ฉบับย้อนหลัง - หน้า 4
-
วารสารศิลป์ พีระศรี
ปีที่ 6 ฉบับที่ 1 (2561)วารสารวิชาการ โดย คณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ปีที่ 6 ฉบับที่ 1 กันยายน 2561
วารสารวิชาการศิลป์ พีระศรีฉบับปีที่ 6 เล่มที่ 1 กันยายน 2561 มีบทความที่น่าสนใจดังนี้
กลุ่มการศึกษาเกี่ยวกับศิลปะตะวันตกมีบทความ “บทบาทและอิทธิพลของสื่อมวลชนที่มีต่อการกำาหนดตัวตนของบุคคลในผลงานศิลปะของโทนี เอาร์สเลอร์” ในบทความนี้จะนำเสนอผล กระทบของสื่อในยุคหลังสมัยใหม่ที่มีต่ออัตลักษณ์ของคนในสังคม ศิลปินได้จับประเด็นนี้เป็นเนื้อหาและวิธีการของกระบวนการสร้างสรรค์ บทความวิเคราะห์ประเด็นนี้โดยอาศัยแนวคิดจิตวิเคราะห์ของฌาคส์ ลาก็อง
ในอีกบทความหนึ่ง “การศึกษาวิเคราะห์เปรียบเทียบสุนทรียภาพของภาพวาดลายเส้นอีโรติก: กรณีศึกษาจากศิลปินตะวันตกในช่วงศตวรรษที่ 19-20” ภาพอีโรติคเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมการสร้างสรรค์ของตะวันตก ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ต่อต้นศตวรรษที่ 20 สภาพสังคมวัฒนธรรมที่เปิดออกอย่างมากส่งผลให้การสร้างสรรค์ในหัวข้อนี้ชัดเจนขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มภาพลายเส้นที่ชัดเจนและรวดเร็วในกระบวนการนำเสนอ
ในกลุ่มว่าด้วยการจัดการศิลปะ มีบทความ “เทศกาลศิลปะดินและน้ำ นิอิกะตะ ค.ศ. 2015” ที่เป็นการศึกษาพื้นฐาน ต้นกำเนิด แนวคิดและเงื่อนไขต่างๆที่ทำให้เทศกาลศิลปะนี้เป็นหนึ่งในเทศกาลที่ประสบความสำเร็จในประเทศญี่ปุ่น บทความ “ นโยบายศิลปะสาธารณะ 1 เปอร์เซ็นต์” เป็นการศึกษาเกี่ยวกับแนวทางการจัดการของรัฐบาลไต้หวันที่ออกกฎหมายให้อาคารสาธารณะต้องจัดสรรงบประมาณร้อยละหนึ่งสำหรับจัดซื้อหรือจัดทำศิลปะ
บทความเรื่อง “สีน้ำเงินในวัฒนธรรมญี่ปุ่นสมัยเอโดะ” เป็นชุดของบทความต่อเนื่องที่มีสีเทากับสีน้ำาตาลในวารสารฉบับก่อนหน้านี้ บทความชุดนี้เปลี่ยนมุมมองที่ว่าสีที่ดูเหมือนเป็นสิ่งที่ศิลปินแต่ละยุคสมัยเลือกใช้ตามใจชอบเป็นว่าสีแต่ละสีมีประวัติความเป็นมาและมีบริบททางสังคมวัฒนธรรมที่ชัดเจน รวมถึงมีความหมายแตกต่างกันในแต่ละยุคสมัยอีกด้วย
บทความ“พระอินทร์ในบริบทสังคมไทย” ก็เป็นการศึกษาศิลปะไทย เทพองค์ที่สัมพันธ์กับคนไทยมากที่สุด
บทความ "การออกแบบพัฒนาบรรจุภัณฑ์ผลิตภัณฑ์ขนมไทยของชุมชนตรอกข้าวเม่าเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร” เป็นบทความเกี่ยวกับกระบวนการพัฒนาสินค้าท้องถิ่นจากแนวทางการออกแบบ เช่นเดียวกับบทความ “กิจกรรมการทำป๊อบอัพเพื่อส่งเสริมความ
คิดสร้างสรรค์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สายศิลปะและการออกแบบในสภาวะแวดล้อมที่แตกต่างกัน” ที่เป็นแนวทางการศึกษาเกี่ยวกับศิลปะและการออกแบบ ศักยภาพในการนำสู่งานสร้างสรรค์ในอนาคต
บทความสุดท้ายคือ “จิตรกรรมสื่อผสม เย็บปัก ถักทอ ดุนนูน ย้อมเส้นใยที่ได้รับแรงบันดาลใจจากผลงานศิลปะของลูกออทิสติก” เป็นที่ทราบกันดีว่าศิลปะมีศักยภาพในการบำบัดอาการหลายอย่าง ในกลุ่มเด็กออทิสติกก็เช่นกันที่ศิลปะจะช่วยผ่อนคลายจิตใจ ช่วยให้เด็กก่อเกิดสมาธิ บทความนี้เปรียบเทียบลักษณะพื้นฐานของเด็กปกติและเด็กออทิสติกเพื่อชี้ให้เห็นว่ากระบวนการทางศิลปะของเด็กกลุ่มหลังมีที่มาอย่างไร อันเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการทำความเข้าใจเด็กกลุ่มนี้ให้ลึกซึ้งขึ้นในอนาคต -
วารสารศิลป์ พีระศรี
ปีที่ 5 ฉบับที่ 2 (2561)วารสารวิชาการ โดย คณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ปีที่ 5 ฉบับที่ 2 มีนาคม 2561
วารสารวิชาการศิลป์ พีระศรี ปีที่ 5 ฉบับที่ 2 เพิ่มจำนวนบทความเป็นสิบบทความซึ่งมีความหลากหลายทั้งศิลปะไทย, ศิลปะตะวันตก ไปจนกระทั่งบทความที่เป็นการวิจัยสร้างสรรค์ดังนี้กลุ่มการศึกษาศิลปะตะวันตกมีบทความเรื่อง กระจกในภาพจิตรกรรมของเอ็ดการ์ เดอกาส์ชุดห้องเรียนบัลเลต์ เป็นที่รู้กันดีว่าระบบการสร้างพื้นที่ว่างในจิตรกรรมตะวันตกที่สถาปนามาตั้งแต่สมัยเรอเนสซองส์นั้นถูกท้าทายอย่างมากในช่วงอรุณรุ่งแห่งจิตรกรรมสมัยใหม่ การท้าทายนี้เป็นไปในหลายรูปแบบและวิธีการ โดยที่หนึ่งในศิลปินที่สนใจการเล่นเกี่ยวกับพื้นที่ว่างนี้มากที่สุดคือเอ็ดการ์ เดอกาส์ ในบรรดาวิธีการที่เดอกาส์ใช้เพื่อต่อต้านวิธีแบบเก่าคือการใช้กระจกเงาเนื่องจากเป็นเครื่องมือที่ให้ภาพสะท้อนจากคนละด้านของมุมในจิตรกรรม เท่ากับเป็นการเสนอพื้นที่อีกชุดหนึ่งซ้อนขึ้นมาในพื้นที่จิตรกรรมปกติ บทความนี้จะวิเคราะห์ประเด็นดังกล่าว อีกบทความหนึ่งในกลุ่มนี้คือบทความชื่อ ปริมาตรเสมือนบนพื้นที่ว่างอันไร้ขอบเขตได้ทำาการย้อนกลับไปศึกษาการลวงตาบนพื้นที่สามมิติโดยอาศัยเครื่องมือทั้งการสร้างองค์ประกอบสถาปัตยกรรม ประติมากรรม และจิตรกรรมฝาผนังกลุ่มของการศึกษาศิลปะไทยประกอบด้วยบทความ การศึกษาเปรียบเทียบบทบาทและความหมายของภาพทิวทัศน์ในจิตรกรรมฝาผนังช่วงสมัยอยุธยาตอนปลายถึงต้นรัตนโกสินทร์ 2561
-
วารสารศิลป์ พีระศรี
ปีที่ 5 ฉบับที่ 1 (2560)วารสารวิชาการ โดย คณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ปีที่ 5 ฉบับที่ 2 กันยายน 2560
วารสารวิชาการของคณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ฉบับนี้เข้าสู่ปีที่ 5 เล่มที่ 1 วารสารได้รับการประเมินเข้าฐาน 2 ของ Thailand Citation Index เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมาทำให้ยกระดับมาตรฐานของวารสารให้ชัดเจนยิ่งขึ้นและสามารถใช้การตีพิมพ์บทความในวารสารนี้เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการเผยแพร่งานวิจัยในรูปแบบต่าง ๆ ได้ กองบรรณาธิการตั้งใจว่าจะทำให้วารสารเข้มแข็งยิ่งขึ้นต่อไปในอนาคต
สำหรับฉบับนี้มีบทความที่น่าสนใจดังนี้ บทความแรก การถ่ายทอดภาพวาดของวินเซนต์ แวน โกะห์เป็นภาพการ์ตูน การ์ตูนเล่มเป็นหนึ่งในสื่อที่มีผู้สนใจนำมาวาดเกี่ยวกับประวัติศิลปิน เสมอๆเนื่องจากมองเห็นว่าเป็นสื่อที่อ่านง่าย มีภาพประกอบที่สื่อสารได้ชัดเจน สามารถเข้าถึงผู้อ่านกลุ่มต่าง ๆ ได้ง่ายโดยเฉพาะอย่างยิ่งเยาวชนที่มีความสนใจในสื่อนี้อยู่แล้ว การวิเคราะห์เปรียบเทียบประวัติชีวิตของวินเซนต์ แวน โกะห์จากการ์ตูนสามเล่มสร้างความกระจ่างถึงกระบวนการวาดรูปแบบต่าง ๆ และขยายขอบเขตของความเข้าใจเกี่ยวกับศักยภาพของการ์ตูนเล่มอีกมาก
บทความที่สอง การสร้างประสบการณ์สุนทรียะจากสีไทย เป็นบทความที่ศึกษาเกี่ยวกับลักษณะเฉพาะของสีที่ใช้ในงานจิตรกรรมประเภทต่าง ๆ ของไทยตั้งแต่อดีต พยายามหาข้อสรุปที่มาจากทั้งแง่มุมทางสุนทรียะและแง่มุมทางวิทยาศาสตร์ในการจัดระบบสี การศึกษานี้ช่วยเปิดให้เห็นศักยภาพของสีไทยในกระบวนการสร้างสรรค์งานศิลปะในขณะเดียวกันก็มีส่วนในกระบวนการอนุรักษ์สีไทยอันเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
บทความที่สาม การศึกษาวิเคราะห์และเปรียบเทียบลักษณะเหมือนจริงและนามธรรมภาพเขียนหมึกดำ: กรณีศึกษาจากนิกายเซนจีนและญี่ปุ่น เป็นการศึกษาภาพเขียนที่ได้ชื่อว่ามีแนวทางเฉพาะตัวในแง่ของการสร้างสรรค์โดยเน้นพื้นที่ว่าง อาศัยการแสดงออกอย่างฉับพลันโดยสื่อที่อาศัยความเข้ม-จางของความดำเป็นตัวแสดงออก การวิเคราะห์อย่างเป็นระบบโดยการแยกแยะช่วยทำให้เข้าใจถึงวิธีการนำเสนอของงานจิตรกรรมกลุ่มนี้อย่างชัดเจน
บทความที่สี่ แผนที่กับศิลปะร่วมสมัย เป็นที่ทราบกันดีว่าแผนที่เป็นหนึ่งในสื่อที่ศิลปินนับจากอดีตมาจนปัจจุบันสนใจใช้สร้างสรรค์ผลงานเนื่องจากลักษณะเฉพาะของสื่อเองที่มีทั้งเนื้อหา วิธีการและมายาคติที่สะสมกันมาจากอดีตทำให้ศิลปินที่หยิบจับสื่อนี้มาใช้สามารถดึงแง่มุมทั้งในแง่ของการเป็นตัวแทนความเป็นจริง การนำเสนอพื้นที่ว่างประเภทต่าง ๆ ไปจนกระทั่งการล้อเลียนแนวความคิดเหล่านี้ บทความนี้ชี้ให้เห็นแง่มุมดังกล่าวที่น่าสนใจอย่างมาก
บทความที่ห้า สีน้ำตาลในวัฒนธรรมญี่ปุ่นสมัยเอโดะ เป็นบทความที่ว่าด้วยสีอันมีที่มาจากวัฒนธรรมเฉพาะตัว ญี่ปุ่นในสมัยเอโดะมีลักษณะเฉพาะทางสังคมวัฒนธรรมหลายประการที่ทำให้การแสดงออกของสีในแง่มุมต่างๆ ทั้งในจิตรกรรม ภาพพิมพ์และในวัตถุอื่น ๆ เช่น เสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่มไปจนกระทั่งเครื่องปั้นดินเผาที่ต่างก็ร่วมอยู่ในการแสดงออกนี้ นอกจากนี้ การแยกแยะสีอย่างเป็นระบบช่วยให้ทำความเข้าใจได้ง่าย บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาต่อเนื่องเกี่ยวกับสีและสุนทรียะในญี่ปุ่นต่อเนื่องจากบทความ สีเทาในวัฒนธรรมญี่ปุ่นสมัยเอโดะ ในวารสารวิชาการคณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ ฉบับปีที่ 4 เล่ม ที่ 1
-
วารสารศิลป์ พีระศรี
ปีที่ 4 ฉบับที่ 2 (2560)วารสารวิชาการ โดย คณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ปีที่ 4 ฉบับที่ 2 มีนาคม 2560
-
วารสารศิลป์ พีระศรี
ปีที่ 4 ฉบับที่ 1 (2559)วารสารวิชาการ โดย คณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ปีที่ 4 ฉบับที่ 1 กันยายน 2559
