การประเมินกระบวนการบริหารโครงการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนโรงเรียนศรีวารินทร์ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานราธิวาส
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยพื้นฐานด้านสภาวะแวดล้อมของการบริหารโครงการ 2) ศึกษากระบวนการบริหารโครงการ และ 3) ประเมินผลผลิตของการบริหารโครงการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ ผู้บริหาร ครู นักเรียน และผู้ปกครอง จำนวน 260 คน โดยใช้วิธีการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามความคิดเห็นเกี่ยวกับการประเมินการบริหารโครงการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน มีค่าความเที่ยงตรงเท่ากับ 0.98 วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า
1) การประเมินปัจจัยพื้นฐานด้านสภาวะแวดล้อม พบว่า ด้านผู้รับผิดชอบโครงการรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณารายข้อพบว่า บุคลากรมีเพียงพอต่อการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน มีค่าเฉลี่ย และด้านนักเรียนรายด้านอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายข้อพบว่า บุคลากรมีเพียงพอต่อการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน มีค่าเฉลี่ยสูงสุด 2) การประเมินกระบวนการ พบว่า ด้านผู้รับผิดชอบโครงการรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุดเมื่อพิจารณารายข้อพบว่า มีการจัดกิจกรรมส่งเสริมและพัฒนานักเรียนด้วยกิจกรรมแนะแนว มีค่าเฉลี่ยสูงสุด และด้านนักเรียนรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณารายข้อพบว่า มีการจัดกิจกรรมส่งเสริมและพัฒนานักเรียนด้วยกิจกรรมแนะแนว มีค่าเฉลี่ยสูงสุด และ 3) ผลผลิตการบริหารโครงการ พบว่า ด้านผู้รับผิดชอบโครงการรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณารายข้อ พบว่า นักเรียนมีทักษะชีวิต รู้เท่าทันภัยต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในสังคมและสามารถจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้นกับตนเองได้ มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ด้านนักเรียนรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณารายข้อพบว่า อัตราการออกกลางคันของนักเรียนลดลงอย่างต่อเนื่อง มีค่าเฉลี่ยสูงสุด และด้านผู้ปกครองรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณารายข้อพบว่า อัตราการไม่จบตามหลักสูตรตามเวลาที่กำหนดของนักเรียนลดลงอย่างต่อเนื่อง มีค่าเฉลี่ยสูงสุด
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. (2562). รายงานประจำปีกรมสุขภาพจิต ปีงบประมาณ 2562. กรุงเทพฯ: ละม่อม.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2557). ศูนย์เฉพาะกิจคุ้มครองและช่วยเหลือเด็กนักเรียนสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน คู่มือการคุ้มครองและช่วยเหลือเด็กนักเรียน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
_______. (2562). คู่มือการดําเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือและคุ้มครองนักเรียนของสถานศึกษาในสังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 35. สืบค้นเมื่อ 7 พฤศจิกายน 2566, จาก http://www.sesalpglpn.go.th/ wp-content/uploads/2021/03/student_care_manual-1.pdf.
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2565). รายงานประจำปี 2564. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
ธนกฤต อั้งน้อย. (2563). การพัฒนารูปแบบการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่มีประสิทธิผลของโรงเรียน ขนาดเล็ก: กรณีศึกษาโรงเรียนบ้านวังจาน. วารสารคุรุสภาวิยาจารย์. 1(3): 41-50.
ธิตินัดดา สิงห์แก้ว. (2562). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้วงจร PDCA: กรณีศึกษาโรงเรียนวัดป่าตึงห้วยยาบ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
เยาวดี รางชัยกุล วิบูลย์ศรี. (2556). การประเมินการบริหารโครงการแนวคิดและแนวปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546. (2546, 24 กันยายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 120.
สายทิตย์ ยะฟู. (2560). การวิจัยทางการศึกษา. เอกสารประกอบการสอน วิทยาการวิจัยทางการศึกษา. นครสวรรค์: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
อาสณี นิสาแล๊ะ. (2555). การประเมินการบริหารโครงการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในโรงเรียนแย้มจาดวิชชานุสรณ์ สำนักงานเขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วิทยาการการประเมิน). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3): 607-610.
