ปีที่ 5 ฉบับที่ 1 (2560): วารสารศิลป์ พีระศรี

					ดู ปีที่ 5 ฉบับที่ 1 (2560): วารสารศิลป์ พีระศรี

วารสารวิชาการ โดย คณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

ปีที่ 5 ฉบับที่ 2 กันยายน 2560

 

วารสารวิชาการของคณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ฉบับนี้เข้าสู่ปีที่ 5 เล่มที่ 1 วารสารได้รับการประเมินเข้าฐาน 2 ของ Thailand Citation Index เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมาทำให้ยกระดับมาตรฐานของวารสารให้ชัดเจนยิ่งขึ้นและสามารถใช้การตีพิมพ์บทความในวารสารนี้เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการเผยแพร่งานวิจัยในรูปแบบต่าง ๆ ได้ กองบรรณาธิการตั้งใจว่าจะทำให้วารสารเข้มแข็งยิ่งขึ้นต่อไปในอนาคต

สำหรับฉบับนี้มีบทความที่น่าสนใจดังนี้ บทความแรก การถ่ายทอดภาพวาดของวินเซนต์     แวน โกะห์เป็นภาพการ์ตูน การ์ตูนเล่มเป็นหนึ่งในสื่อที่มีผู้สนใจนำมาวาดเกี่ยวกับประวัติศิลปิน     เสมอๆเนื่องจากมองเห็นว่าเป็นสื่อที่อ่านง่าย มีภาพประกอบที่สื่อสารได้ชัดเจน สามารถเข้าถึงผู้อ่านกลุ่มต่าง ๆ ได้ง่ายโดยเฉพาะอย่างยิ่งเยาวชนที่มีความสนใจในสื่อนี้อยู่แล้ว การวิเคราะห์เปรียบเทียบประวัติชีวิตของวินเซนต์ แวน โกะห์จากการ์ตูนสามเล่มสร้างความกระจ่างถึงกระบวนการวาดรูปแบบต่าง ๆ และขยายขอบเขตของความเข้าใจเกี่ยวกับศักยภาพของการ์ตูนเล่มอีกมาก

บทความที่สอง การสร้างประสบการณ์สุนทรียะจากสีไทย เป็นบทความที่ศึกษาเกี่ยวกับลักษณะเฉพาะของสีที่ใช้ในงานจิตรกรรมประเภทต่าง ๆ ของไทยตั้งแต่อดีต พยายามหาข้อสรุปที่มาจากทั้งแง่มุมทางสุนทรียะและแง่มุมทางวิทยาศาสตร์ในการจัดระบบสี การศึกษานี้ช่วยเปิดให้เห็นศักยภาพของสีไทยในกระบวนการสร้างสรรค์งานศิลปะในขณะเดียวกันก็มีส่วนในกระบวนการอนุรักษ์สีไทยอันเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญ

บทความที่สาม การศึกษาวิเคราะห์และเปรียบเทียบลักษณะเหมือนจริงและนามธรรมภาพเขียนหมึกดำ: กรณีศึกษาจากนิกายเซนจีนและญี่ปุ่น เป็นการศึกษาภาพเขียนที่ได้ชื่อว่ามีแนวทางเฉพาะตัวในแง่ของการสร้างสรรค์โดยเน้นพื้นที่ว่าง อาศัยการแสดงออกอย่างฉับพลันโดยสื่อที่อาศัยความเข้ม-จางของความดำเป็นตัวแสดงออก การวิเคราะห์อย่างเป็นระบบโดยการแยกแยะช่วยทำให้เข้าใจถึงวิธีการนำเสนอของงานจิตรกรรมกลุ่มนี้อย่างชัดเจน

บทความที่สี่ แผนที่กับศิลปะร่วมสมัย เป็นที่ทราบกันดีว่าแผนที่เป็นหนึ่งในสื่อที่ศิลปินนับจากอดีตมาจนปัจจุบันสนใจใช้สร้างสรรค์ผลงานเนื่องจากลักษณะเฉพาะของสื่อเองที่มีทั้งเนื้อหา วิธีการและมายาคติที่สะสมกันมาจากอดีตทำให้ศิลปินที่หยิบจับสื่อนี้มาใช้สามารถดึงแง่มุมทั้งในแง่ของการเป็นตัวแทนความเป็นจริง การนำเสนอพื้นที่ว่างประเภทต่าง ๆ ไปจนกระทั่งการล้อเลียนแนวความคิดเหล่านี้ บทความนี้ชี้ให้เห็นแง่มุมดังกล่าวที่น่าสนใจอย่างมาก

บทความที่ห้า สีน้ำตาลในวัฒนธรรมญี่ปุ่นสมัยเอโดะ เป็นบทความที่ว่าด้วยสีอันมีที่มาจากวัฒนธรรมเฉพาะตัว ญี่ปุ่นในสมัยเอโดะมีลักษณะเฉพาะทางสังคมวัฒนธรรมหลายประการที่ทำให้การแสดงออกของสีในแง่มุมต่างๆ ทั้งในจิตรกรรม ภาพพิมพ์และในวัตถุอื่น ๆ เช่น เสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่มไปจนกระทั่งเครื่องปั้นดินเผาที่ต่างก็ร่วมอยู่ในการแสดงออกนี้ นอกจากนี้ การแยกแยะสีอย่างเป็นระบบช่วยให้ทำความเข้าใจได้ง่าย บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาต่อเนื่องเกี่ยวกับสีและสุนทรียะในญี่ปุ่นต่อเนื่องจากบทความ สีเทาในวัฒนธรรมญี่ปุ่นสมัยเอโดะ ในวารสารวิชาการคณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ ฉบับปีที่ 4 เล่ม ที่ 1

 

เผยแพร่แล้ว: 03-04-2020