การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนการแสดงพื้นบ้าน ชุดมังคละเภรีศรีสองแคว ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี เอกนาฏศิลป์ โดยใช้รูปแบบการสอน ทักษะปฏิบัติของเดวีส์ ผสมผสานระบบคู่สัญญา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนการแสดงพื้นบ้านชุดมังคละเภรีศรีสองแคว โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ ผสมผสานระบบคู่สัญญาก่อนและหลังเรียน และ 2) เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านทักษะปฏิบัติ การแสดงพื้นบ้านชุดมังคละเภรีศรีสองแคว โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ ผสมผสานระบบคู่สัญญา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ได้แก่ นักศึกษาสาขาวิชาดนตรีและนาฏศิลป์ศึกษาระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 1/2567 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม ที่เลือกเรียนกลุ่มนาฏศิลป์ จำนวน 12 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) คู่มือการสอน 2) แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และ 3) แบบประเมินผลสัมฤทธิ์ด้านทักษะปฏิบัติ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าทีแบบ t-test dependent ผลการวิจัยพบว่า
1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้ ความเข้าใจ การแสดงพื้นบ้าน ชุดมังคละเภรี ศรีสองแคว ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี เอกนาฏศิลป์ โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ ผสมผสานระบบคู่สัญญา หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน และ 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านทักษะปฏิบัติ การแสดงพื้นบ้าน ชุดมังคละเภรีศรีสองแคว โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ ผสมผสานระบบคู่สัญญา พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับดีมาก
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม. (2567). หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษา (4 ปี). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
ชนันธร หิรัญเชาว์ (2562). การพัฒนาทักษะนาฏศิลป์ไทยและความคิดสร้างสรรค์ ตามแนวคิดของเดวีส์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนต้น. ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
ทิศนา แขมมณี. (2558). ศาสตร์การสอนองค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 19). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
_______. (2560). รูปแบบการเรียนการสอน: ทางเลือกที่หลากหลาย. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธันยพงศ์ สารรัตน์. (2562). แนวทางการอนุรักษ์และฟื้นฟูภูมิปัญญาการแสดงรำตร๊ดแบบดั้งเดิมของจังหวัดศรีสะเกษ วารสารศิลปะศาสตร์ อุบลราชธานี. 15(2): 339-361.
นุชนาฏ ดีเจริญ. (2544). รำมังคละในจังหวัดพิษณุโลก สุโขทัย และอุตรดิตถ์. พิษณุโลก: คณะมนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ปริญวัฒน์ ธนธนันทร์ธรณ์. (2568). การพัฒนาทักษะปฏิบัติเพลงไหว้ครูชาตรี ด้วยรูปแบบการสอนของเดวีส์ ร่วมกับเทคนิค STAD สำหรับนักศึกษาชั้นปริญญาตรีปีที่ 1 วิทยาลัยนาฏศิลปกาฬสินธุ์. วารสารพัฒนศิลป์. 9(1): 67-85.
วรายุทธ มะปะทัง (2563). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติ ตามแนวคิดของเดวีส์ เรื่องพื้นฐานนาฏศิลป์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต (หลักสูตรและการเรียนการสอน). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศุภวัฒน์ เหรียญประยูร. (2563). การจัดการเรียนรู้โดยทักษะปฏิบัติแบบซิมพ์ซัน ผสมผสานแนวคิดระบบคู่สัญญา ด้วยกิจกรรมเพลงรำวงพื้นบ้าน เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ ทักษะปฏิบัติ และความมีวินัยของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. กรุงเทพฯ: ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (นาฏศิลป์ศึกษา). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ศศิพัชร์ สังข์พาลี, และรจนา สุนทรานนท์. (2565). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชานาฏศิลป์ละคร 3 ชุดฉุยฉายเบญกาย ของนักเรียนชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพปีที่ 2 วิทยาลัยนาฏศิลปะลพบุรีที่เรียน โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ ผสมผสานบทเรียนออนไลน์ Google Site. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. 14(2): 409–420.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพิษณุโลก. (2566). คู่มือดนตรีและท่ารำมังคละ. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
อุทาน บุญเมือง. (2561). การสร้างและพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครู เรื่องวงดนตรีมังคละของสำนักศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม เพื่อสืบสานวัฒนธรรมภูมิปัญญาท้องถิ่น ภาคเหนือตอนล่าง. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (วัฒนธรรมศาสตร์). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
Davies, I. K. (1971). The management of learning. London: Mc Graw Hill.
Vatsuruk, S. (2006, January-June). In order to follow the tradition and cultural, we have to study Thai folk dance and music. Information for Sukhothai Thammathirat Open University Journal. 19(1): 5.
