, which highlights participation, responsibility, transparency, rule of law, and effectiveness in organizational management; and (3) Buddhist principles, particularly the Threefold Training (Sĩla, Samãdhi, Paññă), the Four Sublime States (Brahmavihăra), and the qualities of a virtuous person (Sappurisa-dhamma), which focus on holistic
self-development in moral discipline, mental cultivation, and wisdom. The integration of these frameworks demonstrates that self-conduct is not merely an individual characteristic but a strategic leadership mechanism that fosters trust, credibility, and acceptance among teachers, staff, students, parents, and the community. Such moral leadership enables administrators to effectively manage people and tasks while cultivating an organizational culture grounded in ethics and governance.
Ultimately, self-conduct grounded in ethical leadership, good governance, and Buddhist principles serves as a critical foundation for sustainable educational quality and
exemplary leadership in a rapidly changing era.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ทิศนา แขมณี. (2546). การพัฒนาคุณธรรม จริยธรรม และค่านิยม จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: เมธีทิปส์.
นิยม ไผ่โสภา. (2543). พฤติกรรมการครองตน การครองคนและการครองงานตามแนวพุทธธรรมของผู้บริหารโรงเรียนมัธยม สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัดนครพนม. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
บุญชู แสงสุข. (2544). ทัศนะของบุคลากรทางการศึกษาที่มีต่อการปฏิบัติจริงของผู้บริหารสถานศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สถาบันราชภัฏเทพสตรี.
ประทวน บุญรักษา. (2552). คุณธรรมจริยธรรมของผู้บริหาร (เอกสารประกอบการสอน). กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.
ปรีชา อยู่ภักดี. (2551). การศึกษาการปฏิบัติตนตามคุณธรรมจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษาตามความคิดเห็นของข้าราชการครูและกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาชัยภูมิ เขต 3. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ.
พระธรรมญาณมุนี. (2531). พระธรรมญาณมุนี 84. กรุงเทพฯ: อัมรินทร์การพิมพ์.
พระมหาบุญมี มาลาวชิโร. (2550). ครองตน ครองคน ครองงาน. กรุงเทพฯ: ดีเอ็มจี.
พระมหาอดิศร ถิรสีโล. (2537). คุณธรรมสำหรับครู. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ภาวิดา ธาราศรีสุทธิ. (2551). ภาวะผู้นำและจริยธรรมสำหรับผู้บริหารการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.
ภาวิดา ธาราศรีสุทธิ และ วิบูลย์ โตวณะบุตร. (2542). ภาวะผู้นำและจริยธรรมสำหรับผู้บริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2553). ผู้นำเชิงสร้างสรรค์และผลิตภาพ: กระบวนทัศน์ใหม่และผู้นำใหม่ทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วริยา ชินวรรโณ. (2546). จริยธรรมในวิชาชีพ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชวนพิมพ์.
วีระวัฒน์ ปันนิตามัย. (2544). เชาว์อารมณ์ (EQ): ดัชนีวัดความสุขและความสำเร็จของชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
สงวน สุทธิเลิศอรุณ. (2543). พฤติกรรมมนุษย์กับการพัฒนาตน. กรุงเทพฯ: อักษราพิพัฒน์.
สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ. (2553). กรณีศึกษา: ภาวะผู้นำ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: เรดเฟิร์นครีเอชั่น.
สมชาย เทพแสง. (2552). ภาวะผู้นำวิสัยทัศน์: รูปแบบใหม่ของผู้บริหารโรงเรียนในทศวรรษ. วารสารบริหารการศึกษามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 6 (11), 83-95.
สุรัตน์ ไชยชมภู. (2557). ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมในการบริหารสถานศึกษา. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา, 8(2), 1-15.
องอาจ เหลืองอ่อน. (2547). การศึกษาคุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานตามความคิดเห็นของครูผู้สอนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาระยอง เขต 1. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
Good, C. V. (1973). Dictionary of education. New York, NY: McGraw-Hill.
Hester, J. P., & Killian, D. R. (2011). The leader as moral agent: Praise, blame, and the artificial person. The Journal of Values-Based Leadership.
