ผลการจัดการเรียนรู้แบบวัฏจักรสืบเสาะหาความรู้ 7 ขั้น (7E) ร่วมกับบทบาทสมมติในรูปแบบละครวิทยุออนไลน์ เพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความคิดสร้างสรรค์ ก่อนและหลังได้รับการจัดการเรียนรู้แบบวัฏจักรสืบเสาะหาความรู้ 7 ขั้น ร่วมกับบทบาทสมมติในรูปแบบละครวิทยุออนไลน์ และเปรียบเทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 70 และ 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาชีววิทยาก่อนและหลังเรียน รวมทั้งเปรียบเทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 70 การวิจัยเป็นการวิจัยกึ่งทดลอง โดยใช้แบบแผนการทดลองแบบกลุ่มเดียววัดก่อนและหลังการทดลอง ตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนอัสสัมชัญระยอง ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 จำนวน 40 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 3 แผน แบบวัดความคิดสร้างสรรค์ ซึ่งมีค่าดัชนีความสอดคล้องมีค่าตั้งแต่ 0.80–1.00 ค่าความยากง่ายมีค่าตั้งแต่ 0.30–0.80 ค่าอำนาจจำแนกมีค่าตั้งแต่ 0.28–0.68 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.99 และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาชีววิทยา ซึ่งมีค่าดัชนีความสอดคล้องมีค่าตั้งแต่ 0.80–1.00 ค่าความยากง่ายมีค่าตั้งแต่ 0.21–0.64 ค่าอำนาจจำแนกมีค่าตั้งแต่ 0.35–0.75 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.97 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที
ผลการวิจัย พบว่า
1) ความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนภายหลังได้รับการจัดการเรียนรู้สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 โดยมีค่าเฉลี่ยคะแนนก่อนเรียนเท่ากับ 15.08 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 2.13 และหลังเรียนเท่ากับ 27.63 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 2.22 และเมื่อเปรียบเทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 70 พบว่า คะแนนหลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 ทั้งนี้ เมื่อพิจารณาเชิงคุณภาพ พบว่า นักเรียนมีความคิดสร้างสรรค์อยู่ในระดับดีมาก โดยมีค่าเฉลี่ยรวมคิดเป็นร้อยละ 86.33 และ
2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนภายหลังได้รับการจัดการเรียนรู้สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 โดยมีค่าเฉลี่ยคะแนนก่อนเรียนเท่ากับ 15.05 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 2.55 และค่าเฉลี่ยคะแนนหลังเรียนเท่ากับ 27.13 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 4.42 และเมื่อเปรียบเทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 70 พบว่า คะแนนหลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ขวัญสกุล อุปพันธ์. (2564). การพัฒนาความคิดสร้างสรรค์โดยใช้รูปแบบการเรียนการสอนกระบวนการคิดแก้ปัญหาอนาคตตามแนวคิดของทอร์แรนซ์ รายวิชาบูรณาการความรู้ โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์. โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ องค์การมหาชน.
ชนิศกาญจน์ มั่นคง ดวงเดือน สุวรรณจินดา และจุฬารัตน์ ธรรมประทีป. (2569). ผลการจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะ หาความรู้ (5E) ร่วมกับการสร้างแบบจำลอง ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและความคงทนในการเรียนรู้ เรื่อง สารชีวโมเลกุล ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนพระนารายณ์ จังหวัดลพบุรี. วารสารนวัตกรรม ทางการศึกษา, 26(1), 55–69. https://doi.org/10.55164/jedutsu.v26i1.277562
ชวพันธุ์ เพชรไกร. (2569). “ถ้าครูไปบ้านหนู หนูจะฆ่าครูให้ไก่กิน”: นิทานวิทยุในฐานะสื่อพัฒนาการฟังเพื่อส่งเสริมความเข้าใจเรื่องลำดับโครงสร้างประโยคภาษาไทยของนักเรียนกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดน่านที่ไม่ได้ใช้ภาษาไทยเป็นภาษาแม่. วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 9(1), 304–314. https://doi.org/10.2774.EDU2026.1.284527
ณัฐญา เจริญพันธ์. (2564). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ 7 ขั้น (7Es) ด้วยเทคโนโลยีเสมือนจริงเสริม (Augmented Reality) เรื่อง อะตอมและสมบัติของธาตุ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
นงค์รัตน์ แสนสมพร. (2569). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความคงทนในการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการสืบเสาะหาความรู้ 7E ร่วมกับการจัดการเรียนรู้การแสดงบทบาทสมมติ เรื่องข้อตกลงการส่งมอบสินค้าระหว่าง ประเทศปี 2020 ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 10(1), 137–152. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/291007
พัชริดา นิลารัตน์ สุภกร หาญสูงเนิน และกัญญารัตน์ โคจร. (2569). การพัฒนาความคิดสร้างสรรค์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้การจัดการเรียนรู้สืบเสาะหาความรู้ตามแนวทางสะเต็มศึกษาร่วมกับเทคนิคสแคมเพอร์. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 20(1), 142–158. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/rmuj/article/view/288321
พิมพ์ชนก โคตรสำราญ, และจิราพร วิชระโภชน์. (2569). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและจิตวิทยาศาสตร์ต่อการเรียนวิทยาศาสตร์ รายวิชาวิทยาศาสตร์ชีวภาพ โดยการจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ 7 ขั้น (7E) ร่วมกับแผนผังมโนทัศน์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. Journal of Buddhist Education and Research (JBER), 12(1), 486–500. https://so06.tcithaijo.org/index.php/jber/article/view/286966
ภัค อินสิงห์. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้แบบวัฏจักรสืบเสาะหาความรู้ 7 ขั้น (7E) ร่วมกับเทคนิคแผนผังกราฟิก เรื่อง ความหลากหลายทางชีวภาพ ในรายวิชาชีววิทยาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารสหศาสตร์ศรีปทุม ชลบุรี, 7(1), 47–56. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/ISCJ/article/view/250034
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วีรวิชญ์ บุญส่ง และธนพัฒน์ เณรน้อย. (2569). การใช้เทคนิคสตอรี่ไลน์ร่วมกับบทบาทสมมติเพื่อเสริมสร้างทักษะทางสังคมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารราชภัฏสุรินทร์วิชาการ, 4(1), e3195. https://doi.org/10.65205/jasrru.2026.e3195
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2564). ผลการประเมินคุณภาพนักเรียนระดับนานาชาติในโครงการ PISA (Programme for International Student Assessment) ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2563. PISA Thailand
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2557). แนวทางการจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ตามมาตรฐานการเรียนรู้และตัวชี้วัด กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กระทรวงศึกษาธิการ.
สุทธิ วรรณตันติ, และรจนา วงศ์. (2560). ทิศทางการจัดการศึกษาในศตวรรษที่ 21. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 10(2), 2843–2854. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/109763
อรประภา ขอสุข, และภาสุดา ภาคาผล. (2569). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ 5 ขั้น ร่วมกับบอร์ดเกมที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง กฎหมายกับการดำเนินชีวิต ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 8(1), 243–252. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSSP/article/view/292819
อัญชิสา ชาสุวรรณ และธนิกา วศินยานุวัฒน์. (2567). ผลการจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะ 5 ขั้น ร่วมกับการแสดงบทบาทสมมติ ต่อการพัฒนาความสามารถในการสร้างคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ในหน่วยการเรียนรู้เรื่องสารละลาย. Journal of Graduate Studies Valaya Alongkorn Rajabhat University, 18(2), 228–244. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JournalGradVRU/article/view/263214
Anderson, L. W. (2001). A taxonomy for learning, teaching and assessing: A revision of Bloom's taxonomy of educational objectives. Longman.
Daniau, S. (2016). The transformative potential of role-playing games: From play skills to human skills. Simulation & Gaming, 47(4), 423–444. https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/1046878116650765
Ghonchehpour, A., Alipoor, M., Farmitani, Z., Ghorbani, F., & Nouhi, E. (2025). The effectiveness of peer education, mentorship and role-playing approaches in developing clinical skills among Iranian nursing students: A systematic review. Health Science Reports, 9, 1–13. https://doi.org/10.1002/hsr2.71665
Joyce, B., & Weil, M. (2009). Models of teaching (8thed.). MA: Pearson Education.
