การเปรียบเทียบความหมายของคำกริยา “เล่น” ในภาษาไทยกับคำกริยา「遊ぶ」(asobu) ในภาษาญี่ปุ่น
คำสำคัญ:
เล่น, ภาษาไทย, asobu, ภาษาญี่ปุ่นบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความหมายของคำกริยา “เล่น” ในภาษาไทยกับคำกริยา 「遊ぶ」(asobu) ในภาษาญี่ปุ่น โดยวิเคราะห์ข้อความจากคลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติ (TNC) ผลการวิจัยพบว่า ความหมายของทั้งสองคำมีทั้งลักษณะที่คล้ายกันและแตกต่างกัน ลักษณะที่คล้ายกันคือ ทั้งสองคำมีความหมายหลักเพื่อบรรยายเกี่ยวกับ “ความสนุกสนานหรือความเพลิดเพลิน” สำหรับลักษณะที่ต่างกันคือ ความหมายขยายของทั้งสองคำ โดยความหมายที่พบเฉพาะใน 「遊ぶ」 ได้แก่ การบรรยายเกี่ยวกับ 1) การสนุกกับการทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมกับคนอื่นหรือสัตว์ตัวอื่น 2) สถานที่ เครื่องจักร อุปกรณ์ หรือเงินทุนไม่ได้ถูกนำไปใช้งานให้มีประสิทธิภาพ และ 3) การไปต่างสถานที่เพื่อต้องการหาความรู้หรือประสบการณ์ใหม่ ในขณะที่ความหมายที่พบเฉพาะใน “เล่น” ได้แก่ 1) การใช้ความสามารถเพื่อกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งซึ่งเกิดจากความชอบหรือความถนัด 2) การดึงดูดความสนใจจากบุคคลใดบุคคลหนึ่ง 3) การลองทำหรือเสี่ยงทำเรื่องบางอย่างที่ตนเองไม่มีความรู้หรือประสบการณ์มาก่อน และ 4) การใช้อำนาจจัดการกับเรื่องบางอย่างที่คนทั่วไปคิดว่าเป็นเรื่องที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยว
ผลการศึกษาข้างต้นแสดงให้เห็นถึงมุมมองที่ต่างกันในการใช้ภาษากล่าวคือ การใช้ 「遊ぶ」 ทั้งความหมายหลักและความหมายขยายนั้นเพื่อบรรยายเรื่องที่ชาวญี่ปุ่นเห็นว่าเป็นเรื่องที่ผู้พูด “ทำด้วยความสนุกสนานหรือเพลิดเพลิน” หากเป็นเรื่องที่ “ทำตามหน้าที่ กฎเกณฑ์ หรือบรรทัดฐานของสังคม” จะไม่ใช้คำนี้มาบรรยาย แต่จะใช้คำกริยาอื่นแทน ในขณะที่การใช้ “เล่น” ทั้งความหมายหลักและความหมายขยายนั้นเพื่อบรรยายเรื่องที่ชาวไทยเห็นว่าเป็นเรื่องที่ผู้พูดมี “การกระทำที่แสดงเป้าหมาย” ซึ่งอาจเป็นเรื่องที่ทำด้วยความสนุกสนานหรือเพลิดเพลิน รวมถึงเรื่องที่ต้องปฏิบัติตามหน้าที่หรือกฎเกณฑ์
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กระมล ทองธรรมชาติ. (2515). การเมืองคืออะไร. Journal of Social Sciences, 9(3), 105-120.
คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2549). คลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (TNC: Thai National Corpus). https://www.arts.chula.ac.th/ling/tnc3/
นววรรณ พันธุเมธา. (2555). คลังคำ (พิมพ์ครั้งที่ 6). อมรินทร์.
ปริตตา เฉลิมเผ่า กออนันตกูล. (2537). เล่น. ใน สุวรรณา สถาอานันท์ และ เนื่องน้อย บุณยเนตร (บ.ก.), คำ: ร่องรอยความคิด ความเชื่อไทย (น. 355-372). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปิ่นอนงค์ อำปะละ. (2565). รายงานการวิจัยเรื่อง ความหมายของคำว่า “กิน” ในภาษาไทย: การศึกษาเชิงประวัติและภาษาศาสตร์ปริชาน. มหาวิทยาลัยพายัพ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 (พิมพ์ครั้งที่ 2). ราชบัณฑิตยสถาน.
ศศิวิมล สันติราษฎร์ภักดี. (2547). ฉากชีวิตสี่แผ่นดิน: ชีวิตจริงหลังฉากนิยายของสาวชาววัง ชาวบ้าน และแฟชั่นฝรั่ง. อมรินทร์.
Gotthai. (2568, 21 กุมภาพันธ์). พจนานุกรมออนไลน์. https://www.gotthai.net
加藤恵梨. (2019). 「第13章 「遊ぶ」の意味と教え方について」プラシャント・パルデシ他編『多義動詞分析の新展開と日本語教育への応用』. 開拓社.
金田一春彦・金田一秀穂. (2008) .『学研現代新国語辞典 改訂第四版』. 学習研究社.
小泉保・舩城道雄・皛治・仁田義雄・塚本秀樹. (1989) .『日本語 基本動詞用法辞典』. 大修館書店.
新村出. (2008) .『広辞苑 第六版』. 岩波書店.
富田竹二郎. (1987) .『タイ日辞典』.天理時報社.
森山新. (2012) .『日本語多義語学習辞典 動詞編』. アルク.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารญี่ปุ่นศึกษาธรรมศาสตร์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
