แนวทางการเสริมสร้างภาวะผู้นำใฝ่บริการ ด้านความเห็นอกเห็นใจ สำหรับสภานักเรียนโรงเรียนขยายโอกาสขนาดใหญ่ กรณีศึกษาโรงเรียนพิณพลราษฎร์ ตั้งตรงจิตร 12
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหา ผู้ให้ข้อมูลได้แก่ สภานักเรียน 3 คน ครู 2 คน และผู้บริหาร
3 คน ค่า วิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหา 2) ประเมินความต้องการจำเป็น ผู้ให้ข้อมูลได้แก่ สภานักเรียน 25 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย และนำมาจัดเรียงลำดับความสำคัญดวยการด (Card Sort) 3) สร้างและตรวจสอบแนวทาง ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิ 3 คน เครื่องมือแบบตรวจสอบความเหมาะสม ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.85 การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 4) ทดลองใช้และประเมินแนวทาง ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ สภานักเรียน 25 คน เครื่องมือการวิจัยใช้แบบประเมินตนเองจากการสะทอนการเรียนรูหลังปฏิบัติกิจกรรม แบบประเมินความพึงพอใจค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.91 ผลการวิจัยพบว่า
1) ผลการศึกษาสภาพปัญหา ส่วนใหญ่มีปัญหาในประเด็นการรับฟังความคิดเห็น 2) ผลการประเมินความต้องการจำเป็นเรียงจากมากไปหาน้อย (1) การเข้าใจผู้อื่น (2) การรู้จักให้โอกาสผู้อื่น (3) การตระหนักถึงความคิดเห็นของกลุ่ม (4) จิตใจใฝ่บริการช่วยเหลือ และ (5) การรู้จักส่งเสริมผู้อื่น 3) ผลการสร้างและตรวจสอบแนวทางประกอบด้วย 7 ขั้นตอน ได้แก่ หลักการ จุดมุ่งหมาย เนื้อหาสาระ กระบวนการ เทคนิค/วิธีการ กิจกรรม และ การวัดผลและประเมินผลมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก 4) ผลการทดลองใช้และประเมินแนวทาง การทดลองใช้โดยการวิจัยเชิงปฏิบัติการ ประกอบด้วย การวางแผน ประชุมทีม การกำหนดเนื้อหา ระบุกระบวนการ เทคนิค วิธีการ และกิจกรรมที่ใช้ในการอบรม ผลการประเมินแนวทาง (1) ความพึงพอใจของสภานักเรียนในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (2) การสะทอนการเรียนรูหลังปฏิบัติกิจกรรมในภาพรวมอยู่ในระดับมาก
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติศักดิ์ วันงาม. (2563). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการดำเนินงานสภานักเรียนโดยยึดหลักความเป็นพลเมืองโลกของนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เชษฐศักดิ์ คำมะวาปี. (2563). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างภาวะผู้นำของคณะกรรมการสภานักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22 และ 23. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ศิรินทิพย์ เพ็งสง. (2563). ภาวะผู้นำใฝ่บริการของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง เขต 1. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อิชยา จีนะกาญจน์, และชุลีวัลย์ รักษาภักดี. (2566, พฤษภาคม – สิงหาคม). การเห็นอกเห็นใจ: ศิลปะแห่งการอยู่ร่วมกัน. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า. 10(2): 169-179.
Certo, S. C. (2006). Modern management. Upper Saddle River, N.J: Pearson Prentice Hall.
Donald, L. Kirkpatrick. (1975). Evaluating Training Program. Wiscounsin: Amarican Society for Training and Development.
Goleman, Daniel. (1998). Working with Emotional Intelligence. New York: Bantam Books.
Greenleaf, R. K. (1977). The servant leadership: A journey into the nature of legitimate Power and greatness. New York: Paulist Press.
McCleskey, J. (2014). Emotional intelligence and leadership: A review of the progress, controversy, and criticism. International Journal of Organizational Analysis. 22(1): 76–93.
