สภาพ ปัญหา และแนวทางการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเชิงรุกของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพ ปัญหา และแนวทางการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเชิงรุกของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 2 เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย ผู้บริหารและครู จำนวน 287 คน สุ่มแบบชั้นภูมิ และผู้ให้ข้อมูลสำคัญในการสนทนากลุ่ม จำนวน 8 คน โดยเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถามแบบมาตรประมาณ และแบบสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณาและการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า
1) สภาพการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเชิงรุกของผู้บริหารโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เรียงตามลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปน้อย คือ ด้านใช้งานเดิมเสริมสมรรถนะ ด้านสมรรถนะชีวิตในกิจวัตรประจำวัน ด้านสมรรถนะเป็นฐานผสานตัวชี้วัด ด้านใช้รูปแบบการเรียนรู้สู่การพัฒนาสมรรถนะ ด้านบูรณาการหลายสมรรถนะ และด้านใช้งานเดิมต่อเติมสมรรถนะ 2) ปัญหาการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเชิงรุก ในภาพรวมและรายด้านมีปัญหาอยู่ในระดับน้อย 3) แนวทางการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเชิงรุก ดังนี้ (1) ผู้บริหารควรส่งเสริมให้ครูนำวิธีการสอนแบบดั้งเดิมมาประยุกต์ใช้ร่วมกับกิจกรรมที่เน้นพัฒนาสมรรถนะ (2) ผู้บริหารส่งเสริมกิจกรรมที่มีอยู่ในโรงเรียนให้มีคุณค่าเชิงสมรรถนะมากขึ้น (3) ผู้บริหารควรขับเคลื่อนการเรียนรู้โดยเน้นกิจกรรมหลากหลายที่เชื่อมโยงผู้เรียนกับความท้าทายของสังคม (4) ผู้บริหารส่งเสริมให้ครูออกแบบแผนการสอนระหว่างตัวชี้วัดของหลักสูตรกับสมรรถนะหลักอย่างชัดเจน (5) ผู้บริหารควรสนับสนุนให้ครูออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ที่ผสมผสานสมรรถนะหลายด้าน พัฒนาทักษะการแก้ปัญหาเชิงซับซ้อนและทักษะชีวิต และ (6) ผู้บริหารควรสร้างบรรยากาศสถานศึกษาที่เอื้อต่อการฝึกสมรรถนะชีวิต เพื่อกระตุ้นการทบทวนและการพัฒนาตนเอง
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ ศรีสุข. (2564). การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการเพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน. วารสารนวัตกรรมการศึกษา. 12(1): 88-104.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
กมลฉัตร กล่อมอิ่ม. (2560). การจัดการเรียนรู้แบบการใช้ปัญหาเป็นฐาน (Problem Based Learning): รายวิชาการออกแบบและพัฒนาหลักสูตร สำหรับนักศึกษาวิชาชีพ. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. 11(2): 179 - 192.
กัญญา พิมพา. (2565). ปัญหาและอุปสรรคของการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะในโรงเรียนไทย. วารสารการวิจัยการศึกษา. 15(1): 112 - 128.
ชุติมา ศรีทอง. (2563). บทบาทผู้บริหารกับการพัฒนาการจัดการเรียนรู้เชิงสมรรถนะ. วารสารบริหารการศึกษา มศว. 15(1): 23 - 40.
ธนภัทร นาคะเสน. (2563). การบูรณาการทักษะชีวิตในหลักสูตรสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 48(1): 134 - 149.
นฤมล แสงงาม. (2562). การพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะบูรณาการตัวชี้วัด. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 30(3): 100 - 118.
บังอร เสรีรัตน์. (2567). การจัดการศึกษาฐานสมรรถนะระดับสถานศึกษา. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย. 16(1): 1-12.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
วรพงษ์ ศรีบุญเรือง. (2564). การพัฒนาการสอนฐานสมรรถนะในรายวิชาพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 34(2): 77 - 92.
วุฒิไกร อ่อนอ้าย. (2563). การศึกษาความต้องการและแนวทางในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนเอกชน ในจังหวัดพิษณุโลก. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ศุภชัย แก้วสา. (2564). การส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารบริหารการศึกษา มศว. 17(2): 45 - 60.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 2. (2567). แผนปฏิบัติราชการประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. กาญจนบุรี: ผู้แต่ง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
_______. (2563). การจัดการเรียนรู้ฐานสมรรณนะเชิงรุก. กรุงเทพฯ: 21 เซ็นจูรี่.
_______. (2564). กระบวนการและผลการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษาฐานสมรรถนะ. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
_______. (2567). กระบวนการและผลการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษาฐานสมรรถนะของสถานศึกษานำร่องในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สุภาลัย สายคำภา. (2564). การจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเชิงรุกที่ส่งผลต่อสมรรถนะของผู้เรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุภาวดี อินทร์กุล. (2565). การจัดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน. วารสารวิชาการศึกษา. 20(2): 55 - 70.
Anderson, L. W., & Krathwohl, D. R. (2001). A taxonomy for learning, teaching, and assessing. New Jersey: Pearson.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. Washington: ASHE-ERIC.
Darling-Hammond, L. (2017). Teaching for Deeper Learning: Competency-Based Education Strategies. Massachusetts: Harvard Education.
Fullan, M. (2014). The principal: Three Keys to Maximizing Impact. San Francisco: Jossey-Bass.
Guskey, T. R. (2002). Professional development and teacher change. Teachers and Teaching. 8(3): 381–391.
Joyce, B., & Showers, B. (2002). Student achievement through staff development. Virginia: ASCD.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3): 607 - 610.
UNESCO. (2015). Education 2030: Incheon Declaration and Framework for Action. Paris: UNESCO.
