หลักสัปปายะกับการพัฒนาสังคมในยุคปัจจุบัน
คำสำคัญ:
สัปปายะ, การพัฒนาสังคม, พุทธบูรณาการ, คุณภาพชีวิตบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้วิเคราะห์เรื่อง “หลักสัปปายะกับการพัฒนาสังคมในยุคปัจจุบัน” พบว่า หลักสัปปายะ 7 เป็นหลักธรรมสำคัญในพระพุทธศาสนาที่มุ่งสร้างปัจจัยแวดล้อมที่เหมาะสมและเอื้อต่อการพัฒนามนุษย์อย่างรอบด้าน ประกอบด้วย อาวาสสัปปายะ โคจรสัปปายะ ภัสสสัปปายะ ปุคคลสัปปายะ โภชนสัปปายะ อุตุสัปปายะ และอิริยาปถสัปปายะ ซึ่งส่งเสริมการดำเนินชีวิตที่มีคุณภาพทั้งทางกาย จิตใจ สังคม และปัญญา ในบริบทสังคมร่วมสมัยที่เผชิญความเปลี่ยนแปลงจากโลกาภิวัตน์ เทคโนโลยี และปัญหาสังคมที่ซับซ้อน หลักสัปปายะ 7 สามารถประยุกต์ใช้เพื่อพัฒนาการศึกษา ชุมชน สุขภาพ และสิ่งแวดล้อม โดยช่วยสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเรียนรู้ ส่งเสริมความสัมพันธ์อันดี พัฒนาสุขภาวะ และสนับสนุนการจัดการทรัพยากรอย่างเหมาะสม หลักธรรมดังกล่าวยังสอดคล้องกับแนวคิดการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่เน้นความสมดุลระหว่างมนุษย์ สังคม และสิ่งแวดล้อม อันนำไปสู่ชุมชนเข้มแข็ง สังคมสงบสุข และคุณภาพชีวิตที่ดี จึงนับเป็นกรอบแนวคิดเชิงพุทธที่มีคุณค่าและเหมาะสมต่อการพัฒนาสังคมอย่างมั่นคงได้เอง
Downloads
เอกสารอ้างอิง
เอกสารอ้างอิง
กันตยา เพิ่มผล. (2552). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงาน. บริษัท บุญศิริการพิมพ์ จำกัด.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2554). วาทกรรมการพัฒนา. พิมพ์ครั้งที่ 5. สำนักพิมพ์วิภาษา.
ประกาศ ปาวา ทองสว่าง. (2565). การพัฒนาการจัดการอารยสถาปัตย์ตามนโยบายการท่องเที่ยวเพื่อคนทั้งมวลของโครงการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก (EEC). ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการจัดการ. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2532). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
________. (2541). การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโกมลคีมทอง..
________. (2543). ทศวรรษธรรมทัศน์พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต): หมวดสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
พระพรชาติ พุทฺธสโร (ภาคพรม). (2561). การศึกษาหลักสัปปายะที่เกื้อกูลต่อการปฏิบัติธรรมของสำนักปฏิบัติธรรมในเขตจังหวัดสุรินทร์. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2557). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 27). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพุทธโฆสาจารย์. (2548). คัมภีร์วิสุทธิมรรค (สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร). ผู้แปล. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ประยูรวงศ์พริ้นติ้ง จำกัด.
พระมหาสนอง ปญฺญาวโร (ท้วมสมบูรณ์). (2568). การพัฒนากิจกรรมเสริมสร้างศรัทธาและปลูกปัญญาของวัดบางน้ำวน จังหวัดสมุทรสาคร. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระวีระศักดิ์ ชยธมฺโม (สุวรรณวงศ์). (2557). แนวทางการจัดการวัดสันติสุขตามหลักสัปปายะ 7: กรณีศึกษาวัดธารน้ำไหล (สวนโมกขพลาราม) ตำบลเลม็ด อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสันติศึกษา. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2549). การพัฒนาเมืองและชนบทประยุกต์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ฟอร์เพช.
ตัวอย่างการอ้างอิงในเนื้อหา
Dunham, A. (1958). The outlook for community development. The Social Welfare Forum. Proceedings of the National Conference on Social Welfare.
Gant, G. F. (1979). Development administration: Concepts, goals, methods. The University of Wisconsin Press.
Batten, T. R. (1959). Community and their development. Oxford University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์ชัยภูมิ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความลิขสิทธิ์
