ศึกษาหลักพุทธปรัชญามหายานของนาคารชุน เรื่องความจริงและสุญญตา

ผู้แต่ง

  • สรวิชญ์ วงษ์สอาด มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์พุทธปัญญาศรีทวารวดี
  • ปัทมาวดี แสนเขื่อนแก้ว มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์พุทธปัญญาศรีทวารวดี
  • กมลพร คิ้มแหน มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์พุทธปัญญาศรีทวารวดี

คำสำคัญ:

พุทธปรัชญามหายาน, นาคารชุน, ความจริง, สุญญตา

บทคัดย่อ

บทความวิจัยเรื่อง “ศึกษาหลักพุทธปรัชญามหายานของนาคารชุน เรื่องความจริงและสุญญตา” โดยมีวัตถุประสงค์ 3 ข้อ คือ 1) เพื่อศึกษาวิเคราะห์เรื่องความจริงและสูญตาตามหลักพุทธปรัชญามหายานของนาคารชุน 2) เพื่อเสนอหลักการสำคัญเรื่องความจริงและสุญญตาตามหลักพุทธปรัชญามหายานของนาคารชุน และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการนำไปใช้ศึกษาหลักพุทธปรัชญามหายานของนาคารชุนเรื่องความจริงและสุญญตา ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยเน้นการวิจัยเชิงเอกสาร (Documentary Research) จากการวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัย

ผลการวิจัยพบว่า

1) วิเคราะห์เรื่องความจริงและสูญตาตามหลักพุทธปรัชญามหายานของนาคารชุน พบว่า ปรัชญามัธยมิกะมุ่งรื้อถอนแนวคิดแบบสารัตถนิยม โดยอธิบายความจริงสองระดับ คือ สมมติสัจจะและปรมัตถสัจจะ ที่มีความสัมพันธ์เกื้อหนุนกันอย่างแยกไม่ขาด ปราศจากสวภาวะของสรรพสิ่งกับหลักปฏิจจสมุปบาท ทำให้ความจริงเป็นความจริงเชิงสัมพันธภาพ และนำไปสู่ทางสายกลาง ไม่ตกสู่ทิฏฐิ

2) หลักการสำคัญเรื่องความจริงและสุญญตาตามหลักพุทธปรัชญามหายานของนาคารชุน พบว่า หลักความจริงและสุญญตาเป็นหลักเดียวกันในการพิจารณา สุญญตาไม่ใช่ความจริงที่แยกจากโลกสมมติ ซึ่งเป็นการมองโลกสมมติอย่างถูกต้อง นาคารชุนใช้สุญญตาเป็นเครื่องมือทางปัญญาเพื่อวิพากษ์และคลายความยึดมั่นในทิฏฐิ โดยมีเป้าหมายสูงสุดคือการคลายอุปาทานทางปัญญาและเสรีภาพภายใน

3) แนวทางการนำไปใช้ศึกษาหลักพุทธปรัชญามหายานของนาคารชุนเรื่องความจริงและสุญญตา พบว่า ความจริงและสุญญตาสามารถใช้เป็นกรอบวิธีคิดในการศึกษา วิเคราะห์ และตั้งคำถามต่อความเป็นจริง ช่วยทำความเข้าใจความจริงในทางภาษา สังคม และประสบการณ์ภายใน ตลอดจนส่งเสริมการพัฒนาปัญญาและการดำรงอยู่ร่วมกับโลกที่เป็นเป้าหมายสูงสุดของพุทธปรัชญา

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

เอกสารอ้างอิง จำนงค์ ทองประเสริฐ. (2556). บ่อเกิดลัทธิประเพณีอินเดีย. เล่ม 1 ภาค 1–4, พิมพ์ครั้งที่ 3. ราชบัณฑิตยสถาน.

นลินักษะ ดัทท์, (ม.ป.ป.). พุทธศาสนามหายาน (พระมหาสมจินต์ วันจันทร์, ผู้แปล). บัณฑิตวิทยาลัย:มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูโกศลสุตกิจ (สุเชาว์ สุเมโธ) และคณะ. (2568). อรรถปริวรรตคำสอนเรื่องสุญญตาตามทัศนะของพุทธทาสภิกขุเพื่อการพ้นทุกข์. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(11).

พระครูสังฆรักษ์อนันต์กิตติ์ สจฺจญาโณ และคณะ. (2566). การศึกษาเปรียบเทียบปัญญาบารมีในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับมหายาน. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 8(2).

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 25. มูลนิธิธรรมทานกุศลจิต.

พระมหาไวทย์ชนินทร์ มีสุวรรณ, และปาลิภัทรางกูร, คะนอง. (2567). แนวคิดศูนยตาในมัธยมกะและโยคาจาร. วารสาร มจร ภาษาและวัฒนธรรม, 4(2).

พระอธิการนพพร กิตฺติสาโร (ศรีธนปัญญากุล), และวงศ์พรพวัณ, จักรพรรณ. (2562). การวิเคราะห์แนวคิดขณิกวาทในปรัชญามาธยมิก. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 6(1).

พิฆเณศ นิภารัตน์ ,. (2565). อิทธิพลของพุทธศาสนาดั้งเดิมต่อหลักคำสอนของพระนาคารชุนในปรัชญามาธยมิกะ. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 8(25), 14.

พุทธทาสภิกขุ. (ม.ป.ป.). สูญญตากถา. เจริญรัฐการพิมพ์.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ 2500. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2535.

________. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร:

โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2539.

สิริกร สิงหฬ, (2566). “การศึกษาเชิงเปรียบเทียบรูปแบบการอธิบายอัปปมาทธรรมในพุทธศาสนาเถรวาทและพุทธศาสนามหายาน”. ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาศาสนาเปรียบเทียบ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-07-25

รูปแบบการอ้างอิง

วงษ์สอาด ส., แสนเขื่อนแก้ว ป. ., & คิ้มแหน ก. . (2026). ศึกษาหลักพุทธปรัชญามหายานของนาคารชุน เรื่องความจริงและสุญญตา. วารสารชัยภูมิปริทรรศน์, 2569(2), 85–98. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jcr/article/view/285648