การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยตามแนวคิดการเรียนรู้แบบร่วมมือร่วมกับกระบวนการคิดขั้นสูงเพื่อส่งเสริมความสามารถในการอ่านอย่างมีวิจารณญาณ และการทำงานเป็นทีมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาและหาคุณภาพของรูปแบบการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยตามแนวคิดการเรียนรู้แบบร่วมมือร่วมกับกระบวนการคิดขั้นสูง และ 2) เพื่อประเมินประสิทธิผลของรูปแบบการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยตามแนวคิดการเรียนรู้แบบร่วมมือร่วมกับกระบวนการคิดขั้นสูง เป็นการวิจัยแบบผสมผสานวิธี การผสมผสานข้อมูลใช้รูปแบบการวิจัยแบบผสมผสานวิธี โดยใช้วิธีการเชิงปริมาณเป็นวิธีหลักและวิธีการเชิงคุณภาพเป็นวิธีรอง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6/2 โรงเรียนพรตพิทยพยัต จำนวน 40 คน ที่ได้มาโดยสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่มโดยใช้ห้องเรียนเป็นหน่วยของการสุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย รูปแบบการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยตามแนวคิดการเรียนรู้แบบร่วมมือร่วมกับกระบวนการคิดขั้นสูง แบบทดสอบวัดความสามารถในการอ่านอย่างมีวิจารณญาณ แบบประเมินความสามารถในการทำงานเป็นทีม และแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐานโดยใช้การทดสอบค่าทีแบบไม่อิสระต่อกัน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า
1) รูปแบบการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยตามแนวคิดการเรียนรู้แบบร่วมมือร่วมกับกระบวนการคิดขั้นสูง มีชื่อว่า “PICSA Model” วัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการอ่านอย่างมีวิจารณญาณและการทำงานเป็นทีม 2) ประสิทธิผลของรูปแบบพบว่า 2.1) หลังใช้รูปแบบนักเรียนมีความสามารถในการอ่านอย่างมีวิจารณญาณสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.2) หลังใช้รูปแบบนักเรียนมีความสามารถในการทำงานเป็นทีมอยู่ในระดับดี และ 2.3) หลังใช้รูปแบบนักเรียนมีความพึงพอใจต่อรูปแบบอยู่ในระดับมากที่สุด
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลพร ทองธิยะ. (2563). การพัฒนาการคิดขั้นสูง: ความสามารถทางสติปัญญาที่สำคัญในโลกยุค New Normal. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 19(2): 28-44.
เขมณัฏฐ์ มิ่งศิริธรรม. (2554). การบูรณาการวิธีการเรียนแบบร่วมมือกับการเรียนร่วมกัน. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร. 4(1): 435-444.
คณะอนุกรรมาธิการการปฏิรูปการศึกษา. (2543). ปฏิรูปการเรียนรู้เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
จรูญ ประทุมรุ่ง. (2545). ผลของการใช้ชุดแนะแนวเพื่อพัฒนาการทำงานเป็นกลุ่มของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านวังยาว อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เจษฎา นกน้อย. (2561). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฉวีลักษณ์ บุณยะกาญจน. (2557). จิตวิทยาการอ่าน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ทองทิพภา วิริยะพันธุ์. (2553). การบริหารทีมงานและการแก้ปัญหา. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
ทิพวรรณ หอมพูล. (2538). ภาษาไทยธุรกิจ 2. กรุงเทพฯ: วังอักษร.
ทิศนา แขมมณี. (2567). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 27). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บันลือ พฤกษะวัน. (2534). มิติใหม่ในการสอนอ่าน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
ปราณี รามสูต, และจำรัส ด้วงสุวรรณ. (2545). พฤติกรรมมนุษย์กับการพัฒนาตน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สถาบัน ราชภัฏธนบุรี.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์, และพเยาว์ ยินดีสุข. (2557). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มณฑา ชุ่มสุคนธ์, และนิลมณี พิทักษ์. (2559). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้วิจัยเป็นฐาน (RBL) ในการสอนรายวิชาการศึกษาเพื่อการพัฒนาสิ่งแวดล้อม. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 39(4): 41-52.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2558). วิธีวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 9). นครปฐม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วรรณวณัช นงนุช. (2563). การสร้างและการพัฒนาการทำงานเป็นทีม. กรุงเทพฯ: ซัคเซส มีเดีย.
วรรณี โสมประยูร. (2553). เทคนิคการสอนภาษาไทย. กรุงเทพฯ: ดอกหญ้าวิชาการ.
วราภรณ์ ตระกูลสฤษดิ์. (2549). การทำงานเป็นทีม. กรุงเทพฯ: ศูนย์ส่งเสริมวิชาการ.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2552). การนิเทศการสอน. นครปฐม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สันติ บุญภิรมย์. (2557). การบริหารจัดการในห้องเรียน (Classroom Management). กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น.
สิทธิชัย ลายเสมา, และพัลลภ พิริยะสุรวงศ์. (2555). การเรียนรู้ร่วมกันในสภาพแวดล้อมการเรียนแบบ u-Learning. วารสารวิทยบริการ. 23(3): 100-107.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2569-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สุดา สุวรรณาภิรมย์. (2551). ภาวะผู้นำ. กรุงเทพฯ: พิมพ์ดีการพิมพ์.
อรอนงค์ ตั้งก่อเกียรติ. (2542). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารและสืบค้น. กรุงเทพฯ: เธิร์ดเวฟเอ็ดดูเคชั่น.
เอมอร เนียมน้อย. (2551). พัฒนาการอ่านอย่างมีวิจารณญาณด้วยวิธี SQ3R. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
Creswell, J. W. (2003). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches. (2nd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage.
Creswell, J., & Plano Clark, V. (2011). Designing and conducting mixed-methods research. (2nd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage.
Dick, W., Carey, L., & Carey, J. O. (2005). The Systematic Design of Instruction. (6th ed.). Boston, MA: Allyn & Bacon.
Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (1991). Cooperative learning and classroom and school climate. In B. J. Fraser, & H. J. Walberg (Eds.), Educational environments: Evaluation, antecedents and consequences (pp. 55–74). Oxford, UK: Pergamon Press.
Joyce, B. R., Weil, M., & Calhoun, E. (2009). Models of Teaching. (8th ed.). Boston, MA: Pearson.
Kay, K. (2010). 21st century skills: Why they matter, what they are, and how we get there. In J. Bellanca & R. Brandt (Eds.). 21st century skills: Rethinking how students learn. Bloomington, IN: Solution Tree Press.
Kruse, K. (2009). Learning Theories: Pillars of Teacher Decision-Making. Iowa Science Teachers Journal. 36(2): 2-7.
Seels, B., & Glasgow, Z. (1990). Exercise in Instructional Design. Columbus, OH: Merrill Publishing Company.
