The Development of Sustainable Cultural Tourism Strategies in Kanchanaburi Province
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to: study and analyze the context of cultural tourism in Kanchanaburi Province; 2) to develop sustainable cultural tourism strategies of Kanchanaburi Province; and 3) to certify sustainable cultural tourism strategies of Kanchanaburi Province. Research and Development were used. The data were collected by field study, documentary analysis, in-depth interview of stakeholders, and connoisseurship. SWOT analysis and TOWs Matrix were also used in this study. The collected data were analyzed by arithmetic mean, standard deviation, and content analysis. The research findings revealed that: 1) Context of cultural tourism in Kanchanaburi Province were found that there were several tourist attractions and tourism activities. Tourism activities were related to people’ culture, traditions, way of life, career, belief, and historical stories. 2) the result of the development of sustainable cultural tourism strategies in Kanchanaburi Province found 4 strategies:
(1) strategy for managing cultural tourist attractions and creating awareness of participation of the community; (2) strategy for improving and developing marketing, tourism product and service; (3) strategy for linking tourism routes, and telling tourism stories; and (4) strategy to strengthen cooperation networks in cultural tourism. 3) The result of the certification of the sustainable cultural strategy of Kanchanaburi Province was found at the highest level of appropriateness.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- Under a CC Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 (CC BY-NC-ND 4.0) license, you can copy, distribute, display, perform, and use any published material (figures, schemes, tables or any extract of a text) for any purpose other than commercially (unless you get permission first).
- Any opinions and views expressed in this publication are the opinions and views of the authors, and are not the views of or endorsed by the journal (including the editor, any member of the editorial team or editorial board, and any guest editors).
- The editor has the right to edit the content of the manuscript to make it suitable for publication.
References
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2546). เอกสารชุดฝึกอบรมทางไกลหลักสูตรการจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2554). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2555-2559. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2552). การส่งเสริมการลงทุนธุรกิจท่องเที่ยวในประเทศไทย. การท่องเที่ยวแห่งประทศไทย.
กิตติทัช เขียวฉอ้อน สินี เพชรเจริญสุขแสง และน้ำทิพย์ ศรีนิล (2565) ได้ศึกษาแนวทางการสร้างมูลค่าเพิ่มด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของบ้านนริมนาโฮมเสตย์ ชุมชนตำคร้ำเอน จังหวัดกาญจนบุรี. การประชุมวิชาการระดับชาติครั้งที่ 14 มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม 7-8 กรกฎาคม 2565. หน้า 2557-2569.
กิตติยา แกะเฮ้า. (2563). แนวทางการพัฒนาเพื่อเพิ่มศักยภาพด้านการท่องเที่ยวของชุมชน: กรณีศึกษาหมู่บ้านอีต่อง อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว คณะการท่องเที่ยวและโรงแรม มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
คณิต เขียววิชัย และวรรณภา แสงวัฒนะกุล. (2557). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมนันทนาการแบบมีส่วนร่วมกับชุมชนโดยใช้พิพิธภัณฑ์และแหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จังหวัดกาญจนบุรี. (2565). ข้อมูลทั่วไป. http://www.kanburi.go.th
ชณัฏฐ์ พงศ์ธราธิก และคณะ. (2564). การพัฒนากลยุทธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทัศน์, 6(3), 77-91.
นรินทร์ สังข์รักษา. (2553). การศึกษาสภาพการณ์ของการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดนครปฐม. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 2(1), 19-23.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. เพรส แอนด์ ดีไซน์.
พจนา บุญคุ้ม. (2550). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศตลาดน้ำวัดกลางคูเวียง จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชา การจัดการการท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). กลยุทธ์ ในพจนานุกรมฉบับราชบัญฑิตยสถาน. สำนักงานราชบัณฑิตยสภา (ออนไลน์).
พจนา บุญคุ้ม และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2559). การพัฒนารูปแบบการสื่อสารทางการตลาดในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมกลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนล่าง. Veridian-E Journal, Silpakorn University, 8(2), 2793-2808.
รัฐนันท์ พงศ์วิริทธิ์ธร และภาคภูมิ ภัควิภาส. (2559). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชนเผ่า เพื่อความยั่งยืน. วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน, 6(1), 42-60.
ราชกิจจานุเบกษา. (2563). ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินในทุกเขตท้องที่ทั่วราชอาณาจักร. สำนักนายกรัฐมนตรี.
วรางคณา ผลประเสริฐ. (2554). แนวคิดเกี่ยวกับการจัดการเชิงกลุยุทธ์. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วัชระ เวชประสิทธิ์ โสภาพร กล่ำสกุล และ จริยา รัชตโสตถิ์. (2562). การพัฒนาสื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมวัดพระแท่นดงรังวรวิหาร เทศบาลตำบลพระแท่น อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี. การประชุมวิชาการระดับชาติ วิทยาลัยนครราชสีมา ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2562 วันที่ 30 มีนาคม 2562. หน้า 54-64.
วรรณา วงษ์วานิช. (2546). ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วรรณวีร์ บุญคุ้ม และพจนา บุญคุ้ม. (2559). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมท่องเที่ยววิถีไทยสร้างสรรค์ เส้นทางกาญจนบุรี-ทวาย. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล, 3(2), 105-128.
ศิริพร ถาวรวิสิทธิ์ และเสรี วงษ์มณฑา. (2564). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดน่าน. วารสารสมาคมนักวิจัย, 26(1), 244-256.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2554). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2555–2559). สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ. (2554). นโยบายและยุทธศาสตร์การวิจัยของชาติ ฉบับที่ 8 (พ.ศ. 2555-2559). สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). แผนการพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ (พ.ศ. 2564–2565). คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
Best, J. (1981). Research in education (4th ed.). Prentice Hall.
Howell, D. (1989). Passport: An instruction to the travel and tourism industry. South-Western Publications.
Travel Magazine. (2022). ภาพรวมสถานการณ์การท่องเที่ยวตลาดต่างประเทศ เดือนตุลาคม-ธันวาคม 2566. https://tatreviewmagazine.com/article/situation2022-inter
World Tourism Organization (WTO). (1997). Tourism 2012 vision. World Tourism Organization.
World Tourism Organization (WTO). (2003). Sustainable tourism: Institutional tourism industry. World Tourism Organization.