การเปรียบเทียบความหมายของคำกริยา “เล่น” ในภาษาไทยกับคำกริยา「遊ぶ」(asobu) ในภาษาญี่ปุ่น

ผู้แต่ง

  • ภูวัตร ทาอินต๊ะ วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยพายัพ
  • มารศรี มิยาโมโต คณะภาษาต่างประเทศ มหาวิทยาลัยโอซากา
  • ปิ่นอนงค์ อำปะละ วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยพายัพ
  • สิริวิทย์ สุขกันต์ วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยพายัพ

คำสำคัญ:

เล่น, ภาษาไทย, asobu, ภาษาญี่ปุ่น

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความหมายของคำกริยา “เล่น” ในภาษาไทยกับคำกริยา 「遊ぶ」(asobu) ในภาษาญี่ปุ่น โดยวิเคราะห์ข้อความจากคลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติ (TNC) ผลการวิจัยพบว่า ความหมายของทั้งสองคำมีทั้งลักษณะที่คล้ายกันและแตกต่างกัน ลักษณะที่คล้ายกันคือ ทั้งสองคำมีความหมายหลักเพื่อบรรยายเกี่ยวกับ “ความสนุกสนานหรือความเพลิดเพลิน” สำหรับลักษณะที่ต่างกันคือ ความหมายขยายของทั้งสองคำ โดยความหมายที่พบเฉพาะใน 「遊ぶ」 ได้แก่ การบรรยายเกี่ยวกับ 1) การสนุกกับการทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมกับคนอื่นหรือสัตว์ตัวอื่น 2) สถานที่ เครื่องจักร อุปกรณ์ หรือเงินทุนไม่ได้ถูกนำไปใช้งานให้มีประสิทธิภาพ และ 3) การไปต่างสถานที่เพื่อต้องการหาความรู้หรือประสบการณ์ใหม่ ในขณะที่ความหมายที่พบเฉพาะใน “เล่น” ได้แก่ 1) การใช้ความสามารถเพื่อกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งซึ่งเกิดจากความชอบหรือความถนัด 2) การดึงดูดความสนใจจากบุคคลใดบุคคลหนึ่ง 3) การลองทำหรือเสี่ยงทำเรื่องบางอย่างที่ตนเองไม่มีความรู้หรือประสบการณ์มาก่อน และ 4) การใช้อำนาจจัดการกับเรื่องบางอย่างที่คนทั่วไปคิดว่าเป็นเรื่องที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยว

ผลการศึกษาข้างต้นแสดงให้เห็นถึงมุมมองที่ต่างกันในการใช้ภาษากล่าวคือ การใช้ 「遊ぶ」 ทั้งความหมายหลักและความหมายขยายนั้นเพื่อบรรยายเรื่องที่ชาวญี่ปุ่นเห็นว่าเป็นเรื่องที่ผู้พูด “ทำด้วยความสนุกสนานหรือเพลิดเพลิน” หากเป็นเรื่องที่ “ทำตามหน้าที่ กฎเกณฑ์ หรือบรรทัดฐานของสังคม” จะไม่ใช้คำนี้มาบรรยาย แต่จะใช้คำกริยาอื่นแทน ในขณะที่การใช้ “เล่น” ทั้งความหมายหลักและความหมายขยายนั้นเพื่อบรรยายเรื่องที่ชาวไทยเห็นว่าเป็นเรื่องที่ผู้พูดมี “การกระทำที่แสดงเป้าหมาย” ซึ่งอาจเป็นเรื่องที่ทำด้วยความสนุกสนานหรือเพลิดเพลิน รวมถึงเรื่องที่ต้องปฏิบัติตามหน้าที่หรือกฎเกณฑ์

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กระมล ทองธรรมชาติ. (2515). การเมืองคืออะไร. Journal of Social Sciences, 9(3), 105-120.

คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2549). คลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (TNC: Thai National Corpus). https://www.arts.chula.ac.th/ling/tnc3/

นววรรณ พันธุเมธา. (2555). คลังคำ (พิมพ์ครั้งที่ 6). อมรินทร์.

ปริตตา เฉลิมเผ่า กออนันตกูล. (2537). เล่น. ใน สุวรรณา สถาอานันท์ และ เนื่องน้อย บุณยเนตร (บ.ก.), คำ: ร่องรอยความคิด ความเชื่อไทย (น. 355-372). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปิ่นอนงค์ อำปะละ. (2565). รายงานการวิจัยเรื่อง ความหมายของคำว่า “กิน” ในภาษาไทย: การศึกษาเชิงประวัติและภาษาศาสตร์ปริชาน. มหาวิทยาลัยพายัพ.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 (พิมพ์ครั้งที่ 2). ราชบัณฑิตยสถาน.

ศศิวิมล สันติราษฎร์ภักดี. (2547). ฉากชีวิตสี่แผ่นดิน: ชีวิตจริงหลังฉากนิยายของสาวชาววัง ชาวบ้าน และแฟชั่นฝรั่ง. อมรินทร์.

Gotthai. (2568, 21 กุมภาพันธ์). พจนานุกรมออนไลน์. https://www.gotthai.net

加藤恵梨. (2019). 「第13章 「遊ぶ」の意味と教え方について」プラシャント・パルデシ他編『多義動詞分析の新展開と日本語教育への応用』. 開拓社.

金田一春彦・金田一秀穂. (2008) .『学研現代新国語辞典 改訂第四版』. 学習研究社.

小泉保・舩城道雄・皛治・仁田義雄・塚本秀樹. (1989) .『日本語 基本動詞用法辞典』. 大修館書店.

新村出. (2008) .『広辞苑 第六版』. 岩波書店.

富田竹二郎. (1987) .『タイ日辞典』.天理時報社.

森山新. (2012) .『日本語多義語学習辞典 動詞編』. アルク.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-06-25

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย