กลยุทธ์การสื่อสารภาษาอังกฤษระหว่างการฝึกสหกิจศึกษาของนักศึกษา วิชาเอกภาษาอังกฤษธุรกิจ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สำรวจการใช้กลยุทธ์การสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษากลุ่มเก่งและกลุ่มอ่อนของวิชาเอกภาษาอังกฤษธุรกิจระหว่างการฝึกสหกิจศึกษา 2) เปรียบเทียบการใช้กลยุทธ์การสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษา กลุ่มเก่งและกลุ่มอ่อนระหว่างการฝึกสหกิจศึกษา กลุ่มประชากรคือ นักศึกษาวิชาเอกภาษาอังกฤษธุรกิจ ชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา จำนวน  60 คน ลงทะเบียนเรียนรายวิชาสหกิจศึกษาทางบริหารธุรกิจ กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษากลุ่มเก่งและกลุ่มอ่อน โดยใช้วิธีการแบ่งกลุ่มตามทฤษฎีการวัดผลแบบอิงกลุ่ม ด้วยเทคนิคร้อยละ 27 กลุ่มละ 16 คน รวมกลุ่มตัวอย่างทั้งหมด 32 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามเกี่ยวกับกลยุทธ์การสื่อสารภาษาอังกฤษ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.89 และการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างเกี่ยวกับวิธีการแก้ปัญหาและกลยุทธ์การสื่อสาร การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ทดสอบค่าที และการวิเคราะห์เนื้อหา

            ผลการวิจัยพบว่า 1) ในระหว่างการฝึกสหกิจศึกษา นักศึกษากลุ่มเก่งใช้กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อการแก้ปัญหาด้าน การพูดมากที่สุดคือ กลยุทธ์การเจรจาสื่อความหมายให้เข้าใจตรงกันในขณะพูด และใช้กลยุทธ์การช่วยตีความขณะฟัง       เพื่อแก้ปัญหาการฟังมากที่สุด ส่วนนักศึกษากลุ่มอ่อนได้ใช้กลยุทธ์การใช้ตัวเลือกและการลดข้อความสูงที่สุดเพื่อแก้ไขปัญหาการพูด และได้ใช้กลยุทธ์ด้านการฟังของผู้เริ่มต้นเพื่อแก้ปัญหาการฟังมากที่สุด 2) การใช้กลยุทธ์สื่อสารภาษาอังกฤษระหว่างนักศึกษากลุ่มเก่งและกลุ่มอ่อนระหว่างการฝึกสหกิจศึกษาแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยพบว่านักศึกษากลุ่มเก่งใช้กลยุทธ์การแก้ไขปัญหาด้านการพูดมากกว่ากลุ่มอ่อนจำนวน 3 กลยุทธ์ ได้แก่ กลยุทธ์ทางอารมณ์และสังคม กลยุทธ์สร้างความคล่องแคล่วในการใช้ภาษา และกลยุทธ์การตรวจสอบรายละเอียด ส่วนนักศึกษากลุ่มอ่อนใช้กลยุทธ์การสื่อสารมากกว่ากลุ่มเก่งจำนวน 2 กลยุทธ์ ได้แก่ การละทิ้งข้อความ และกลยุทธ์การฟังของผู้เริ่มต้น