การพัฒนากระบวนการเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงอายุ เชิงพุทธบูรณาการจังหวัดอุบลราชธานี

ผู้แต่ง

  • พระสมุห์กองสี ญาณธโร พรมโพธิ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตอุบลราชธานี
  • พระมหาสุริยัน อุตฺตโร บึงทะเล มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตอุบลราชธานี

คำสำคัญ:

ผู้สูงอายุ, สุขภาวะ, ภาวนา 4, พุทธบูรณาการ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพและปัญหาการเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงอายุจังหวัดอุบลราชธานี ศึกษาหลักพุทธธรรมที่เอื้อต่อการเสริมสร้างสุขภาวะ และนำเสนอกระบวนการเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงอายุเชิงพุทธบูรณาการ ใช้ระเบียบวิธีแบบผสานวิธี ประกอบด้วยการวิจัยเชิงเอกสารจากพระไตรปิฎกและตำราที่เกี่ยวข้อง การวิจัยเชิงปริมาณด้วยแบบสอบถามจากกลุ่มตัวอย่างผู้สูงอายุจำนวน 400 คนที่สุ่มอย่างง่ายตามสูตรทาโร่ ยามาเน่ จากประชากรผู้สูงอายุ 324,974 คน และการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกึ่งโครงสร้างผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 12 รูป คน ได้แก่ นักวิชาการด้านพระพุทธศาสนา นักวิชาการด้านการเสริมสร้างสุขภาวะ นักการเมืองท้องถิ่น และผู้นำชุมชน

          ผลการวิจัยพบว่า

  1. สุขภาวะผู้สูงอายุอยู่ในระดับมาก ค่าเฉลี่ยรวม 4.05 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.55 จุดแข็งคือแรงหนุนจากครอบครัว ชุมชน และศาสนา ขณะที่คอขวดสำคัญคือการออกกำลังกายสม่ำเสมอ การเข้าถึงบริการสุขภาพและการเดินทาง ภาวะเศรษฐกิจเพื่อสุขภาพ และความรู้เท่าทันข้อมูลกับทักษะดิจิทัล ภาพรวมอุปสรรคอยู่ในระดับมาก ค่าเฉลี่ยรวม 3.49 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.65
  2. หลักพุทธธรรมเอื้อต่อสุขภาวะ ภาวนา 4 ทำหน้าที่เป็นแกนกลางครอบคลุมกาย จิตใจ สังคม และปัญญา โดยมีพรหมวิหาร 4 อิทธิบาท 4 และสังคหวัตถุ 4 หนุนเสริม แนวคิดธรรมโอสถช่วยเยียวยาจิตใจ ลดความตึงเครียด และเสริมกำลังใจของผู้สูงอายุ
  3. ข้อเสนอเชิงกระบวนการ ประกอบด้วยการวินิจฉัยร่วมบนฐานข้อมูลสี่มิติ การตั้งกลไกความร่วมมือระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น วัด โรงเรียน โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล และชมรมผู้สูงอายุ การจัดหลักสูตรประจำสัปดาห์ที่ผสานภาวนา 4 กับกายภาพเบา การจัดบริการสุขภาพเชิงรุกใกล้บ้าน การคัดกรองภาวะซึมเศร้าและคุณภาพชีวิตเป็นระยะ การเสริมสมรรถนะด้านความรู้สุขภาพและดิจิทัลผ่านอสม.และครูอาวุโสดิจิทัล ตลอดจนกลไกค้ำจุนค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพและการเดินทาง ซึ่งคาดว่าจะยกระดับสุขภาวะจากระดับมากไปสู่ระดับมากที่สุดอย่างยั่งยืนบนฐานวัฒนธรรมท้องถิ่น

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กรมการปกครอง. (2567). จำนวนผู้สถิติจำนวนผู้สูงอายุสัญชาติไทย พ.ศ. 2567 [ออนไลน์].

สืบค้นจาก https://www.dop.go.th/th/statistics_page?cat=1&id=2555&ai=

กรมกิจการผู้สูงอายุ. แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 [ออนไลน์]. สืบค้น

จาก https://www.dop.go.th/th/know/5/1856

พระครูพิสณฑ์สิทธิการ (อรุณ ธมฺมวโร). (2561). กระบวนการเสริมสร้างสุขภาวะพลังบวกของ

ผู้สูงอายุตามแนวพุทธจิตวิทยา (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช

วิทยาลัย.

พรรณี วงศ์จำปาศรี. (2565). กระบวนการส่งเสริมสุขภาวะของผู้สูงอายุเชิงพุทธบูรณาการ

จังหวัดนครพนม. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 9(1), 27–38.

พระมหาไกรวรรณ์ ชินทตฺติโย (ปุณขันธ์), พระปลัดสมชาย ปโยโค (ดำเนิน), พระมหาสุรชัย

ชยาภิวฑฺฒโน (พุดชู), แม่ชีกุลภรณ์ แก้ววิลัย, โยตะ ชัยวรมันกุล, และ ขัตติยา ด้วง

สำราญ. (2561). การบูรณาการหลักพุทธธรรมในการเสริมสร้างสุขภาวะผู้สูงอายุของ

องค์กรชุมชนอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์,

(2), 83–96.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. บทสรุปสำหรับผู้บริหาร การสำรวจประชากรสูงอายุใน

ประเทศไทย พ.ศ. 2567 [ออนไลน์]. สืบค้นจากhttps://www.nso.go.th/nsoweb/

storage/survey_detail/2024/20241003145311_94190.pdf

Andersen, R. M. (1995). Revisiting the behavioral model and access to medical

care. Journal of Health and Social Behavior, 36(1), 1–10.

Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments

by nature and design. Cambridge, MA: Harvard University Press.

Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The what and why of goal pursuits: Human

needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry,

(4), 227–268.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-07-25

รูปแบบการอ้างอิง

พรมโพธิ์ พ. ญ., & บึงทะเล พ. อ. . (2026). การพัฒนากระบวนการเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงอายุ เชิงพุทธบูรณาการจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารชัยภูมิปริทรรศน์, 2569(2), 115–126. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jcr/article/view/285736